Ω γλυκύ μου έαρ…

Posted on Updated on

Συνέλαβαν τους ληστές που έκαναν επιθέσεις στα πορτοφόλια των θαμώνων ταβερνών! Πόσο θα μειωθούν τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Πίνακες.
Η φωνή της τηλεόρασης, απρόσωπη, σκληρή, πουλά την πραμάτεια της.
Μα αφού τους πιάσανε τους ληστές. Πώς θα μειωθούν τα επιδόματα;, πικρόχολη η δική σου σκέψη.
Πάντα και παντού, τις ημέρες της θλίψης, υπάρχει ένας μικρός χώρος για αστεϊσμούς, έστω και αμφίβολης ποιότητας.
Έτσι, για να επιβεβαιώνεται ότι η ζωή συνεχίζεται..

Απόγευμα. Ο ήλιος ταξιδεύει προς τη δύση του.
Τώρα φάνηκε, τώρα που έφτασε η ώρα να κρυφτεί πίσω από τα βουνά.
Ή, μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας.
Από το πρωί συμμετείχε κι αυτός στο πνεύμα της ημέρας.
Τις πιο πολλές ώρες, έμεινε κρυμμένος πίσω από τα αχνά σύννεφα.
Κάποια στιγμή έπεσε και βροχή. Υετός!
Όχι δυνατή. Τουλάχιστον εδώ. Αλλά πάντως έβρεξε.
Αν κάνει ο Απρίλης δυο βροχές κι ο Μάης άλλη μια… Οι παλιοί την επιζητούσαν τούτη τη βροχή. Αλλιώς ζωντάνευε η φύση.

Οι ήχοι της καμπάνας, γεμίζουν την ατμόσφαιρα.
Δεν σε ενοχλούν. Κάποια στιγμή μάλιστα τους αναζήτησες.
Το ρολόι, σού είπε ότι δεν ήταν ακόμα η ώρα.
Μεσημέρι ακριβώς, ήταν.
Η καμπάνα της κοντινής εκκλησίας πρωτοσταστεί. Και από άλλα καμπαναριά φτάνουν μέχρις εδώ οι ήχοι που είναι ντυμένοι με την λύπη της ημέρας.
Δεν μένεις ακριβώς δίπλα από την εκκλησία και γι αυτό ίσως να μην είσαι δίκαιος. Ούτε είσαι όμως και φανατικά πιστός. Ίσως ούτε καν πιστός.
Γιατί όμως, αναρωτιέσαι, διαμαρτύρονται πολλοί για τον ήχο της καμπάνας; Πώς θα ήταν η Ημέρα χωρίς αυτόν τον ήχο;
Πώς θα άνοιγε ο δρόμος για να φτάσει μέχρι τα βάθη της ψυχής το μέλος Ω γλυκύ μου Έαρ, … πού έδυ σου το κάλος;

Οι ρυθμοί της ζωής, της δικής σου, των άλλων, όλων, μπορεί να επιβραδύνονται τέτοιες ημέρες, όμως δεν σταματούν. Ούτε και οι συνήθειες.
Ούτε οι μικρές σκηνές που παίζονται στη μεγάλη σκηνή του καθημερινού θεάτρου, μπορεί να λείψουν.

Μα τα σημερινά παλιόπαιδα δεν σέβονται τίποτα πια.
Η σειρά των ανθρώπων που θέλει να υποκλιθεί, να προσκυνήσει, να αναζητήσει την οδό προς τα κατάβαθα της ύπαρξης από όπου προσδοκά την ανάταση, υπομονετική.
Οι άνθρωποι, που την αποτελούν, σιωπηλοί ενδεδυμένοι με τις δικές τους αξίες αλλά και κρατώντας, παραμάσχαλα, τις μικρές αδυναμίες τους.
Μα κυρία μου, γιατί μας σπρώχνετε. Λίγα δευτερόλεπτα θα κάνετε να φτάσετε. Ας περιμένετε στη σειρά σας.
Πονάνε τα πόδια μου, η απάντηση από τη συνομήλικη σου.
Πάντα θα υπάρχει μια δικαιολογία, μουρμούρισες.
Και για τα παιδιά που δεν σέβονται πια κανένα, σκέφτηκες.

