Αρνήσεις και χαμόγελα

Posted on Updated on

Η νύχτα μυρίζει Άνοιξη πια.
Το νυχτολούλουδο στο υπέδειξε, πριν από λίγο, όσο πιο έντονα μπορούσε.
Μπορεί ο Χειμώνας να βρίσκεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα αγκαλιά με τα οικονομικά μέτρα και τα κοινωνικά ερωτήματα, όμως η Άνοιξη φωνάζει όλο και πιο δυνατά ότι είναι εδώ.
Και όχι μόνον από εχτές.

Την άρνηση όμως την ήξερες από εχτές.
Τι εχτές; Από αντίπροχτές πες. Από την ώρα που διατύπωσες την ερώτηση.
Δεν μπορούσες όμως να μην απευθύνεις τη συγκεκριμένη ερώτηση κι ας ήξερες ποια απάντηση θα πάρεις.
Το έχεις γράψει άλλωστε κι άλλες φορές: Μην κάνεις μια ερώτηση αν δεν ξέρεις την απάντηση. Ίσως, για την προκειμένη περίπτωση, θα έπρεπε να σημειώσεις: κι αν δεν θέλεις να πάρεις μια συγκεκριμένη απάντηση, αλλά το ποτήρι με το πικρό ποτό, είναι φορές που δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Ρώτησες, είπες, πρότεινες. Άφησες να διαφανεί.
Έδωσες χρονικά περιθώρια.
Και να που πήρες σήμερα την απάντηση.
Άρνηση.
Κοίταξες τα κοκκινισμένα μάγουλα.
Το χαμένο ίσως και ένοχο βλέμμα, τους ελαφριά κυρτωμένους ώμους.
Το βλέμμα σου, έφυγε προς τους τοίχους, πέρασε έξω από τα παράθυρα, κοίταξε έξω από τις μόνιμα ανοιχτές πόρτες…
Τελικά έπιασε να ακολουθεί τις διαδρομές του χρόνου.
Κοίταξες πέρα στο χτες, ταξίδεψες σε στάσεις και ανηφόρες και μετά στράφηκες στο αύριο.
Ή προσπάθησες
Ο δρόμος που φτάσατε μέχρι εδώ δεν ήταν ποτέ ίσιος.
Ούτε και προβλέπεται διαδρομή στο μέλλον ανεμπόδιστη. Το ξέρεις.
Ο φόβος σου όμως δεν είναι ο δρόμος. Ο φόβος σου έχει να κάνει με το ενδεχόμενο να πάψουν να υπάρχουν δρόμοι. Να μείνει η διαδρομή ατέλειωτη.
Ή να πάψει να έχει λόγο να υπάρχει.

Προσπάθησες και προσπαθείς να σκεφτείς τους λόγους της άρνησης. Δεν είναι εύκολο να τους εντοπίσεις.
Πώς το έλεγε η μάνα σου; Όταν ο Θεός θέλει να καταστρέψει τα μυρμήγκια τους βγάζει φτερά.
Ή κάπως έτσι.

Κάνεις αναγκαστική στάση. Όχι για να πάρεις ανάσες. Αυτές τις χρειάζεσαι μεν, μπορεί και να θεωρηθούν πολυτέλεια δε.
Κάνεις στάση για να αναλογιστείς και να μετρήσεις το πόσο μπόρεσες να δείξεις στον περίγυρο τα αδιέξοδα που έχουν ήδη εμφανιστεί.
Απογοήτευση.
Τα λόγια γύρω σου πετούν χωρίς στόχους και χωρίς προορισμό.
Μα επιτέλους τι θέλουμε να γίνει; Εγώ δεν έχω καταλάβει, απόρησες για άλλη μια φορά.
Η αλήθεια είναι πως περίμενες να σε αποπάρουν. Δεν το έκαναν.
Μάλλον γιατί στο βάθος όλοι το ίδιο ψάχνουν.
Στο είπαν κιόλας
.

Ο δρόμος για την επιστροφή όταν το μεσημέρι έχει δώσει πια τη θέση του στο απόγευμα, με τους δικούς σου ώμους γυρμένους προς τα κάτω.
Πάλι τα ίδια λόγια.
Πάλι η ίδια λαχτάρα σου για τον προορισμό.
Πάλι η ίδια άρνηση μέσα από την αποδοχή.

Και ποιος θα τα δεχτεί αυτά που λες; Το ερώτημα που μέσα του περιέχει την κατάφαση αλλά και της άρνηση το σπέρμα με την απόρριψη συνάμα.
Ούτε κι εσύ το ξέρεις. Πόσες συμμαχίες και με ποιους μπορεί να χρειαστούν για να ανοίξουν οι δρόμοι και να γίνει κατάφαση η άρνηση.
Ξέρεις όμως το ποιος τα έχει ανάγκη.
Και είσαι κι εσύ ανάμεσα σε αυτούς.
Παράξενο θα ακουστεί.
Όχι για να πάρεις κάτι από αυτά, αλλά για να αφήσεις κάτι από αυτά.

