Όσα φέρνει η ώρα…

Posted on Updated on

-Πώς φεύγει έτσι η ώρα! Θα προλάβω το ραντεβού;
Σταμάτησε για λίγο μπροστά στα κλειδιά και κατόπιν, αποφασιστικά, κινήθηκε προς την πόρτα.
-Θα πάω με τη συγκοινωνία, δεν θα πάρω αυτοκίνητο, συνόδευσε, με λόγια, την κίνησή του, ενώ στο πίσω μέρος του μυαλό του άκουσε τον εαυτό του να επισημαίνει: θα έχω την ευκαιρία να δράσω. Δεν μπορεί όλο και κάποιος θα διαβάζει.

Παιχνίδι κι αυτό τον τελευταίο καιρό…
Μια παρέα, κι αυτός ανάμεσα, έχουν βαλθεί να παρακολουθούν και να καταγράφουν, τι διαβάζουν οι επιβάτες, μέσα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Κάποιος έριξε την ιδέα, η ιδέα άρεσε, το κυνήγι του «θησαυρού» ξεκίνησε.

Σούρουπο. Ο καιρός καλός, τόσο που Δεκέμβρη να κυκλοφορεί με το πουκάμισο, τον έσπρωξε να αναρωτηθεί: τώρα τι; αυτό είναι καλό ή κακό;
Ανηφορικός ο δρόμος, όχι τόσο δύσκολος, το πόδι μπορεί να τον αντέξει.
Η απόσταση όχι αδιάφορη, γνωστή όμως.

Από το μπαλκόνι η κυρία με τις κίτρινες πυτζάμες απειλούσε την περίπου συνομήλική της: 
Πάρτο γιατί θα γίνουμε κώλος. Το ρίχνω.
Δεν έγιναν.
Το πήρε.

Αριστερά και πάλι δεξιά.
Σχολείο. Εδώ πολλοί θα διαβάζουν αλλά πού να τους βρεις. Τέτοια ώρα τα βιβλία είναι μάλλον κλειστά.
Λίγο πολύ άλλωστε είναι γνωστό το περιεχόμενό τους.
Και δεύτερο σχολείο.
Εδώ υπάρχει γνωστό αποτύπωμα. Και πολλές αναμνήσεις.
Τι σημασία έχουν τώρα πια αυτά;
Στο χώρο εισβάλλουν δυο νεαροί με μια μπάλα στο χέρι. Μάθε παιδί μου μπάσκετ!
Αν και τώρα οι επενδύσεις έφυγαν κι από εκεί.

Επιτέλους οι γραμμές του τραμ. Αφού η λεωφόρος είναι γεμάτη αυτοκίνητα, η διαδρομή ανάμεσα στις ράγες προσφέρει σαφώς μεγαλύτερη ασφάλεια. Κατά το μάλλον ή ήττον δηλαδή, γιατί η τρύπα στη μέση του γκαζόν παραλίγο να αποδειχτεί ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Στάση του τραμ.
Αναμονή. Η ώρα είναι 17 και 50, πληροφορεί το ρολόι.
Σε τέσσερα λεπτά έρχεται ο νέος συρμός. Η Αθήνα αλλιώς συνεχίζει να ενημερώνει η ηλεκτρονική πινακίδα.
Ο μεσήλικας, και κάτι, φαίνεται να διαβάζει το εισιτήριο που μόλις ακύρωσε.
Πώς μπορεί άραγε μέσα στο μισοσκόταδο;

Άφιξη του συρμού.
Οι πόρτες ανοίγουν.
Λίγοι βγαίνουν λιγότεροι μπαίνουν.
Και ο γνωστός ευρύχωρος μεταξύ των εισερχομένων.
Πενηνταεννιά χρονών πέντε μηνών και είκοσι δύο ημερών, πλέον.
Πώς περνάει ο καιρός…

Μισοάδειο το τραμ, επιτρέπει να ελέγξει κανείς εύκολα τις δραστηριότητες των επιβατών.
Προς τα πίσω τίποτα. Όσο μπορεί να συλλάβει το βλέμμα δηλαδή. Μπροστά, ένα ποδήλατο ακουμπισμένο παράλληλα στην πλευρά του βαγονιού, μερικοί επιβάτες όρθιοι και αρκετοί καθισμένοι.

