τελικά θα τα κρατήσεις … πάλι

Posted on Updated on

Δάκτυλος της πανσέληνου σου μυρίζει.
Μη το λες. Το τσουρέκι που φτιάχνουν οι από κάτω, είναι!
Διάθεση να κάνεις χιούμορ, γιατί εκείνες οι περίεργες φλέβες ή ό,τι άλλο είναι στο λαιμό σου, είναι εδώ και ώρες που χτυπάνε.
Και δεν είναι κάτι που το νιώθεις τώρα.
Είναι καιρό.
Δεν το λες όμως. Μπας και το ξορκίσεις ή το αναγκάσεις να φύγει μόνο του, εξ αιτίας της αδιαφορίας σου, αλλά …
Βλέπεις ο καιρός σου έχει φυλαγμένα κάμποσα.
Αλλά κι εσύ δεν τον προσέχεις.
Τώρα που τα χτυπήματα έφτασαν κάτω από τα βλέφαρα, τι να σημαίνει άραγε;
Πρέπει να το παραδεχτείς ότι οι ημέρες δεν είναι εύκολες. Ούτε τις είχες φανταστεί έτσι. Ίσως να σου στέλνουν και μήνυμα: Άντε. Τι κάθεσαι;
Παρασκευή ξημερώνει. Λες να ….;
Δεν είναι εύκολο. Όχι ότι δεν το έχεις πάρει απόφαση, αλλά δεν το έχεις προετοιμάσει.

Στη μεγάλη πρωινή, για άλλη μια φορά, αντιπαράθεση, ανέβασες τους τόνους.
Πώς αλλιώς;
Ανέβασες τους τόνους, γιατί δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς, αλλά το άλλο κομμάτι του μυαλού σου, σού έλεγε: τώρα τι κάνεις; Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;
Πόσες φορές δεν βρέθηκες σε αυτή τη διλημματική κατάσταση;
Τώρα τι κάνεις; Αν τα πεις όλα, θα προδώσεις τις αρχές σου. Αν δεν μιλήσεις η αντίπερα όχθη, κάνει ότι δεν καταλαβαίνει.
Μπορεί και όντως να μην καταλαβαίνει.
Πόσο θράσος όμως μπορεί να διαθέτουν άνθρωποι επιλήσμονες τελικά, και ίσως αχάριστοι.
Και τι; Θα τους θυμίσεις εσύ την αχαριστία τους;
Είσαι πολύ εγωιστής για να καταδεχτείς κάτι τέτοιο.
Έτσι φτάνεις στο σήμερα.
Το σήμερα που και πάλι νιώθεις το πρόσωπο να γίνεται πιο κόκκινο από το συνηθισμένο.
Δεν μπορεί να φταίνε οι ακτίνες του φεγγαριού γι αυτό. Όσο και να έχει πανσέληνο, αυτή η ακτινοβολία δεν θερμαίνει.
Το σήμερα που η ανάσα κάνει το στήθος να πονάει, ευτυχώς λίγο, και πότε το βλέφαρο, πότε ο λαιμός να κάνουν παιχνίδια με την κυκλοφορία του αίματος.

Κάτι φωτογραφίες που έβγαλες ανεβαίνοντας στην ταράτσα, η διαδικασία δηλαδή, δεν μοιάζει να βοήθησαν και πολύ.
Αντί να κάτσεις να τις απολαύσεις, κάθισες και απαντούσες στα απανωτά τηλεφωνήματα. Είναι βλέπεις που, το είπες, έχεις επιλέξει στην ζωή σου, να μη τα λες όλα.
Ναι, αλλά όσο εσύ δεν μιλάς, εκπαιδεύεις τους άλλους να φωνάζουν!
Το ημερολόγιο δείχνει ότι οι ημέρες φεύγουν.
Ευτυχώς.
Κοίτα τώρα, άλλοi προσπαθούν να παγώσουν τον χρόνο, κι εσύ βιάζεσαι να προχωρήσει.
Η αλήθεια είναι ότι κι εσύ τον θέλεις να φεύγει αργά. Τα προβλήματα θέλεις να πάψουν να υπάρχουν.

Είναι ώρα τώρα που η μυρωδιά του τσουρεκιού έχει φύγει.
Είναι ώρα τώρα που σκέφτεσαι ότι δεν θέλεις να αφήσεις τον εαυτό σου να λυγίσει.
Είναι ώρα τώρα που γράφεις πιο πολύ για να κερδίσεις χρόνο ηρεμίας για το μυαλό σου, παρά γιατί αυτά που θέλεις να πεις, έχεις διάθεση να τα δεις να εμφανίζονται στην οθόνη.
Είναι ώρα τώρα που το φεγγάρι εκεί ψηλά, σου γνέφει με την πανσέληνη φορεσιά του, στέλνοντας μηνύματα που θέλεις να τα βλέπεις σταγόνες αισιοδοξίας.

Ας πάει κι αυτή η ημέρα με ό,τι σου κουβάλησε.
Μη φύγουμε σαν κλέφτες, σου είπε στις σκάλες ο συνάδελφος το πρωί, γιατί να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, αναρωτιόσουν μερικές ώρες μετά, καθισμένος στο στρογγυλό τραπέζι.

Ε και τι; Και αν φύγεις από αυτά τα προβλήματα, έχεις ότι την εντύπωση ότι δεν σε περιμένουν άλλα στη γωνιά;
Κι από εκεί που δεν το περιμένεις δηλαδή.
Το μήνυμα σου το έστειλαν, λίγη ώρα πριν από τις σκάλες της πολυκατοικίας οι σύνοικοι.
Με τις φωνές τους.
Μεταξύ τους ήταν οι φωνές δηλαδή, αλλά πόσο νομίζεις θέλει για να βρεθείς στη μέση.
Ήδη ο χτύπος δίπλα από την καρωτίδα, σου δήλωσε ότι όχι, δεν θέλεις πολύ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s