όλα έχουν αλλάξει …

Posted on Updated on

Είναι καιρός τώρα που έχεις σταματήσει να αγοράζεις εφημερίδα δια της τεθλασμένης.
Ναι, για την διαδρομή που ακολουθούσες λες.
Για να πας στο διπλανό περίπτερο έπαιρνες το ποδήλατο και έφτανες στην άλλη μεριά της πόλης.
Σήμερα και πάλι απέρριψες τη λύση ποδήλατο.
Εμπιστεύτηκες απλώς τα πόδια σου.
Και τις γνώσεις σου στη γεωμετρία.
Η ευθεία είναι μικροτέρα πάσης άλλης γραμμής, μάθαινες.

Το έμαθες αληθινά άραγε ποτέ;

Τον Γιώργο τον είδες να κατεβαίνει από τον δρόμο του σπιτιού του, καθώς εσύ ήσουν ήδη με τις εφημερίδες στα χέρια.
Τον χαιρέτισες από μακριά.
Κοντοστάθηκες να πείτε και από κοντά μια καλημέρα.
Κοντός, -αυτό ήταν και το βασικό του μειονέκτημα που δεν κατάφερε να γίνει υπέρλαμπρο άστρο του ποδοσφαίρου-, το ίδιο λεπτός όπως πάντα, σαφώς γερασμένος.
Τα μπροστινά δόντια έγιναν έτσι από ατύχημα ή το πέρασμα του χρόνου τα συρρίκνωσε;
Μετά το καλημέρα η πρώτη του κουβέντα ήταν πού είμαστε;
-Περπατάω εδώ στη γειτονιά και δεν γνωρίζω κανέναν πια.
Συγκατάνευσες.
Ναι, αλήθεια είναι. Όλοι έχουν φύγει. Ελάχιστοι μείναμε.
-Και μετά λένε γιατί δεν βγαίνουν ποδοσφαιριστές (!). Πού να παίξουν μπάλα τα παιδιά; Στα μπαλκόνια; Εμείς εδώ, όπου θέλαμε παίζαμε. Μια αλάνα ήταν όλος ο τόπος. Όλη μέρα μπάλα και ξυλίκι!
Πάνε αυτά Γιώργο. Τώρα ο κόσμος ζει αλλιώς. Άλλες εποχές.

Κοινοτοπία απέναντι στο παράπονο.
Αλλά και τι άλλο να πεις; Να γυρίσεις τον χρόνο πίσω;
Θα το ήθελες.
Με προϋποθέσεις όμως.
Σίγουρα τις ημέρες του πενήντα τέσσερα, κάποιες από αυτές έστω, θα τις ξαναήθελες.
Να, σαν κι εκείνες του πρώτου καιρού.
Τέτοιες ημέρες σαν και τώρα, ήταν που ήρθατε εδώ.
Μάης.
Λίγο πριν από την Κωσταντίνου και Ελένης.
Το θυμάσαι!
Ήσουν άλλωστε μεγάλος. Σχεδόν τριών ετών!
Ήταν εκείνο το καλοκαίρι και ήταν αυτός ο παλιός γείτονας ο Γιώργος, που εσύ ανεβασμένος πάνω σε μια καρέκλα απήγγελνες και εκείνος, αρκετά μεγαλύτερος, έλεγε στους περίοικους, πηγαίνετε να δείτε ένα παιδάκι που ξέρει τόσα ποιήματα!

Τελικά τη λόξα του ακροατηρίου την είχες από μικρός. Εμ, έτσι είναι αυτά. Πρώτα φεύγει η ψυχή και ύστερα το χούι. Τι κι αν δεν υπήρχε τότε διαδίκτυο και blog και facebook; Τα δίκτυα και τότε αναπτύσσονταν.
Με πυρήνα τη γειτονιά βέβαια. Όχι τα posts!
Το αποτέλεσμα όμως δεν άλλαζε