Κι η διαπραγμάτευση, δεν σταματά.
Τώρα το άναψα, μην μου το σβήσεις, αυστηρή υπόδειξη στην νεωκόρισσα, από την μάλλον συχνά επισκεπτόμενη και γι αυτό εξοικειωμένη με τον χώρο.
Φυσικά, η δυσπιστία σταθερά παρούσα.
Δίπλα τη,ς να περιμένει μην και απλωθεί το χέρι πάνω στο κερί. Άλλωστε Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, τα συνηθισμένα, μπορεί να περιμένουν και λίγο.

Ανήκουν στους ήχους της ημέρας τα σφυρίγματα των πωλητών της λαϊκής;
Είναι κι αυτοί ήχοι καθημερινών συναλλαγών. Είναι και αυτοί μέρη της εικόνας, και ίσως να δυναμώνουν μέσα στην κατάνυξη της φύσης.
Όμορφα τα λουλούδια.

Το βράδυ η περιφορά του Επιταφίου. Σε ποια εκκλησία θα πάτε;
Δεν είναι μόνον δική σου η απόφαση.
Ούτε καν δική σας.
Τις συνήθειες δεν θέλετε να αλλάξετε.
Η Αττική γη, έτσι και αλλιώς θα προσφέρει την αγκαλιά της σε όλους.
Γίνεται πιο όμορφη η Άνοιξη, τούτες τις ώρες.

Τελευταίες προμήθειες.
Τα δώρα στην αναδεξιμιά. Επικοινωνία για τις απαραίτητες ρυθμίσεις.

Στάση, για να αφουγκραστείς και πάλι τους ήχους της ημέρας.

Η καμπάνα εξακολουθεί να σημαίνει τα πάθη.

Καημένε Αθανασόπουλε τι σούμελλε να πάθεις.
Η φωνή μέσα στο άλλο δωμάτιο εξιστορεί από την τηλεόραση τα γεγονότα αυτής της άγριας δολοφονίας που έγινε και λαϊκό τραγούδι.
Πιο πριν το στόμα μιλούσε για τον Λιαντίνη.
Λιαντίνης, Αθανασόπουλος, Μοσκιός, Φούλα..
Θάνατος.

Επιτάφιος.

Άνοιξη.

Προσδοκία…

Advertisements

6 thoughts on “Ω γλυκύ μου έαρ…

    νατασσΆκι said:
    Απρίλιος 3, 2010 στο 11:19 πμ

    Κι εδώ ψιχάλιζε χθες
    -πάντα ψιχαλίζει τη Μεγάλη Παρασκευή!
    -Εσείς να τα βλέπερε αυτά, που είσαστε «άπιστοι»
    μου είπε ο μπαμπάς μου

    Σήμερα όμως έχει μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα
    αγρούς με κίτρινα και κόκκινα χαλιά, λαμπερά και γιορταστικά

    (οι σημερικοί μεγάλοι, είναι πάντα τα «χθεσινά παλιόπαιδα»)

    Φιλί
    Καλή Ανάσταση, ξανά

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 3, 2010 στο 11:23 πμ

    νατασσΆκι και εδώ έχει μια πανέμορφη ημέρα.
    (Οι σημερινοί μεγάλοι ήταν τα χτεσινά παλιόπαιδα, αλλά ΚΑΙ εκπαιδεύουν τα αυριανά!!!
    Ας είναι.)

    Καλή Ανάσταση και Χρόνια σου Πολλά!
    Φιλιά

    Orelia said:
    Απρίλιος 3, 2010 στο 1:30 μμ

    εδώ όμως δεν ψιχάλιζε
    κι ετσι, φροντισα εγώ γι αυτό…

    και τα χθεσινά εκπαιδευμένα είχασι
    όλα με τη σειρά τους τα πραγματα καλώς έχουν ούτω

    Sιλβια said:
    Απρίλιος 3, 2010 στο 9:02 μμ

    Καλό καινούργιο Ήλιο, Σωτήρη μου!

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 5, 2010 στο 1:27 πμ

    Ωρέλια, καλύτερα να αφήνουμε τη Φύση να κάνει μόνη της τις δουλειές της..

    Sotiris Kanell. responded:
    Απρίλιος 5, 2010 στο 1:28 πμ

    Sιλβια Επίσης!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s