τυραννώντας τα άδολα πλήκτρα

Posted on Updated on

Σαν να έχεις παγώσει.
Ή να έχει παγώσει κάτι μέσα σου.
Κι όμως, είναι Άνοιξη έξω. Το θερμόμετρο στη γειτονική πλατεία συνεχώς το τονίζει.

Μένεις ακίνητος να κοιτάς τον κόσμο γύρω σου, αλλά μάλλον δεν τον βλέπεις. Ούτε κι εκείνος σε βλέπει.
Η Αφροδίτη έφυγε από τον πρώτο οίκο του ζωδίου σου, διάβασες πριν από λίγο και κούνησες το κεφάλι με νόημα.
Γιατί; Ξέρεις τι είναι Αφροδίτη, τι είναι οίκος και τι έκανε εκεί που ήταν η Αφροδίτη και από πότε το έκανε;

Ο λυγμός δύσκολο να κρυφτεί από την απόσταση.
Ο ήχος μια χαρά μεταδίδεται από τα τηλεφωνικά κύματα. Οι χαρές μπορεί να αλλάζουν χρώματα καθώς το αναμενόμενο αντικαθίσταται.
Ο Μάνος; Όχι ρε γαμώτο, μουρμουρίζεις κι εσύ.
Εντάξει να βρεθούμε η μικρή παρέα, συναινείς.

Επίσκεψη στα δώματα της εξουσίας. Ετοιμαστείτε φεύγουμε, είπατε. Λυκοφιλία που για την περίσταση ήρε το πρώτο της συνθετικό.
Βόλεμα για το αύριο.
Τυχερέ εσύ, ο ζηλόφθων συνάδελφος.
Φάε τη γλώσσα σου, η αφεντιά σου, μήπως και προλάβεις να ξορκίσεις το κακό.

Γύρω μούντζες, δακρυγόνα, αναλύσεις, τα φαγωμένα σωθικά.
σωθικά λαχταριστά θυμάσαι τον στίχο του Σολωμού από τον Ύμνο εις την Ελευθερία. Άνισος ποιητής είχε αποφανθεί για τον Σολωμό ο Λυκειάρχης τότε, στο μακρινό εξήντα εννιά.

Μετά από σαράντα ένα χρόνια, τι θα έχει μείνει από σένα;

Και τι θα γίνει δηλαδή; σε έπιασε το θυμοσοφικό σου. Ανήκουμε, ανήκω, σε μια γενιά που δεν θα μου λείψουν και πολλά αν δεν έχω αυτά που έχω. Σε όλη μου τη ζωή δεν έτρωγα δα και κάθε ημέρα κρέας. Υπήρξαν και περίοδοι που δεν είχα καν να φάω. Αυτό δεν με εμπόδισε να είμαι σήμερα τόσα κιλά που είμαι. Κι αν δεν πάω διακοπές; Γιατί μέχρι τα τριάντα μου είχα πάει ποτέ διακοπές δηλαδή; Κι αν φτωχύνουμε δεν πρόκειται να μου πάρουν και πολλά.

Το ξέρεις ότι δεν είναι έτσι. Το ξέρεις πως αυτό που σε τρώει δεν είναι το τι θα φας, αλλά το τι θα αφήσεις να φάνε οι άλλοι.
Μοιάζεις κυνικός. Ακούγεσαι κυνικός, αλλά μπορεί και να μην είσαι.
Εσύ μπορείς να ζήσεις και με ένα μικρό γιαούρτι το βράδυ –άσε τα ευφυολογήματα πριν ή μετά το φαγητό– το θέμα όμως δεν είσαι εσύ, που εν πάση περιπτώσει, έζησες όσα δρομολόγησες να ζήσεις. Το θέμα είναι οι άλλοι, οι επερχόμενοι. Αυτοί και αυτά που έφαγες από το μερίδιό τους.

Ρε παιδιά τι έδειχνε χτες η τηλεόραση; Τι είναι αυτά τα καλλιστεία Playmate;
Τον λύκο τον κουρεύανε πούθε παν τα πρόβατα…
Βγάλανε την επόμενη πρωταγωνίστρια πορνό, ήρθε η απάντηση.

Γύρω σου ο κόσμος αλλάζει. Γυρίζει.
Πότε αλαφιασμένος, πότε από αδράνεια.
Εσύ, μέσα σου, παγωμένος ανόητος αποσβολωμένος περιδεής φοβισμένος άχρονος άχρωμος σιωπηλός.

Άνοιξη έξω. Γιορτή αύριο.
Οι συνάδελφοι κόβουν και ράβουν σβήνουν και ελέγχουν πατάνε κουμπιά σηκώνουν τα τηλέφωνα.
Εντάξει βοηθάς λίγο σε αυτό.
Εσύ επιβλέπων τους φορτώνεις το βλέμμα σου και στρέφεις εναντίον τους τους ήχους της φωνής σου.
Εποπτεύεις.
Την Τρίτη θα προεδρεύεις.
Τώρα εποπτεύεις.

Τα μπιφτέκια σήμερα ήταν πλασμένα και με μπύρα. Ο Μικρούτσικος ξαναδιηγείται το δράμα του, η πορεία έξω από τη βουλή αναρτά τεντωμένα δάκτυλα στον αέρα, η σκέψη σου φτερουγίζει πάνω από τις στάχτες της Βουλής, μήπως να πάρω τη βελονίστρια για τη μέση μου, και το χέρι μου, και το δεξί μου πόδι, και τη μικρή πληγή που αναίτια εμφανίστηκε στο αριστερό μου χέρι, και το αίμα που έτρεξε από την κνήμη μου; το μούδιασμα στον καρπό του δεξιού χεριού μεγαλώνει.
Καλύτερα.
Να σταματήσεις επιτέλους να τυραννάς τα πλήκτρα.