Tον αποχαιρέτησες εγκάρδια.
Το βλέμμα σου, καθώς απομακρυνόσουν, συνάντησε τα μαύρα μαλλιά της κοπέλας που δουλεύει στο μίνι μάρκετ. Ξανθιά την ήξερες μέχρι εχτές. Ε και;
Απλώς, δεν της πάνε, απάντησες στον εαυτό σου, για να μεταφέρεις τη ματιά σου στον τρίτο όροφο της διπλανής από το σπίτι σου οικοδομής.
Είναι ο μόνος ακατοίκητος.
Λογικό είναι το ότι δεν γνωρίζεις τους κατοίκους των άλλων τριών ορόφων. Τώρα ήρθαν.
Εσύ είσαι εκεί από παλιά. Από τότε που δεν υπήρχε καν το σπίτι που γκρεμίστηκε για να δώσει τη θέση του σε αυτή την καινούργια πολυκατοικία.

Ποτάμι οι μνήμες και πάει να σε παρασύρει.
Το άλογο, τα φυστίκια, οι πέτρες, το ποδήλατο, η γιαγιά με τα καρβουνάκια και τα λιβάνια, ο γιαουρτάς, οι στάβλοι, το ποτάμι, τα βατράχια, οι καλαμιές, οι μουριές, το ξυλίκι, οι μάντρες, οι πετροπόλεμοι, η κυρά Βασιλική, η σύγκρουση των …πισινών της κυρά Λένης με της κυρά Κασάνδρας, η Μαλαγκένια … μουρταδέλα, τα στάχυα, ο κυρ Θύμιος ο γαλατάς, το μπακάλικο του κυρ Χρήστου, ο σιδεράς, το ΚΕΑ, η ελιά, ο Λεονάρδος, ο καρεκλάς, ο αρκουδιάρης, παγωτά η Εβγα, ο παγοπώλης, ο νερουλάς, οι ατέλειωτες ώρες μπάλας στις αλάνες ….

Κάθε γωνιά των δρόμων της περιοχής γεμάτη με δικές σου εικόνες και αναμνήσεις.
Εδώ, που σήμερα ορθώνεται αυτή η παλιά πολυκατοικία, -ναι παλιά πολυκατοικία-, ακόμα παλαιότερα το είχατε για γήπεδο.
Ένα από τα πολλά.

Και τούτος ο δρόμος κατέληγε στους στάβλους.
Πάνω από το άλλο γήπεδο που του είχατε βάλει και ξύλινα γκολπόστ
Θα σταθώ μια ημέρα και θα τον φωτογραφήσω τούτο τον δρόμο. Να φαίνεται πώς είναι σήμερα. Μετά θα ανεβάσω τη φωτογραφία στη σελίδα του φίλου μου του Γιάννη που έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και δεν απαντάει ούτε στα απλά μηνύματα.
Πείσμα, που όμως ξέρεις ότι δεν θα γίνει πράξη. Αν ο άλλος δεν θέλει να έχει επαφή με την αφετηρία του, ε δεν θα είσαι εσύ που θα τον πιέσεις.
Αν ποτέ το θελήσει ας αναζητήσει μόνος του τη σύγχρονη εικόνα της γειτονιάς.

Έτσι κι αλλιώς, όλα έχουν αλλάξει…
Δεν είμαστε πια κάτω από την επιρροή της Αμερικής…

Advertisements

13 thoughts on “όλα έχουν αλλάξει …

    νατασσΆκι said:
    Μαΐου 24, 2010 στο 10:22 πμ

    «όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν…»

    (μ’ αρέσει πολύ όταν γράφεις τέτοια κείμενα, που δεν θέλω να τα χαλάσω, με κανένα σχόλιο)
    🙂
    Φιλιά
    Καλημέρα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 24, 2010 στο 10:35 πμ

    νατασσΆκι, ξέρω και εγώ τι είναι πια καινούργιο και τι παλιό;

    Ευχαριστώ πάντως.
    Και φυσικά τα σχόλια σου, σαφώς και δεν «χαλάνε» τίποτα. Ίσα ίσα βοηθάνε.
    Να είσαι καλά.
    Καλημέρα
    Φιλάκια

    sharm lover2 said:
    Μαΐου 24, 2010 στο 12:58 μμ

    Shocking therapy!

