νίκες και απολαύσεις στη σχεδόν έρημη πόλη.

Posted on Updated on

Μια πόλη άδεια.
Τουλάχιστον το πρωί.
Η διαδρομή για να φτάσεις από τη μια μεριά στην άλλη της πόλης, ήταν σήμερα ένα πραγματικά ευχάριστο ταξίδι.
Και τις λίγες προηγούμενες ημέρες, μπορεί και τις πρώτες επόμενες.
Αρκεί να μην υπάρχουν εγγενή προβλήματα και χρειάζεται να τα λύσεις με τη συνδρομή προμηθειών από περίπτερο.
Δεν ήταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να βρεις περίπτερο ανοιχτό, ούτε καν επάνω σε κεντρική λεωφόρο.
Είχες όμως και πλεονεκτήματα.
Όταν το βρήκες μπροστά σου, είχες όλη την άνεση να κινηθείς από την αριστερή στη δεξιά λωρίδα και να παρκάρεις καταμεσής τους δρόμου.
Ούτε στο όνειρό σου να κάνει κάτι τέτοιο τις καθημερινές στην Κηφισίας.
Η επιλογή σε ποια πλευρά του δρόμου θα σταθμεύσεις φτάνοντας στον τελικό προορισμό σου, είναι άλλη μια πολυτέλεια των ημερών.
Και σήμερα τη χάρηκες.
Στάθμευσες προσωρινά κάτω από το μικρό δέντρο πάνω στο πεζοδρόμιο (!), έχοντας κατά νου ότι θα πρέπει σε λίγο να μετακινηθείς για να φέρεις τα απαραίτητα για την πρωινή τελετουργία.
Δεν διαψεύσθηκες.
Δεν χρειάστηκε να αλλάξεις το πρόγραμμά σου.
Είναι συνήθεια της ομάδας αυτός ο πρωινός καφές.
Φρέντο, για όλους –τρεις μέτριοι και ένας σκέτος– αγορασμένοι από την μικρή, κάτι σαν, πλατεία που βρίσκεται μερικά τετράγωνα πιο κάτω.
Τουλάχιστον, από την περιοχή μπορεί να λείπουν πια τα τρεχούμενα νερά, έμεινε όμως ο πλάτανος!
Το περίπτερο δεν έμεινε όμως ανοιχτό. Το έκλεισε κι αυτό ο δεκαπενταύγουστος. Τις εφημερίδες της ημέρας, ευτυχώς τις είχατε προμηθευτεί από εχτές.

Η υπάλληλος εξυπηρετική και χαμογελαστή.
Και οφείλεις να το καταθέσεις, δεν ήταν μόνον σήμερα. Και τις άλλες φορές το ίδιο σε αντιμετωπίζουν.
Όλοι τους.
Ο μπόμπιρας που παίδευε τον μπαμπά του, έφερε μπροστά σου εικόνες από προσωπικές δράσεις.

Κάπου τόσος ήσουν όταν συνόδευες στον παππού σου στο καφενείο, απέναντι από το σπίτι που τότε μένατε.
Και φυσικά παίδευες παππού και πελάτες του καφενείου, που είτε διάβαζαν εφημερίδα, είτε έπαιζαν τάβλι.
-Και τώρα εσείς τι κάνετε εδώ; εξέφρασες την απορία σου λιλιπούτειος περιστασιακός θαμών του καφενείου ών, αφού προηγουμένως αγωνίστηκες να σκαρφαλώσεις στην ξύλινη καρέκλα με το ψάθινο κάθισμα
-Παίζουμε τάβλι, η ευγενική απάντηση των συστηματικών θαμώνων που επιδίδοντο στο άθλημα εκείνη τη στιγμή.
Α, καλά, η δική σου κατάφαση. Μάλλον όμως κάτι δεν σου πήγε καλά και γι αυτό, ΠΟΤΕ δεν έχεις παίξει τάβλι!

Η μεταφορά των προμηθειών εύκολη υπόθεση. Την έχεις ξανακάνει πολλές φορές.
Και η κατανάλωση των καφέδων μικρή απόλαυση και μεγάλη νίκη!