Και πούσαι. Σταμάτα και να «χαϊδεύεσαι» ότι τάχα μου κάτι έχεις.
Το να είσαι υποχόνδριος, είναι κακή εξέλιξη για την ηλικία σου.
Να το ξέρεις.
Και για τους γύρω σου ωσαύτως…

Advertisements

14 thoughts on “τυραννώντας τα άδολα πλήκτρα

    Orelia said:
    Μαΐου 20, 2010 στο 5:45 μμ

    !!!
    ?

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 20, 2010 στο 7:41 μμ

    Orelia ε έτσι γενικώς.
    Για να φύγει από κάτω η σκόνη, πατούσα τα πλήκτρα και βγήκε αυτό!!!

    Orelia said:
    Μαΐου 20, 2010 στο 9:06 μμ

    εντάξει
    αμα θετε σκονη, διαθετουμε κι ημείς…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 20, 2010 στο 11:07 μμ

    μα δεν θέλω σκόνη.
    ΈΧΩ σκόνη 🙂
    Ευχαριστώ πάντως…

    marilia said:
    Μαΐου 20, 2010 στο 11:41 μμ

    γκουχ, γκουχ, γκουχχχχχ!!! Μικρό σνούπι ήρθα μες στις σκόνες και τα… δακρυγόνα. Θα με πατήσει και κανένας βιαστικός… πάει, χαλκομανία θα με κάνει. Ας φύγω.

    Καληνύχτα

    Επιστρέφω. Ξέχασα το θνουποφιλί! Και αγκαλίτθα τόοοοοοοοοοοοοοθη! 😉

    νατασσΆκι said:
    Μαΐου 20, 2010 στο 11:56 μμ

    ααααα, κρίμα που δεν τη θέτε τη σκόνη
    (όχι της σαχάρας, ούτε του ηφαίστειου -δική μου 🙂 )
    θα σας έφερνα κι εγώ
    😛

    Πάρτε ένα φιλί
    (καλύτερα;)
    😉

    ο δείμος του πολίτη said:
    Μαΐου 21, 2010 στο 9:04 πμ

    Αφιέρωσες ακόμη μία φορά… Εξαιρετικό post.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 22, 2010 στο 12:23 πμ

    marilia μου, εδώ δεν κινδυνεύειθ από κανέναν Θα τουθ φάμε όλουθ αν θε ακουμπήθουνε!!!
    θνουπόφιλο μεγάλο!! 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 22, 2010 στο 12:24 πμ

    νατασσΆκι, ε καλά αν επιμένετε, φέρτε την και θα δούμε τι θα την κάνουμε 🙂

    Φιλάκιααα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 22, 2010 στο 12:25 πμ

    δείμε, ευχαριστώ!

    Θεία Λένα said:
    Μαΐου 22, 2010 στο 11:45 μμ

    Αυτό που γράφεις..
    «Εσύ, μέσα σου, παγωμένος ανόητος αποσβολωμένος περιδεής φοβισμένος άχρονος άχρωμος σιωπηλός.»
    το νοιώθω και εγώ. Ενας σκονισμένος αέρας μας|έχει σκοτεινιάσειτο αύριο που φαίνεται θολό, το σήμερα αποσβολωμένο. Τι να ευχηθώ, τι να παρακαλέσω, να γίνει ή να μη γίνει. Και οι κυβερνώντες στο κόσμο τους. Που είναι η πυγμή που υποσχέθηκαν..πήγαν μαζί με ‘τα λεφτά που υπάρχουν».

    Εσύ με ένα γιαουρτάκι θα τη βγάλεις. Αν ξανα αρρωστήσω και δεν υπάρχει αξονικός τομογράφος γιατί χάλασε/έλλείψει χρημάτων/κλπ κλπ..τι θα κάνω; Και τα παιδιά μας τι θα απογίνουν στο κόσμο που χτίσαμε γι’ αυτά, ε; Δεν με νοιάζει που θα κατηγορηθούμε επειδή φταίξαμε. Με νοιάζει που θα κατηγορηθούμε επειδή ΔΕΝ φταίξαμε. Στον ίδιο τορβά.
    Περιμένω. Αφουγκράζομαι. Αναπνέω. Αδρανώ. Λύτρωση όμως δεν βλέπω. Μόνο σκόνη που σκεπάζει, που ισοπεδώνει ζωές

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 23, 2010 στο 12:25 πμ

    Θεία Λένα, ξέρεις, τα είπα και τα λέω ξανά όλα αυτά.
    Κι αυτά που λες κι εσύ.
    Όμως, καλή μου θεία, κατά βάθος μέσα μου ελπίζω.
    Αυτό μου έμεινε δηλαδή. Να ελπίζω.
    Κάντο κι εσύ.
    Ας το κάνουμε όλοι, μήπως και η ελπίδα, καταφέρει να γίνει, έστω και αργά, ξανά χαμόγελο για όλους.
    Και φταίξαντες και μη φταίξαντες…
    Τα φιλιά μου
    Α και πολλές πολλές ευχές για προχτές!!!

    Θεία Λένα said:
    Μαΐου 23, 2010 στο 9:54 πμ

    Σε ευχαριστώ για τις ευχές. Στη πραγματική ζωή δεν με λένε λένα. Γιόρταζε όμως ένας απο τους γιούς μου. Παίρνω τις ευχές σου και τις στέλνω σε εκείνον. Να είσαι καλά.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 24, 2010 στο 10:19 πμ

    Θεία Λένα, 🙂
    Οκ.. Τις ευχές μου ΚΑΙ σε σένα, έτσι και αλλιώς και σε όποιον άλλον επιθυμείς να τις μεταβιβάσεις!
    Φιλιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s