    ο δείμος του πολίτη said:
    Μαΐου 25, 2010 στο 12:09 μμ

    Τέτοια κείμενα είναι μόνο άξια επαίνου. Δίνεις με ένα ύφος ζωντάνιας τόσο εύκολα τα νόημα, με τόση παραστατικότητα χαρίζεις τις σκέψεις σου…

    Orelia said:
    Μαΐου 25, 2010 στο 1:21 μμ

    καλα! τωρα που αποκτησατε αλλους θαυμαστες, μπορω επιτελους Σωτηριε να μιλησω για τον εαυτο μου εδω μεσα…[παλι τρωει τους τοννους! δεν παιζω!!!!]

    εγω λοιπον που ανεβαινα με την παιδικη μου φιλη την Γιωργιτσα στη ξυλεια του γειτονα οικοδομου, του Κυριακου, και τραγουδαγαμε «πετραδακι πετραδακι για τα σενα το χτισα της αγαπης το τσαρδακι…» κι αλλα τινα, λετε ειμαι για Γιουροβιζιον;;;;;; ε;;;;;;;;; :)) 😉
    περι ακροατηριων ο λογος και κοινωνικων δικτυων η μπηχτη
    [μπηχτη ειπα! ειχε -μ- ως εμπροσθοφυλακη…;-)]

    νατασσΆκι said:
    Μαΐου 25, 2010 στο 5:59 μμ

    @ Orelia μας,
    (τρωει τους τοννους και προσθέτει σύμφωνα, ε;;;
    😆 😆 😆 )

    Την έριξε την ιδέα, ο «νοικοκύρης», αλλού: να πάμε στο «δικτυωμένοι έχετε ταλέντο» -κι αν δεν υπάρχει, να το φτιάξουμε μόνοι μας 😉
    :p

    Orelia said:
    Μαΐου 26, 2010 στο 7:33 πμ

    τοδα κι υπεβαλα υποψηφιοτητα..
    μετα το ξανασκεφτηκα κι ειπα μη σαρωσω…[τα βραβεια καλε!] κι απεσυρθην.. χο! 😉

    sharm lover2 said:
    Μαΐου 28, 2010 στο 10:03 πμ

    Φιλάκια Σωτήρη! Καλή πανσέλινο!

    Darthiir the Abban said:
    Μαΐου 29, 2010 στο 12:07 μμ

    Σωστά, η αμερική είναι κάτω από την επιρροή μας πλέον!
    Δεν είδες που ανακάλυψαν πως μάλλον υπάρχουν διεφθαρμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που διαπλέκονται με τις πετρελαϊκές; !!!
    Επιτέλους. Γίνανε Ελλάδα!

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιουλίου 28, 2010 στο 9:54 πμ

    Sharm lover2 με δυσκολεύεις να καταλάβω…
    Ας είναι
    Να περνάς καλά

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιουλίου 28, 2010 στο 9:56 πμ

    δειμε μου, η διάθεση είναι μάλλον και λιγότερο οτιδήποτε άλλο, που οδηγεί τα δάχτυλά μου πάνω στα πλήκτρα.
    Και πάλι σε ευχαριστώ

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιουλίου 28, 2010 στο 9:58 πμ

    Orelia …. χμμμ με το πετραδάκι πετραδάκι, χλωμό το βλέπω…
    Αν έλεγες κάτι με μεγαλύτερο βάρος;
    Ας πούμε βράχο βράχο τον καημό μου, ή ακόμα πιο καλά κάτι με .. βουνό;;;
    :)))

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιουλίου 28, 2010 στο 9:59 πμ

    Darthiir μα φυσικά και γίνανΕ Ελλάδα.
    ‘Αλλωστε ότι εμείς … φτιάχναμε (!) φιλοσοφία, αυτοί ήταν επάνω στα δέντρα…
    Πάντα προηγούμαστε!!!
    :))))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s