νύχτα καλοκαιριού

Posted on Updated on

Τι νόημα έχει να γράψεις για νύχτα καλοκαιριού, αν δεν έχεις να πεις κάτι για γιασεμιά και θερινούς κινηματογράφους;
Και όμως, αυτή τη στιγμή, το φούλι, πειραγμένο από τη … συμπεριφορά σου, ήρθε να σου θυμίσει την παρουσία του, με την ευωδιά του!
Τουλάχιστον να μιλούσες για τους περσείδες…
Αλλά για να μιλήσεις, ή ακόμα καλύτερα να περιγράψεις, θα πρέπει πρώτα να τους δεις.
Μπορείς;
Δύσκολο.
Τα φώτα της πόλης, ισχνά και μίζερα, αρκετά όμως για να σου περιορίσουν το θέαμα.
Νέο κύμα μυρουδιών από το φούλι.

Χάρτινο το φεγγαράκι, γιατί το πραγματικό αργεί να βγει.
Φυσικά και θα το περιμένεις. Το κάνεις άλλωστε τα τελευταία βράδια ξαπλωμένος αναπαυτικά σε κάποια από τις καρέκλες της βεράντας.

Νύχτα αυγουστιάτικη, και βλέπεις λίγες από τις ειδήσεις που παρουσιάζει η τηλεόραση.
Δημοσιογράφοι δηλαδή τις παρουσιάζουν, αλλά τι είναι δημοσιογράφος; Σιγά μην απαντήσεις. Εδώ διατυπώνουν το -υπαρξιακό γι αυτούς- ερώτημα, επαγγελματίες του χώρου. Εσύ θα τους το λύσεις;
Νιώθεις σαν να παρακολουθείς σήριαλ και έχεις χάσει επεισόδια.
Ή θέλεις να νιώθεις έτσι.
Τι λένε τώρα αυτοί; Η Ρωσία καίγεται, το Πακιστάν πνίγεται, η Στέλλα, -έλα τώρα που δεν γνωρίζεις την καλλιτέχνιδα Στέλλα-, καλλιτεχνίζει στα πανηγύρια. Όχι δεν παίζω κλαρίνο, απαντάει, στην ερώτηση που της κάνει η δημοσιογράφος.
Πώς να αποφύγεις τους χυδαίους συνειρμούς εσύ;
Μήπως όμως αυτό ακριβώς γύρευε και η ίδια;

Τα προβλήματα της Ελλάδας, λύνονται στην Πάρο. Η τρίτη πρωτεύουσα του σύγχρονου ελληνική κράτους, σημείωσε ευφυώς κάποιος , για το όμορφο κυκλαδονήσι. Μάλλον τέταρτη. Ξεχνάει την Αίγινα!
Σιγά που θα βρουν λύσεις, η απαισιόδοξη σκέψη σου. Το θέμα του ανασχηματισμού εξετάζουν, ώστε να λιγοστέψουν οι κάθε είδους δυσαρέσκειες.
Γιατί; Μήπως και η δυσαρέσκεια δεν είναι, από μόνη της, ένα πρόβλημα;

Νύχτα του Αυγούστου από εκείνες που το σώμα ψάχνει ακόμα και το ξέπνοο αεράκι να το ακουμπήσει.
Συνήθως, τέτοιο καιρό δεν ήσουν στο σπίτι σου. Ακουστά έχεις για τις τόσο μεγάλες ζέστες.
Αυτή τη φορά όμως είσαι εδώ.
Ζεις και παρατηρείς.
Οι αποστάσεις έχουν μικρύνει διαπιστώσατε χτες. Ο χρόνος που χρειάζεται για να διασχίσεις την πόλη είναι ελάχιστος.
Εκτός κι αν σου τύχει κανείς που θέλει να σε βασανίσει.
Το μεσημέρι το διαπίστωσες πάλι. Αλλά το θέμα σου δεν είναι το μεσημέρι.
Σκέψεις όμως για τις βραδινές ώρες, έκανες και κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού. Όχι ότι είχαν και καμιά σημασία. Απλώς τις έκανες. Δωρεάν ήταν.
Και είναι.

Η μνήμη μάλλον έχει εξασθενήσει ή επιλεκτικά προβάλλει. Σιγά μην είναι το πρώτο καλοκαίρι που σε βρίσκει στην πόλη.
Τόσα και τόσα καλοκαίρια έχουν προηγηθεί..
Μακάρι να προλάβεις τα επόμενα τουλάχιστον.

