Posted on Updated on

Ο χρόνος είναι δαμαστής των πάντων.
Αλλά και τροφοδότης της συνείδησης.
Περνάνε οι ημέρες.
Πέρασαν ήδη σχεδόν σαράντα.
Κάθε μια προσθέτει επίγνωση. Συνείδηση του τι συνέβη.
Συνείδηση, όχι αποδοχή!!!
Οι φίλοι που μαζεύτηκαν, οι συνάδελφοι σου που ήρθαν να παρασταθούν, οι δικές σου οι αναμνήσεις…

Τι να πεις περισσότερο;
Θάθελες να μην είναι έτσι.
Είναι όμως.

Στο βάθος της αίθουσας, έβλεπες τους παλιούς συμμαθητές να τα λένε μεταξύ τους. Να γελάνε. Ξέγνοιαστα όπως τότε που μέσα στην τάξη πειραζόντουσαν κάνανε καζούρα ετοιμάζανε την επόμενη διαολιά.
Δεν ήταν όλοι εκεί.
Δεν μπορούσε να ήταν όλοι εκεί.

Πιο δω συνεργάτες, συγγενείς, γνωστοί και φίλοι.
Ο καλός λόγος άλλαζε χείλη, και τα χείλη γευόντουσαν τον καφέ ή το κάτι σαν κονιάκ, για να συνεχίσουν.

Πιο πριν η προσευχή. Ατομική υπόθεση, αλλά και συμμετοχή.
Το μυαλό να ξεφύγει από την απώλεια.
-Δεν φέραμε μια φωτογραφία. Συνήθως βάζουν, ψιθύρισες.
-Την έχουμε στο μυαλό μας, την κρατάμε μέσα μας, ο αντιψίθυρος.

Νωρίτερα, στον περίβολο, κάτω από τα δέντρα, προσπαθούσες να φέρεις στη μνήμη σου ονόματα και να αντιστοιχίσεις με πρόσωπα, όταν άκουσες τον παλιό συμμαθητή να λέει : σε κοιτάζω και προσπαθώ να τη θυμηθώ. Πρέπει να ήσασταν ίδιοι, για να έρθει η επιβεβαίωση από τη διπλανή του, ναι ήταν ολόιδιοι ..

Στα μικράτα σας ήσασταν ίδιοι. Ήταν τότε που της ζωγράφιζαν στο πάνω χείλος με το μολύβι ίχνος από μουστάκι, και γελούσαν οι άλλες οι συμμαθήτριες γιατί, η πρόχειρη αυτή μεταμφίεση, οδηγούσε κατευθείαν σε εσένα.

Με πολλούς και πολλές είχατε χρόνια να συναντηθείτε.
Και είχαν χρόνια να συναντηθούν.
Και όμως ήρθαν.
Δεν είναι περίεργο!
Όλοι έχουν την ανάγκη να αποχαιρετίσουν αυτόν που αναχωρεί. Κυρίως όταν η αναχώρηση είναι οριστική.
Πόσο μάλλον όταν ο αναχωρών, η αναχωρούσα εν προκειμένω, ήταν και ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο.
Και στους άλλους, όχι μόνον σε σένα.

Αυτές τις στιγμές, όταν το μυαλό πιέζεται να κινηθεί πίσω στο χρόνο και να φέρει στην επιφάνεια απωθημένες εικόνες, ή να κάνει συνειρμούς, το βάρος στο στήθος ελαττώνεται.
Έχει με άλλα να ασχοληθεί. Με τις ανακαλύψεις.
Αυτό μέχρις ότου, αφού καταφέρει να κάνει τις εικόνες που ανακάλυψε παραπεταμένες ίσως στο βάθος του μυαλού, να λάμψουν, αναζητήσει το πρόσωπο που λείπει, για να ολοκληρωθεί η διεργασία.
Τότε η επαναφορά στο παρόν, γίνεται βίαια. Κι ας μην εκδηλώνεται με κινήσεις κι ομιλίες.
Φτάνει που το αίμα στο λαιμό κυλάει με πολύ πιο έντονους ρυθμούς.

Και μετά πάλι ξεχνιέσαι.
Πάλι ξεχάστηκες.
Μέσα από μικρές ιστορίες, λόγια παρηγοριάς ή χαρούμενες στιγμές που θα ήθελες να θυμούνται ή θα ήθελαν να σου πουν ότι τις θυμούνται.