Η επιστροφή βράδυ αργά.
Η ζέστη στην πόλη παρούσα.
Και ο στόλος των αυτοκινήτων σε ανάπτυξη.
Σαν πολλά δεν είναι τα αυτοκίνητα; Ρητορική ερώτηση που πήγασε αυθόρμητα από τη σχετική δυσκολία οδήγησης κατά τη διάρκεια της επιστροφής.
Δεν ήταν. Λογικός ο αριθμός τους θα μπορούσες να πεις.
Άλλωστε, Δευτέρα αύριο και η οικονομική ζωή θα αρχίσει να ξυπνάει.
Η πολιτική ζωή, θα ξυπνήσει μάλλον με πιο έντονους ρυθμούς.
Δεν θέλεις όμως να ασχοληθείς τώρα με αυτά.
Ούτε με τις λειτουργίες στις Εκκλησίες της Ορθοδοξίας, μέρα που ήταν σήμερα. Ακόμα κι αν η σημερινή λειτουργία στην Παναγία του Σουμελά στην Τραπεζούντα, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ιστορική.
Τόσο σαν γεγονός καθ’ εαυτό, όσο και με βάση αυτά που είπε ο Πατριάρχης.
Προτιμάς να κρατήσεις τις εικόνες και τις σκέψεις, που θέλεις να θυμάσαι στο μέλλον.

Advertisements

10 thoughts on “νίκες και απολαύσεις στη σχεδόν έρημη πόλη.

    3partiesaday said:
    Αύγουστος 16, 2010 στο 4:33 πμ

    Με φοβίζουν λίγο οι άδειες πόλεις…

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 16, 2010 στο 11:35 μμ

    3partiesaday όσο και να αδειάσουν….
    Καλή συνέχεια 🙂

    Orelia said:
    Αύγουστος 23, 2010 στο 7:20 πμ

    θεόφρονες
    μου άρεσε η λέξη
    επειδή μου φάνηκε πλατειά
    σα για να χωρέσει πολλούς

    λοιπόοοον! έχετε πολλά να ασχοληθείτε όταν μεγαλώσετε
    άκου ποτέ δεν έπαιξε τάβλι!!!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 23, 2010 στο 8:33 πμ

    Orelia ντρέπομαι … αλλά ναι..
    Ποτέ δεν έπαιξα τάβλι.
    (δεν) θα επανορθώσω….
    🙂

    Orelia said:
    Αύγουστος 23, 2010 στο 10:07 πμ

    σκεφτόμουν Σωτήρη εδώ και καιρό πως οι ανθρωποι που διαγουν τη ζωη τους χωρίς αυτά τα πάθη… πχ ταβλι, ζαλώνονται τη ζωή αντί να την καβαλάνε
    τι λέει η νοικοκυρά θα πεις.. να! πως αυτα τα παθη δρουν εκτονωτικά και βοηθανε στις μεγαλες δυσκολίες και πιεσεις
    αυτό περιπου διοτι εχει κι αλλες πλευρες το πραγμα..

    νατασσΆκι said:
    Αύγουστος 23, 2010 στο 11:47 πμ

    ωχ! ούτε κι εγώ (ξέρω να) παίζω τάβλι -λες γι’ αυτό, Orelia….?
    🙂

    (μπα, βρίσκει κανείς άλλα «πάθη» για εκτόνωση, άλλωστε ο Σωτήρης παρακολουθεί -και παίζει ενίοτε- ποδόσφαιρο! 😉 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 24, 2010 στο 12:51 πμ

    Orelia καλή μου.
    Ας μη το πιάσουμε τώρα αυτό.
    (αν καβάλησε τη ζωή ή με καβάλησε!!!)
    Όσο για τους μηχανισμούς εκτόνωσης, έχεις δίκιο.
    Αλλά να, ο καθένας έχει τους δικούς του!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 24, 2010 στο 12:57 πμ

    νατασσΆκι, μπαααα δεν με παίζουν πια 😦

    🙂 🙂

    Orelia said:
    Αύγουστος 24, 2010 στο 7:17 πμ

    μην το παίρνεις προσωπικά
    έχω δείγματα για παρατήρηση στον εγγύτερό μου χωρο
    και το συγκεκριμένο από εκεί ξεκίνησε
    φιλιά και καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 24, 2010 στο 8:11 πμ

    Orelia ε καλά δεν το πήρα και επί πόνου 🙂
    Καλή σας ημέρα Κυρία μου.
    Ασπάζομαι την χείρα σας 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s