Απόγευμα Σεπτέμβρη…

Posted on Updated on

Οι μελωδίες από τη συχνότητα του ραδιοφώνου γεμίζουν το δωμάτιο.
Ήρεμες, γλυκές, τρυφερές.
Σαν τις ημέρες του Σεπτέμβρη που κυλούν διακριτικά.
Ακούσματα από παλιά τραγούδια που φέρνουν εικόνες ξεθωριασμένες ή που τις νόμιζες ξεχασμένες.
Πόσο παλιά πηγαίνουν οι αναμνήσεις.
Όσο κι αν πηγαίνουν …

είμαστ’ ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα.

Είναι κι εκείνη η φωτογραφία που βρήκες το πρωί, ξεχασμένη ανάμεσα στα πολυκαιρισμένα χαρτιά, καθώς άνοιξες το ντουλάπι που καιρός πια να το αδειάσεις.
Και τη γωνιά. Οσονούπω.
Σεπτέμβρης του ενενήντα ένα σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο στις Σπέτσες!
Ψηλά στις τελευταίες θέσεις μαύρο μαλλί πυκνό υπογένειο.
Άκου κόκκινο, κατακκόκινο τι σερτ κα ανοιχτό μέχρι χαμηλά το στήθος.Όχι, δεν είναι της αισθητικής σου αυτό.
Και είσαι ήδη σαράντα χρονών εκεί.
Ενενήντα ένα, δηλαδή; Δέκα εννιά χρόνια πριν. Και όμως τα θυμάσαι.
Όλα.
Την ύπαρξη της φωτογραφίας είχες ξεχάσει.

Από το ανοιχτό ραδιόφωνο οι μελωδίες συνεχίζουν να χαρίζουν μουσικό χαλί για τις αναμνήσεις που στριμώχνονται.
Αναμνήσεις από το απώτερο αλλά και το πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Σκέφτεσαι την τελευταία φορά που προσέγγισες τον προορισμό που θα πας σε λίγο.
Μπλεγμένες οι εικόνες κι ας είναι από τις πιο πρόσφατες.
Είναι νωρίς να τις αποδεχτεί το μυαλό..
Καλύτερα να στρέψεις το βλέμμα στο φεγγάρι. Αυτό που σεριάνιζε στον ουρανό εκείνο το απόβραδο του Σεπτέμβρη κι έλουζε τους καθισμένους στα σκαλοπάτια του παλιού αρχοντικού του νησιού.
Ήταν τότε που ακόμα, τα τροχοφόρα, εκεί, ήταν ιππήλατα.
Μόνιππα παϊτόνια, συνήθως.
Και τι έλεγαν;
Οι καθισμένοι στα σκαλοπάτια, που χάζευαν τον φεγγάρι…
Δεν είσαι και αδιάκριτος να στήσεις αυτί και να τους παρακολουθήσεις.
Αλλά και τι σημασία έχει.
Ο χρόνος κύλησε και πήρε μαζί του εκείνες τις φωνές.
Μπορεί και να τις σκόρπισε το θαλασσινό αγέρι που πέρναγε τυχαία από εκεί…

Ζέστη μέσα στο δωμάτιο. Και υγρασία.
Δεν σε ενοχλούν. Μάλλον σ’ αρέσουν.
Η ώρα είναι έξι, ενημερώνει η φωνή του εκφωνητή.
Οι σκιές στον απέναντι τοίχο σού λένε ότι οι ημέρες, φαίνεται αυτό καθαρά, άρχισαν να μικραίνουν πια.
Σε λίγο θα σηκωθείς να αρχίσεις να ετοιμάζεσαι.
Σαν παλιό σινεμά, και σαν τη Χαλιμά..
Οι ήχοι από την μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων γεμίζουν τον χώρο.

Το μεσημέρι, άκου τι σου ήρθε και εσένα, πέρασες από το Δημαρχείο να πάρεις εκείνο το χαρτί που ήθελες για να συμπληρωθούν αυτά που σου έχουν ζητήσει..
Μόνος σου στο χώρο.
Και η υπάλληλος.
-Αλλού σας έψαχνα, της είπες.
-Είμαστε εδώ τέσσερα χρόνια σου χαμογέλασε.
-Ε ωραία. Tέσσερα χρόνια δεν σας χρειάστηκα καθόλου, της ανταπέδωσες.
Σχεδόν δύο και μισή Παρασκευής έδειχνε ο χρονομέτρης, πάνω από πενήντα τόσα χρόνια δημότης, έγραψε στο πιστοποιητικο.
Μαζί με ένα μικρό λάθος. Αρχική εγγραφή στο Δήμο, σημείωσε ο υπολογιστής, από μεταδημότευση ξέρεις εσύ.
Μεταδημότευση από το Δήμο της Αθήνας.
Ίσως να είμαι και διπλογραμμένος, σκέφτηκες, και γι αυτό τότε να με έψαχναν για το … περιοδεύον!!!
Βρε τι κάνει ένα μυαλό που τεμπελιάζει!
Ασταμάτητο είναι.

-Και πού θα τα κατέτασσες όλα αυτά; Στη διέγερση των αισθήσεων ή στις παραισθήσεις; Η προκλητική ερώτηση του άλλου σου εαυτού, που, τέτοιες ώρες και σε τέτοιες στιγμές, συνηθίζει να σου βγάζει τη γλώσσα..

