μια φθινοπωρινή ημέρα

Posted on Updated on

Τα λευκά γένια πάνω στο μαυριδερό, χαρακωμένο από τις ρυτίδες πρόσωπο, φώναζαν τη θλίψη που έχει φωλιάσει στην καρδιά του συνομιλητή σου.
Ήξερες τα γεγονότα. Μέσες άκρες τουλάχιστον.
Τα λόγια που άκουγες, δεν είχαν καμιά πρωτοτυπία ούτε και καμιά σχέση, άμεση τουλάχιστον, με την αιτία της θλίψης.
Ούτε και οι δικαιολογίες είχαν πρωτοτυπία.
Και πώς να έχουν;
Και η δική σου απάντηση, κοινότοπη.
Τι άλλο, από αυτά που είχες δει μπορούσες να πεις;
Ίσως να κάνεις επισημάνσεις που για όλους είναι αυτονόητες.
Και τις επεχείρησες.
Είναι όμως για όλους αυτονόητες;
Το σκεφτόσουν καθώς άκουγες και μιλούσες.
Τι νόημα έχουν αυτά που λέω; Αναρωτήθηκες. Ποιες ανατροπές στις ισορροπίες που έχει φτιάξει, του δημιουργώ; Πώς να κρατήσει τον λόγο μου, σαν υπόδειξη γι αυτό που συζητάμε και να μη τον εισπράξει σαν καρφί για το άλλο που τόσο τον πονάει;
Πιάστηκες από το βεβιασμένο χαμόγελο που είδες, ή φαντάστηκες ότι είδες, να χαράζεται στα χείλη.
Μόνον στα χείλη. Το πρόσωπο ζάρωσε περισσότερο και οι ρυτίδες έγιναν ουλές.
Τουλάχιστον κατάλαβε τι λέω, δικαιολόγησες τον εαυτό σου.

Τρίτωσε το κακό.

Τι ήθελες να δώσεις το κείμενο, αφού γνώριζες ότι η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή;
Ο χρόνος μπορεί να είναι πανδαμάτωρ, είναι όμως και σχετικός.
Το τράνταγμα στο στήθος δεν άφηνε αμφιβολία. Ο χρόνος ακόμα δεν έχει δαμάσει τίποτα. Με το παραμικρό η πληγή αιμορραγεί.
Κι εσύ κάτι τέτοιο, σίγουρα, δεν το ήθελες.
Προσπάθησες να αλλάξεις κουβέντα.
Ο πόνος στο δικό σου το στήθος, λογικό ήταν, βρήκε την ευκαιρία να κάνει την εμφάνισή του. Όχι που θα την έχανε.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η παρηγορία είναι δύσκολη. Η προσπάθεια αλλαγής εικόνων, είναι πιο σοφή επιλογή.
Την επιχείρησες, αλλά με πενιχρά αποτελέσματα.
Αλλά κι εσύ, πώς να τα σκεφτείς όλα.
Η συζήτηση, άλλωστε, είχε άλλη αφετηρία. Δεν θα την έλεγες χαρούμενη, δεν φαινόταν όμως να οδηγεί και σε συναισθηματικές εκρήξεις.
Ήρθαν όμως.
Και πάλι έψαχνες να δεις αν μέσα στις κινήσεις για το τσαλάκωμα του χαρτιού, κρύβονταν τα σήματα τις αποδοχής της πρόθεσής σου.

Και πιο πριν, η κόκκινη σφραγίδα που επικύρωνε την υπογραφή επάνω στο έγγραφο, δεν άφηνε αμφιβολία για την αλήθεια του περιεχομένου του.
Τι να πεις και σε εκείνον τον πατέρα; Πάλι κοινοτοπίες.
Ναι, να έχει στόχους. Η προσδοκία και η προσμονή, κινητοποιούν και θα είναι σημαντικό να έχει όνειρα και πίστη ότι θα τα πραγματοποιήσει
Και; Είσαι σίγουρος γι αυτά που έλεγες; Ακόμα κι αν τα πίστευες ή και τα πιστεύεις εσύ, λες να μπορεί να πιαστεί ο πατέρας από αυτά και να πιστέψει ότι λύνεται το πρόβλημά του;
Το ξέρεις. Όταν είναι κανείς σε δύσκολη θέση, από όλα έχει ανάγκη να πιαστεί.
Ακόμα κι από το λόγο με τη λογικοφανή επιχειρηματολογία.
Τόσες ημέρες, ένα καλοκαίρι –και μια Άνοιξη και ένα χειμώνα και ένα Φθίνοπωρο και ένα άλλο καλοκαίρι και μια άλλη άνοιξη και … – από τέτοια πιανόσουν κι εσύ.
Και όχι μόνον εσύ.

Όμως είσαι σίγουρος ότι μπροστά σου, είχες κάποιον έτοιμο να κάνει κάτι τέτοιο;

Τρεις περιπτώσεις, τρεις καταστάσεις, τρεις φορές λόγια που σου είναι άγνωστο αν βρήκαν στόχο ή και ποιον στόχο βρήκαν.
Πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει μια φθινοπωρινή ημέρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s