Στιγμές από τα παιδικά χρόνια, τον καιρό του θανάτου του πατέρα -έφυγαν στην ίδια ακριβώς ηλικία!- της σκληρής βιοπάλης που ακολούθησε και των παράλληλων σπουδών, την αναγνώριση της σκληρής δουλειάς, τις απολαύσεις των κόπων της διαδρομής, τις χαρές της ευτυχισμένης συμβίωσης.

Τη δύναμη και Αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια του, για δέκα τέσσερα χρόνια, σκληρού αγώνα!

Όλα μαζί. Άλλωστε, ο χρόνος, πανδαμάτωρ, και τροφοδότης, μπορεί να είναι και αδιάστατος.
Πόσο μακριά είναι το παρελθόν, και πόσο αργεί το μέλλον;
Τρέχουν όλα, παρελθόν παρόν και μέλλον, χωρίς σταματημό. Παρελθόν παρόν και μέλλον, μπορούν να γίνουν όλα ένα με την ίδια ευκολία που μπορούν να ταξινομηθούν σε απολύτως διακριτά πλαίσια.

Οι ημέρες φεύγουν. Να μην χάσουμε τη μεταξύ μας επαφή, το ξέρεις, το ξέρετε, είναι δύσκολο να κρατηθεί, θα τα πούμε με την πρώτη ευκαιρία.
Το τυπικό των διαδικασιών θέλει την επόμενη συνάντηση μετά από έντεκα μήνες.

Η επιστροφή στην πραγματικότητα γίνεται το ίδιο βίαια με τον τρόπο που γίνεται η συνειδητοποίηση της κατάστασης.
Οικονομικές εκκρεμότητες, προγραμματισμός επομένων ενεργειών, δρομολόγηση του χρόνου, αποχαιρετισμοί.

Ο καθένας σε λίγο μόνος του, παίρνοντας μαζί του ό,τι θέλει να κρατάει από τούτες τις στιγμές.
Ο καθένας σε λίγο μόνος του, με τα δικά του ελλείμματα και τη δική του προσπάθεια να φτάσει στις νέες ισορροπίες.

Την Κυριακή 29 Αυγούστου, στις έντεκα και τέταρτο το βράδυ, «έφυγε» για πάντα από κοντά μας,
Η Στέλλα.
Η αδελφή μου
Σήμερα, συγγενείς, φίλοι, παλιοί συμμαθητές, συνεργάτες
κάναμε το μνημόσυνο για τις σαράντα ημέρες.
Καθώς συνηθίζεται.
Η απώλεια, δεν συνηθίζεται.

Advertisements

4 thoughts on “

    Orelia said:
    Οκτώβριος 6, 2010 στο 9:41 μμ

    οι θάνατοι που έζησα -και κανείς δεν ήταν ίδιος με τους αλλους- με δίδαξαν τούτο:

    η συνειδητοποίηση της απώλειας είναι που τον πόνο φέρνει
    στην αρχή είναι θυμός
    ο θυμός φερνει αμηχανία

    ο πόνος είναι που φέρνει το δάκρυ
    κι αυτό, με τη σειρά του, λυτρωμό

    κι αν είμαι αναγκασμένη να παραδεχτώ πως η απώλεια δεν συνηθίζεται, είμαι το ίδιο αναγκασμένη να πω πως ναι, τους κρατάμε μέσα μας…

    σε φιλώ

    ο καθένας έχει δικαίωμα να βιώσει την απώλεια στο μέγεθός της
    κι αν συμπέσουν πολλές μαζί, ακόμη κι αν είναι διαφορετικής ποιότητας, να, ας το πούμε, καταρρεύσει

    Sotiris Kanell. responded:
    Οκτώβριος 21, 2010 στο 1:01 πμ

    Orelia προσπαθώ να μην …..

    Orelia said:
    Οκτώβριος 23, 2010 στο 9:08 πμ

    …κάνεις λάθος
    με όλο τον σεβασμό [και την εμπειρία μου…]
    εμποδίζεις την φυσιολογική ροή των πραγμάτων..

    Sotiris Kanell. responded:
    Οκτώβριος 25, 2010 στο 12:14 πμ

    Orelia δεν εμποδίζω κάτι. Απλώς ….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s