Η φωνή της παλιάς συναθλήτριας (!) κατέφθασε μέσα από τα ερτζιανά για να σε γυρίσει πίσω στο Σεπτέμβρη και το γλυκό του χαμόγελο.
και πάω και αγαπάω τα πιο μεγάλα λόγια.
Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν
Τα κλαράκια μου
Και κάθισα και μέτρησα κι εγώ
Τα φυλλαράκια μου

-Όπου νάναι, τον προκαλείς με τη σειρά σου. Έχουν καμιά σημασία οι κατατάξεις;
Αυτές είναι για τους λογικούς!

Γλυκό απόγευμα του Σεπτέμβρη που ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του σε ένα ήρεμο, ελπίζεις απόβραδο και μια ήσυχη βραδιά.

Advertisements

10 thoughts on “Απόγευμα Σεπτέμβρη…

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 17, 2010 στο 7:42 μμ

    άκου χρονομέτρης;;;!!!!!!!!
    αμ και το άλλο… παϊτόνια!! η αφεντιά μου μονο κάτι ημιτόνια έχει ακουστά κι αυτά κοντεύει να τα ξεχάσει ως έννοια
    λοιπόν.. «παλιό σινεμά με το τεμπέλικο μυαλό που ενίοτε παίρνει την κατηφόρα..» να ζήσω να διαβάσω και το άλλο σας ποστ μετά 19 τινά έτη από την σήμερον, όχι γι αλλο λόγο μα για να δω τι άσματα θα διεγείρουν τις σκέψεις σας προκειμένου να δώσετε το περίγραμμα του παρόντος όπως κι οι δυο το ζούμε σήμερα..

    όσο για το τ-σερτ το κατακκόκινο, εμένα εντύπωση δεν μου έκανε το χρώμα αλλά πως τα κατάφερε σαν τ-σερτ νάχει άνοιγμα ως κάτω χαμηλά
    μήπως ομιλούμεν δια τον «Σάκης» τον προ εικοσαετίας;
    όχι.. λέω και μη βαράτε!!! 🙂 😉

    κι αν θέτε να ξέρετε [τα γραφω εδω γιατι βαριούμαι να κάνω κλικ στο παρελθόν] η φορά με την οποία τοποθετούμε την καρφίτσα έχει ιδιαιτέραν σημασίαν τόσο για την εξοικονόμησιν ενέργειας και να μην πληγωθούμε, όσο και για να μην αφήσουμε τρυπάρες στο υλικό που καρφιτσώνουμε
    στα υφάσματα πχ
    με εννοείτε;
    κι αντίρρησιν δε θέλω
    μπορεί να μη ξέρω να φιαχνω γιουβαρελάκια αλλά απο καρφίτσες έχω μάθει πλείστα όσα
    όχι για αυτές τις καρφίτσες
    τις άλλες
    τις ορίτζιναλ
    οι απο εκείνες αφήσαν τρύπες στην οικογένεια
    τσάο

    νατασσΆκι said:
    Σεπτεμβρίου 17, 2010 στο 8:35 μμ

    Συγνώμη τώρα, δηλαδή… αλλά εκείνη η εικόνα με το κόκκινο τι-σερτ και οι διαστάσεις που έδωσε η Orelia, με τσάκισαν :p

    (πονάει η κοιλιά μου από τα γέλια, να ξέρεις! 😆 )

    Φιλί

    silia said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 2:31 πμ

    Ήρθε ο καιρός να … αδειάσεις τη «γωνιά» σου ;…
    Μικρό Σεπτεμβριάτικο δάκρυ … («μικρό» , είπα) .

    Darthiir the Abban said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 12:13 μμ

    Παιδιά, παιδιά, προσέχτε λίγο γιατί θα τηνε χάσουμε τη μανούλα! Πονάει λέει!!! 😛

    Ωρέλια μου, εσύ που όλο στην ΠάνωΠόλη ανεβαίνεις, να μην ξέρεις τα Παϊτόνια; 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 2:52 μμ

    Orelia με την πρώτη ευκαιρία θα βάλω και σολφέζ στο παιχνίδι.
    Τα παϊτόνια όμως, νόμιζα ότι θα τα ήξερες…
    Από τον παπού σου φυσικά!!

    Για μετά 19 χρόνια θα ζείτε… ο γράφων δεν ξέρω πού θα είναι.. Σκέφτομαι όμως ότι θα μπορούσα να το γράψω τώρα κοντά και να το προγραμματίσω να εμφανιστεί μετά από 19 χρόνια..

    Όσο για την καρφίτσα, σε αυτή αναφέρθηκα ως … εργαλείο γραφείου και όχι ως αναγκαίο αξεσουάρ κοπτικής ραπτικής.
    byeeee 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 2:52 μμ

    νατασσΆκι να πούμε στην Orelia να σε προσέχει :)))

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 2:54 μμ

    silia μου, ναι έφτασε…
    Είκοσι έμειναν!!!!
    (μπορεί και λιγότερες )
    Όμως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, το αντιμετωπίζω «σαν έτοιμος από καιρό» που λέει ο ποιητής.
    Να είσαι καλά και να προσέχεις τις υγρασίες του Σεπτέμβρη..
    Φιλιά

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 18, 2010 στο 2:55 μμ

    Darthiir και εμένα με εντυπωσίασε η Orelia αλλά μετά σκέφτηκα ότι εκείνο τον καιρό θα διάβαζε πολύ!!
    🙂 🙂

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 19, 2010 στο 8:57 πμ

    χαχαχαχααααα
    αμ τι;
    διαβαζα
    δεν διαβαζα;;…

    [ξεφυγατε, παλι]
    [κι οι τονοι το ιδιο..;( γκρρ]

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 22, 2010 στο 6:27 μμ

    Orelia ε και εσύ. Είπαμε να διαβάζεις, αλλά όχι και να χάσεις την επαφή με την (τότε) πραγματικότητα :))))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s