Το φούλι συνεχίζει να σε τροφοδοτεί με αρώματα. Τζιτζίκια και τριζόνια έχουν στήσει τις δικές τους συναυλίες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα χτίζουν τους δικούς τους πύργους.
Εσύ, καθισμένος στη γνώριμη θέση σου, προσπαθείς να καταγράψεις εικόνες για να τις έχεις στο μέλλον.
Το αν έχεις μέλλον είναι άλλο ερώτημα. Ποιος γνωρίζει άλλωστε να απαντήσει σε τέτοια ερωτήματα…

Οι ήχοι της πόλης, συνεχίζουν ασταμάτητοι. Με λιγότερα ντεσιμπέλ και πιο μικρή συχνότητα, αλλά πάντα εδώ, παρόντες.

Το παρατήρησες; Οι ήχοι από τις εξατμίσεις των δικύκλων που χρησιμοποιούν οι ντηλιβεράδες, έχουν ελαχιστοποιηθεί.
Έφυγαν κι αυτοί μαζί με τους τελευταίους κατοίκους της πόλης.
Όχι όλοι.
Πριν από λίγο δέχτηκες την επίσκεψη ενός από αυτούς. Φυσικά, εσύ τον κάλεσες. Το burger δηλαδή κάλεσες, ε και δεν θα ερχόταν μόνο του!

Τελευταία δόση μυρουδιάς από το φούλι που καταγράφεις εδώ.
Καλύτερα να κλίσεις το καπάκι του υπολογιστή, και το φως της βεράντας, και να αφεθείς στις ανάσες της νύχτας.
Μπορεί να μην την απολαμβάνεις κατά πώς θα ήθελες, αυτό όμως δεν είναι λόγος για να μην χαρείς τα έστω λίγα που μπορεί να σου προσφέρει.

Advertisements

4 thoughts on “νύχτα καλοκαιριού

    sharm lover2 said:
    Αύγουστος 13, 2010 στο 11:25 πμ

    Θερινοί κινηματογράφοι ε; Πάντα σου προσφέρουν δροσιά. Ας πούμε της Ηλιούπολης. Ή του Καμματερού. Ή του Ελληνικού. Ή του Ηράκλειου. Έχεις πολλά να διαλέξεις από υπέροχες ποιοτικές ταινίες…

    νατασσΆκι said:
    Αύγουστος 13, 2010 στο 8:36 μμ

    έχοντας περάσει τα πιο πολλά καλοκαίρια της τελευταίας δεκαετίας στην πόλη (και για καθόλου ευχάριστους λόγους), άρχισα να εκτιμώ και την παραμικρή «χαρά» του καλοκαιριού, έστω κι έτσι. Το μπουγαρίνι και το γιασεμί και το νυχτολούλουδο, τα τριζόνια και τα τζιτζίκια για παρέα, την ελάχιστη δροσιά (που έχει μειωθεί δραματικά, ακόμα και στο βουνό μας, μετά τον Αύγουστο του ’07), τις δροσερές γωνιές της πόλης -στα ελάχιστα πάρκα της…

    Και φέτος ακόμα, μετά από έναν πολύ βαρύ χειμώνα, δεν κατάφερα να φύγω πολύ μακρυά -τουλάχιστον όμως, είμαι κοντά στη θάλασσα…

    Ένα θαλασσινό αεράκι σου στέλνω, λοιπόν,
    και φιλιά 🙂
    (εδώ τα είδαμε τα πεφταστέρια, πάντως -κι ήταν πανέμορφος ο ουρανός)

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 16, 2010 στο 11:41 μμ

    νατασσΆκι, στην πραγματικότητα δεν είναι η απόσταση από το σπίτι που χρειαζόμαστε για να ξεκουραστούμε.
    Η απόσταση από αυτά που μας βαραίνουν είναι το ζητούμενο..

    Δεν κατάφερα να δω τα πεφταστέρια, πάρα μόνον σε φωτογραφίες..
    Ευχαριστώ για το θαλασσινό αγέρι και το φιλί 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Αύγουστος 16, 2010 στο 11:42 μμ

    sharm lover2 μα φυσικά έχεις δίκιο.
    Το πρόβλημά μου όμως δεν είναι να διαλέξω, αλλά να μπορώ να διαλέξω …
    Να περνάς καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s