νικ νέημ

Posted on Updated on

Πυκνό το δίχτυ. Και βαρύ.
Η μνήμη μπορεί να κρύψει καλά τους θησαυρούς της εκεί από κάτω.
Είκοσι πέντε χρόνια, όπως και να το κάνεις, είναι πολλά.
Ακόμα κι αν τα δεις σε σχέση με όλα τα δικά σου.
Είκοσι πέντε χρόνια και κάθε χρόνος πολλές οι χιλιάδες τα βρόχια του διχτυού που έπλεξε ο χρόνος. Και κάθε βρόχι, πολλές στριμμένες ίνες.

Βάρυνε το δίχτυ κι επάνω σου.
Εσύ ακόμα πιο πολύ. Πραγματικά και μεταφορικά.
Μα το ίδιο είναι να είσαι τριάντα πέντε και το ίδιο πενήντα εννιά;
Κάτι παλιές φωτογραφίες, κίτρινες και ξεθωριασμένες, δείχνουν πρόσωπα με μαύρα μαλλιά. Και γένια.
Κι αυτό λογικό. Λίγο πάνω από τα τριάντα δεν είχες ασπρίσει ακόμα.
Όχι πως μπορείς να θυμηθείς, ή έχεις συνειδητοποιήσει πότε άρχισες να αυτοσαρκάζεσαι. Ναι για να δείξω μεγάλος και να αντλήσω την εκ της ηλικίας αποδοχή και σέβας, τα … βάφω γκρίζα τα μαλλιά μου.
Και για το στομάχι. Έχεις εφεύρει τον ειδικό όρο: Δείκτης κοινωνικής ευημερίας.
Μα να μεγαλώνει ακόμα και τώρα;Σε εποχές κρίσης;
Πώς να μην απογειώνονται καθημερινά τα spread!

Ξεφεύγεις. Δεν σου είναι εύκολο να κάνεις τόσο μεγάλες αναδρομές.
Τις φοβάσαι!
Και τον εαυτό σου φοβάσαι.
Μοιραία, κάθε φορά που τα αρχίζεις όλα αυτά, τις σκονισμένες μνήμες, τις μακρόσυρτες αφηγήσεις, τις θαμπές εικόνες, έχεις για αντίπαλους τον εαυτό σου και τα όνειρά σου.
Παλεύεις μαζί τους χωρίς να είσαι σίγουρος πως είσαι επαρκώς προπονημένος γι αυτό.
Και ο τραυματισμένος υπερήλικας είναι δύσκολα να ανανήψει.

Και όμως ήταν τόσο απλό να φύγει το δίχτυ από τη μέση.
Έστω για λίγο, ελάχιστο. Για τόσο λίγο όσο να χαραχτεί το χαμόγελο στα χείλη.
Και ήταν τόσο όμορφα.
Μια τόσο δα λεξούλα, μια λεξούλα με τρεις συλλαβές ήταν αρκετή.
Κι ας ήταν μέχρι τώρα άγνωστή σου. Κι ας ήταν μέχρι τώρα άγνωστο ότι μπορεί να αφορούσε σε σένα
Η λέξη ήταν που σήκωσε το δίχτυ ή τα χείλη που την πρόφεραν;
Έφυγαν τα χρόνια. Μαζί τους και οι προσδοκίες που είχες, και τα όνειρα που έχτιζες, και οι άνθρωποι που γνώρισες.
Όχι, δεν είσαι αγνώμων. Δεν θέλεις να πεις πως τίποτα δεν έγινε από όσα προσδοκούσες, δεν ισχυρίζεσαι πως στράφι πήγανε τα όνειρα κι ελπίδες.
Απλώς εκείνες και εκείνα έφυγαν, άλλα χάθηκαν, άλλα ξεχάστηκαν, κάποια, αρκετά, έγιναν κομμάτι του εαυτού σου.
Και εκείνα που έφυγαν ή χάθηκαν είναι μέσα σου. Κι ας μη μπορείς να τα επαναφέρεις στην πρώτη ζήτηση.

Οι άνθρωποι τράβηξαν τους δρόμους τους. Άλλοι γιατί έτσι το έφερε η τύχη, άλλα γιατί αυτό τους έμαθες εσύ.
Έφυγαν αλλά άφησαν επάνω σου το αποτύπωμά τους.
Ο καθένας το δικό του.
Και να τώρα που έμαθες πως μερικοί από αυτούς σε είχαν βαφτίσει κιόλας!
Χαμογέλασες κι ας μην ήξερες τι σήμαινε το όνομα που σου είχαν δώσει.
Μήπως δεν χαμογέλασες όταν άκουσες το τελευταίο εύρημά τους; Άλλοι είναι όμως αυτοί.