Το παιχνίδι έχει αρχίσει.
Και από πιο πριν δηλαδή.
Άλλωστε τι πειράζει η παρατήρηση στους δημόσιους χώρους;

Συναγερμός!
Μπροστά και δεξιά στόχος διπλός.
Τριπλός για την ακρίβεια, αλλά ο τρίτος είναι ανενεργός. Η κλειστή Athens Voice, δεν λογίζεται στα αναγνώσματα.
Δίπλα όμως η νεαρή με την κοντή φούστα και το σκούρο καλσόν, ξεφυλλίζει το ντοσιέ που κρατάει και κάπου κάτι σημειώνει.
Το γράμματα, μεγάλα μεν, δυσανάγνωστα για τα πρεσβυωπικά μάτια, που ελαφρώς απογοητευμένα, συνεχίζουν την ανίχνευση του χώρου.
Ακριβώς δίπλα από την νεαρή με την κοντή φούστα και το σκούρο κλπ, ο ξανθωπός κοντοκουρεμένος νεαρός, κάτω από τα είκοσι- και πάνω από τα δέκα οκτώ- κρατάει σχεδόν αγκαλιά ανοιχτό ένα ογκώδες βιβλίο,.
Από όσο φαίνεται η ανάγνωση έχει προχωρήσει αρκετά. Πολύ περισσότερο από τα τρία τέταρτα του βιβλίου.
Ο αναγνώστης δεν είναι ιδιαίτερα απορροφημένος- το προδίδουν οι κινήσεις του κεφαλιού-, αλλά και ο παρατηρητής, δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει ποιο είναι ακριβώς το περιεχόμενο του αναγνώσματος.
Απόσταση και μέγεθος γραμματοσειράς ο λόγος.
Και η πρεσβυωπία.

Νέος στόχος ακριβώς απέναντι από τον προηγούμενο. Νεαρός, λίγο μεγαλύτερος από τον προηγούμενο, κρατάει ένα κομμάτι χαρτί που, τα πρεσβυωπικά μάτια, μπορούν να διακρίνουν ότι στην εκτεθειμένη πλευρά του, υπάρχουν πρόχειρες σημειώσεις. Κάτι σαν αριθμοί.
Μη καταμετρηθείς, αλλά λογικός στόχος και αυτός, η νεαρή, ακριβώς απέναντι από τον παρατηρητή.
Θα την έλεγες εικοσάχρονη, αλλά οι καλοί τρόποι δεν επιτρέπουν να μιλάς για την ηλικία μιας κυρίας.
Θέμα μελέτης, το προφανές και το λογικό. Το μήνυμα στο κινητό της τηλέφωνο
Άγνωστος ο συγγραφέας, εξαιρετικά ενδιαφέρον το μήνυμα.
Φάνηκε στο χαμόγελο της αναγνώστριας.

Στάση, ανταλλαγή επιβατών, θαύμα! Η θέση δίπλα στον νεαρό άδεια! Μπίγκο!
Αποφασιστική η κίνηση, ο ευρύχωρος κύριος δίπλα στο αναγνώστη.
Τώρα θα μάθω, φαίνεται μουρμουρίζει.
Αποτυχία!
Τα πρεσβυωπικά μάτια προδίδουν.
Να πάρει ευχή! περίπου η κόσμια εκδοχή της μουρμούρας που εκτοξεύουν τα χείλη.
Δεν μπορώ να διαβάσω το παραμικρό. Τουλάχιστον βλέπω να διαβάσω τις επιγραφές στο δρόμο.
Δεν μπορεί πια να θυμηθεί τι έλεγαν ακριβώς. Η ηλικία δεν πειράζει μόνον τα μάτια.
Εν τω μεταξύ ο απέναντι νεαρός διπλώνει τη σελίδα που μελετούσε. Εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς ότι πρόκειται για δυο σελίδες πενταγράμμου.

