κάτι δικά σου…

Posted on Updated on

Το κορμί ακολουθούσε τις δικές του διαδρομές.
Τα βλέφαρα δύσκολα έμεναν ανοιχτά. Ήταν φανερό.
Τα ανήσυχα βλέμματα, που ανταλλάχτηκαν, δεν θα μπορούσε να γίνουν αντιληπτά, ακόμα κι αν τα μάτια ήθελαν να μείνουν για περισσότερη ώρα ανοιχτά.
-Έχεις κάτι; Μήπως δεν αισθάνεσαι καλά;
-Χτες είχα πυρετό. Και η μαμά μου το ίδιο.

Τι να σήμαινε η, από τα μητρικά χείλη, επιβεβαίωση μετά από λίγο;
Αποδοχή μάλλον.
Της αλήθειας ή της ήττας;

Το πρόσωπο κατακόκκινο.
Το ένιωσες. Πάντα το νιώθεις.
Το κοίταγμα στον καθρέφτη, πιο πολύ μηχανική κίνηση, παρά ανάγκη για επιβεβαίωση.
Μπορείς να το πεις και περιέργεια: Τι να βλέπουν άραγε οι άλλοι…
Βγήκες στο διάδρομο να πάρεις αέρα.
Μπα πιο πολύ να αλλάξεις παραστάσεις.
Μπορείς να ξεφύγεις από τους ήχους;
Δεν είναι πρόβλημα οι ήχοι. Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα. Τα φορτία τους είναι που μερικές φορές δεν μπορείς να αντέξεις.
Μη τον ταλαιπωρείτε άλλο τον άνθρωπο, αφήστε τον να πάρει μια ανάσα, η χαμογελαστή διάθεση υποστήριξης.
Ξέχασες να ρωτήσεις τη συνάδελφο με τη χαμογελαστή παρέμβαση. Ποιες ήταν οι αποφάσεις;
Δεν είσαι μόνον εσύ που έχεις προβλήματα. Και οι άλλοι έχουν τα δικά τους. Δεν μπορείς να τα αγνοείς
.

Εκείνος ο μικρός πόνος, κάνει την εμφάνισή του όποτε του κατέβει.
Κι εσύ τι πρέπει να κάνεις; Να τον αντιμετωπίσεις ή να τον αγνοήσεις;
Από θέμα … αρχής, κάτι τέτοια τα αγνοείς.
Εκείνα όμως;

Οι διαδρομές στις λεωφόρους της πόλης, είχαν σκοπό.
Τέτοιες ημέρες, θα ήθελες, αλλά δεν μπορείς, να χαρίσεις στον εαυτό σου την πολυτέλεια των ασκόπων μετακινήσεων.
Άνθρωποι αρκετοί. Τώρα που το σκέφτεσαι, ελάχιστους είδες.
Και προβλήματα περισσότερα.
Οι ουρές στις τράπεζες ηλεκτρονικά ταξινομημένες.
Ουρά ακόμα και για την έξοδο.
Χωρίς ηλεκτρονικές προτεραιότητες αυτή.

Κάποιοι θυμούνται την εποχή της απλής αναμονής.
Κάποιος σε θυμήθηκε μετά από τριάντα τόσα χρόνια. Το μούσι σας, η εικόνα σας, ίδιος.
Ευγενής. Δεν είπε τίποτα για κιλά και για χρώματα.
Κι εσύ θυμήθηκες τον παλιό συμ-μαθητή, -ήταν σε μικρότερη τάξη- πίσω από άλλο γκισέ. Δεν του μίλησες όμως. Γιατί;

Η αλήθεια είναι πως ένιωσες περίεργα να παρακολουθείς στις τεράστιες οθόνες, που βρισκόντουσαν πάνω από τα ταμεία της τράπεζας, αποσπάσματα από εκπομπές της τηλεόρασης.
-Κοίτα τον μαλάκα. Δεν μπορεί να βάλει γκολ. Κριστιάν. Επισήμανση του πατέρα προς τον έφηβο γιο, με αφορμή την αποτυχία του Ρονάλντο, να σπρώξει τη μπάλα στα δίκτυα.
Αντρικές κουβέντες.

Μα γιατί φορούσε μαύρα; Για καφέ στην πλατεία, με μαύρο, έστω και έξωμο φόρεμα;
Λογικό είναι. Το ήξερες πριν από το καλοκαίρι.
Δεν βρήκες να πεις κουβέντα όμως. Δεν βρήκες γιατί εκείνη το στιγμή το μυαλό ήταν αλλού.
Μπορεί και να μην λειτουργείς σωστά.
Πάλι καλά, που, έστω και με διαφορά φάσεως, δίνεις απαντήσεις ακόμα και στα μη ρητά διατυπωμένα ερωτήματά σου.

Ερωτήσεις, απαντήσεις, αποφάσεις, υποδείξεις.
Στο διάδρομο στο γραφείο, σε άλλα γραφεία, στο δρόμο.
Οι ώρες της ημέρας ταξιδεύουν. Κι εσύ μαζί τους.
Εκείνες ξέρουν τον προορισμό, για σένα τα ερωτήματα ίσως και να μεγαλώνουν.

Συνάντηση.
Γύρω από το τραπέζι, πάνω από γραμμένες σελίδες.
Άλλη ώρα το ήθελες. Άλλη ημέρα ίσως.
Από την άλλη βέβαια, λίγο θα άλλαζε η κατάσταση.
Καθόλου για την ακρίβεια.

Τα μισόκλειστα μάτια, η κίνηση της πόλης, οι συζητήσεις στις ουρές, τα χρώματα του Φθινοπώρου…

Το φορτίο των ήχων, μπορεί να μην κοκκινίζει το πρόσωπο, πιέζει όμως το στήθος.
Παρόλο που είσαι όρθιος!

Advertisements

2 thoughts on “κάτι δικά σου…

    agrampelli said:
    Σεπτεμβρίου 9, 2010 στο 4:56 μμ

    Έχω την εντύπωση πως δεν κατάλαβα και πολλά…ας είναι! το κενό στην έναρξη της σελίδας,τεράστιο δεν είναι;
    Θα πω με γειά στο νέο λουκ του ιστολογίου σου και ας είναι λιγάκι μουντό για τα γούστα μου…
    Καλησπερίζω Σωτήρη…

    Sotiris Kanell. responded:
    Σεπτεμβρίου 9, 2010 στο 6:26 μμ

    agrampeli έχεις δίκιο!
    Είναι ένα κείμενο εντελώς ακαταλαβίστικο!
    Καμιά φορά όμως ούτε καν εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι θέλουμε να πούμε.
    Βλέπεις οι ισορροπίες δεν είναι πάντα εύκολες…
    Ας είναι. Ελπίζω να ισορροπήσω συντομότατα 🙂 🙂

    Δεν νομίζω ότι υπάρχει κενό στη σελίδα. Εγώ δεν βλέπω κάτι τέτοιο δηλαδή. Μήπως είναι πρόβλημα του φυλλομετρητή και δεν εμφανίζει τμήμα του κειμένου;
    Θα το ψάξω..

    Και τις δικές μου ευχές για ένα όμορφο απόβραδο…

    Όσο για το γκρίζο των χρωμάτων, μπορεί να φταίει το … φθινόπωρο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s