Οι ημέρες, θα μπορούσες να το πεις, δεν είναι και τόσο φωτεινές όσο άλλες φορές. Ή τουλάχιστον όσο το ημερολόγιο διατάζει.
Το γκρίζο όμως δεν μπορεί να σκοτεινιάσει τη λάμψη της αστραπής που έρχεται απρόσμενη.
Και είναι αυτά τα χομόγελα που φωτίζουν πρόσωπο και ψυχή.

Advertisements

6 thoughts on “νικ νέημ

    natassAki said:
    Απρίλιος 28, 2010 στο 9:59 πμ

    (κάπου πήρε το μάτι μου ένα υπερήλικας και «τσίτωσα» το πρωί που τα διάβαζα… :P)

    και… ήταν καλό το νικ νέιμ, τουλάχιστον;
    😆 😆

    Χαμόγελα κι ανάσες, κι αν σκάνε και ξαφνικά, ακόμα καλύτερα 😉
    Φιλί!

    Θεία Λένα said:
    Απρίλιος 29, 2010 στο 11:29 μμ

    Ξέρεις, Σωτηράκο μου΄, ότι το παλιό τραγούδι του Βογιατζή «Οσο έχουμε νιάτα, μένουμε πάντα παιδιά» είναι λάθος. Μένουμε πάντα παιδιά, επειδή διδάσκουμε τα νιάτα. Κάποιες χουφτίτσες μαθητών σου, «πήραν απο σένα» αυτό το κάτι τις που τους ώθησε..να είναι ακέραιοι.

    Θεία Λένα said:
    Απρίλιος 30, 2010 στο 7:00 πμ

    Σχετικά με το βίντεο που σου έστειλα. Και πέρα απο τη χιλιοειδωμένη ταινία υπάρχουν ψύγματα γλύκας μέσα της.
    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μ’ αρέσουν οι δύο κακο-γυμνασμένοι αλλά καλοταϊσμένοι καβαλιέροι που μετά τα χορευτικά των καλλίγραμμων κοριτσιών, εκτελούν το χορό των Ινδιάνων του ΄Φαρ Ουέστ(μόνο έτσι εξηγείτε το κεφάλι κάτω και οι πιρουέττες τους. Και ενώ όλοι πορεύονται μέσα στο γέλιο και τη χαρά..το αυτοκίνητο με λυμένο χειρόφρενο φεύγει και αυτό πρός τα κάτω..
    Τους μπουλούκους (πρίν παντρευτούν)και μετέπειτα παχουλούς αλα spreads τους προτιμούν οι έξυπνες γυναίκες. Γιατί ξέρουν να χαίρονται τη ζωή.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 8, 2010 στο 9:16 πμ

    natassAki ε έχει πλάκα!!
    (Σιγά που θα το γράψω. Τι; Να με συνοδεύει από εδώ και κάτω; 🙂 🙂 🙂 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 8, 2010 στο 9:19 πμ

    Θεία Λένα μου, ναι το ξέρω!!!!
    Η φάτσα που με κοιτάζει μέσα από τον καθρέφτη κάθε πρωί, τελικά μάλλον δεν μου είναι άγνωστη!
    Αντίθετα οι φατσούλες που μου λένε καλημέρα στους διαδρόμους και τις σκάλες μου είναι απολύτως γνωστές. Έτσι είμαι και εγώ βρε αδερφέ!!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 8, 2010 στο 9:21 πμ

    Θεια Λένα μου, να σου αποκαλύψω και κάτι άλλο.
    Ότε ήμην νέος, -ναι ναι.. υπήρξα και από αυτό- ήμουν σχεδόν λιπόσαρκός!! Ε μετά, προϊόντος του χρόνου και απουσιάζοντος του ΔΝΤ -για να γίνω και επίκαιρος- στρογγύλεψα μέχρι … αηδίας!!!
    Τι να γίνει;
    Για να μη χορταριάσω δηλαδή έγινα έτσι!!! (αν δεν είχα … σφαιροειδή μορφή, θα … κυλούσα; όχι πες μου… 🙂 )
    Καλημέρα..
    Φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s