Νέα απόπειρα να διαβαστεί κάτι από το βιβλίο που βρίσκεται στην αγκαλιά του διπλανού, νέα αποτυχία.
Τέλος προσωρινό της διαδρομής.
Οι διαδικασίες ολοκληρώνονται έστω και μερικώς.
Επιστροφή.

Η ταμπέλα στο μαγαζί σβηστή, δηλώνει το επιτήδευμα.
Πρόχειρο φαγητό. Σταμάτης το βρώμικο!
Χιούμορ; Δίπλα πάντως ο σωρός των αμάζευτων σκουπιδιών επιβεβαιώνει τη βρωμιά!

Στη στάση, η ταμπέλα πληροφορεί ότι ο συρμός θα έρθει σε τέσσερα λεπτά. Οι δυο νεαροί -δεπαπεντάχρονοι- μελετούν φιγούρες στο σκέητ, και ο πεντάχρονος πιασμένος από το χέρι της μαμάς του, μελετάει τις κινήσεις τους που θα απασχολήσουν κι αυτόν στο μέλλον.
Άφιξη συρμού, επιβίβαση του ευρύχωρου.
Πάλι σχετικά γεμάτος ο συρμός.

Η νεαρή ξανθιά με το πράσινο μπουφάν adidas, κρατάει είναι βιβλίο με εικόνες. Κι αυτή σαν να αγκαλιάζει μωρό!
Η πρεσβυωπία κάνει πάλι το θαύμα της. Αδύνατον να φανούν τίτλος και κείμενα. Τίτλος και φωτογραφίες για την ακρίβεια.
Και κάτι λίγα κείμενα.

Το βλέμμα κοντοστέκεται στην καθισμένη νεαρή.
Φυσικά μελετάει τα μηνύματα στο κινητό της. Πιο αδιάφορα από την προηγούμενη, εκείνη του πηγαιμού, αλλά με αρκετή προσήλωση. Τόσο που να μην προσέξει την νεαρή εγκυμονούσα.
Μολονότι πόδι, κιλά, ηλικία, αλλά και θέση δεν επιτρέπουν μεγάλες πολυτέλειες, η σκέψη ότι θα ήταν καλύτερα μια κοπέλα σε αυτή την κατάσταση να ακουμπάει κάπου τη μέση της, συνεπικουρούμενη από τις περί … ιπποσύνης αντιλήψεις, πίεσαν ακαριαία και το ελάχιστο προσφέρθηκε.
Ελάτε εδώ να ακουμπάτε στην ειδική θέση που υπάρχει.
Το ευχαριστώ ντροπαλά από το στόμα της κυρίας, η αδιαφορία από τον συνοδό της.
Μάλλον θα πρέπει να μελετηθεί σε περισσότερο βάθος η στάση των ανθρώπων και οι σχέσεις τους.

Στο βάθος του βαγονιού ένας ακόμα αναγνώστης. Κάποιο φυλλάδιο το ανάγνωσμα.
Καλύτερα να μην πλησιάσω. Έτσι κι αλλιώς δεν βλέπω. Μήπως από εδώ και στο εξής να κυκλοφορώ με τα 2+ πρεσβυωπικά γυαλιά μου, ακούγεται η σκέψη, τουλάχιστον από τον σκεπτόμενο.
Αποβίβαση.
Δρόμος αντίστροφος.
Δυο νεαροί παιδεύονται με τον κινητήρα του αυτοκινήτου. Πάρα κάτω τρεις άλλοι προσπαθούν να μπουν στην αυλή ενός σχολείου, πηδώντας τα κάγκελα. Μα τόσο ενδιαφέρον για τη μάθηση; Βραδιάτικα να μπαίνουν στο σχολείο για να μάθουν;
Μαθαίνει γράμματα και το ποδήλατο;
Πάντως κι αυτό επιχειρούσαν να το περάσουν, παρά τις αρνήσεις του, πάνω από τα κάγκελα.

Μερικά μπαλκόνια ανοιχτά.
Κανείς δεν διαβάζει τέτοια ώρα.
Μια κυρία, μόνον, καπνίζει.
Ίσως για να αφομοιώσει αυτά που διάβασε.

Αριστερά.
Σκοτάδια.
Ο κύριος διαβάζει και γράφει μηνύματα με το κινητό του.
Μη νομίζεις. Κι αυτά αποτελούν παρακαταθήκη για το μέλλον.

Δεξιά.
Ο δρόμος της γειτονιάς! Εδώ τα χρόνια κύλησαν νεράκι.
Πότε θα γίνει κι αυτός ο δρόμος ανάγνωσμα;
Ή δεν θα έχει ποτέ αυτή τη χαρά;

Τελευταίο ανάγνωσμα, η ανακοίνωση στον τοίχο του θαλαμίσκου του ασανσέρ.
Το Σάββατο 12 με 2 μην τραβάτε το καζανάκι!

Ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει τώρα!

Παρασκευή στις 3 του Δεκέμβρη,
ώρα μεταξύ 5.30 με 6.30 το απόγευμα.


Advertisements

8 thoughts on “Όσα φέρνει η ώρα…

    νατασσΆκι said:
    Δεκέμβριος 4, 2010 στο 9:47 πμ

    να φοράς τα γυαλιά σου
    (και δεν με νοιάζει που δεν θα βλέπεις μακρυά -να βρεις τρόπο, δε μπορεί, θα υπάρχει!!!)
    (όχι, δεν θα σου πω τι κάνει ο μπαμπάς μου σε αυτές τις περιπτώσεις -είμαι καλό κορίτσι σήμερα :P)

    Φιλί
    Καλές διαδρομές 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Δεκέμβριος 4, 2010 στο 9:51 πμ

    νατασσΆκι ε χμμμ
    άσπρα μαλλιά πρεσβυωπικά γυαλιά..
    Θα μου προσφέρουν αμέσως θέση, -λέμε τώρα- και θα χάσω το πλεονέκτημα εντοπισμού και κίνησης!!
    Στρατηγικό λάθος!!!
    🙂 🙂
    Καλή σου ημέρα
    Να έχεις ένα όμορφο Σάββατο!

    υγ
    Ευτυχώς, πάντα είσαι καλό κορίτσι!
    🙂

    νατασσΆκι said:
    Δεκέμβριος 4, 2010 στο 9:55 πμ

    πφφφφφ!
    Δικαιολογίες!!!
    😆

    (δεν είμαι πάντα, αλλά… ευχαριστώ 😉 )

    ο δείμος του πολίτη said:
    Δεκέμβριος 4, 2010 στο 7:50 μμ

    Κάθε διαδρομή με συρμό για μένα είναι μαγευτική. Ειδική μέσα στην πόλη που βλέπεις χαιρέκακα τους άλλους να περιμένουν σε φανάρια 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Δεκέμβριος 5, 2010 στο 12:51 πμ

    νατασσΆκι 🙂
    Ε κάτι έπρεπε να πω 🙂 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Δεκέμβριος 5, 2010 στο 12:53 πμ

    δείμε αλήθεια είναι αυτό.
    Για να είμαι δε ειλικρινής, στο μέτρο που μπορώ, προσπαθώ να περπατάω κιόλας και η ικανοποίηση, αν εξαιρέσεις τα καυσαέρια, είναι μεγαλύτερη!!
    Και η δυνατότητα να μαζεύεις εικόνες…

    sharm lover2 said:
    Δεκέμβριος 5, 2010 στο 1:57 μμ

    Και εγώ απρακολουθώ τους ανθρώπους στα ΜΜΜ. Μεγάλη απόλαυση!
    φιλάκια

    Sotiris Kanell. responded:
    Δεκέμβριος 8, 2010 στο 5:47 μμ

    sharm lover2 πότε όμως θα μας αντιληφθούν και θα έχουμε… τραβήγματα… 🙂 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s