Στην ανηφόρα έμεινες μόνος σου.
Οι σκέψεις σου τρέχουν προς κάθε γωνία.
Το σώμα νιώθει ότι το έχεις φορτώσει με ρούχα πολλά.
Οι εποχές του χρόνου το έχουν συνήθεια πια.
Φτάνουν στην ώρα τους γιατί έτσι, πώς αλλιώς;
Η στροφή σε φέρνει στον χώρο στάθμευσης.
Αρνήσεις και καταφάσεις χάνονται, έστω για λίγο, από τον ορίζοντα.
Σε λίγο θα κλειστείς στο χώρο σου.
Η βερικοκιά της αυλής, αυτή που είχες εσύ φυτέψει είναι ολάνθιστη.
Η φύση χαμογελά…

Kι αν ο χρόνος θέλει να  κινείται γραμμικά, γιατί θα πρέπει να τον ακολουθεί κι  η σκέψη;

Advertisements

14 thoughts on “Αρνήσεις και χαμόγελα

    Orelia said:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 7:11 πμ

    «Kι αν ο χρόνος θέλει να κινείται γραμμικά, […] »
    θες να πεις πως ο χρόνος δεν έχει βάρος, να υποθέσω
    βαρύτητα όμως;
    άιντε καλημέρα
    [γιατί δεν υπάρχει κβάντωση των νέων; νέων ειδήσεων που αναστατώνουν τις στέρεες «παρατάξεις» μας.. τ’ έχεις Γιάννη; τι ‘χα πάντα! μπονζούρ]

    Orelia said:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 1:37 μμ

    σημείωσις: ο Γιάννης δεν ονομάζεται Σωτήρης! πάει να πει αφορά σ’ εμένα
    καλο μεσημερι

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 4:13 μμ

    Ώχ…
    Τελικά με τα κβάντα μου σας δημιούργησα πολλές απορίες!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 4:47 μμ

    Ωρέλια μα το βάρος ορίζεται μέσα σε κατάλληλο πεδίο.
    Δηλαδή, όπου το πεδίο δεν είναι κατάλληλο, ο χρόνος είναι αβαρής; Αλλά τότε τι ιδιότητες έχει;
    Μήπως μένει και στάσιμος;

    Τελικά είχες δεν είχες όμως, μου έφτιαξες την απορία.
    Τι είναι τελικά η κβάντωση.
    Εγώ μπορώ να κβαντώνομαι;
    Εσύ μπορείς να κβαντώνεται;
    Αυτός; Μπορεί;

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 4:54 μμ

    Ωρέλια, το κατάλαβα.
    Η αλήθεια είναι όμως πως μικρές παραλλαγές της γνωστής ρήσης, έχουν λόγο ύπαρξης.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 4:55 μμ

    Darthiir αυτό είναι αλήθεια.
    Άσε δηλαδή που μάλλον πάμε να τα επαν-ορίσουμε διεκδικώντας βραβείο… οσκαρ!!!!!
    🙂

    Sιλβια said:
    Μαρτίου 24, 2010 στο 12:20 μμ

    Γεια σου Σωτήρη!
    Οι σκέψεις δεν κινούνται ποτέ γραμμικά, εκτός αν έχουμε κοιμηθεί στην ρουτίνα.

    Μάνος said:
    Μαρτίου 24, 2010 στο 7:45 μμ

    Ανοίγετε και κλείνετε ανοιξιάτικα. Αυτό από μόνο του δείχνει αισιοδοξία και θέληση «επούλωσης» των αρνήσεων.

    (στην πρώτη μου επίσκεψη στα μέρη σας το έπαιξα Τένια Μακρή, με συγχωρείτε) 🙂

    Orelia said:
    Μαρτίου 24, 2010 στο 8:56 μμ

    ήθελες εσύ, ήθελε ο «άλλος»… κι εσύ μου την έφιαξες την απορία
    γιατί στο β΄πρόσωπο το ρήμα γίνεται ακλιτο;

    πάντως, απορία δεν ήθελα να γεννήσω
    ένα παιχνίδι έπαιξα με τις έννοιες βάρος στις φυσικές επιστήμες και βαρύτητα στις κοινωνικές
    αυτά και καληνύχτα σας

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 27, 2010 στο 11:20 πμ

    Silvia μου, το ξέρω ότι οι σκέψεις δεν κινούνται ποτέ γραμμικά.
    Μπορεί όμως και συνήθως ένας καλός συγγραφέας αυτό κάνει να παρατίθενται «γραμμικά» και σε συνάρτηση με τον χρόνο.
    Ε, επειδή δεν είμαι καλός συγγραφέας [λες και είμαι συγγραφέας 🙂 ] και κυρίως επειδή στο κείμενο κάνω χρονικά άλματα και κυρίως επειδή τα κάνω συνειδητά και επίτηδες, γι αυτό στο σημείωσα.
    Καλή σου ημέρα.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 27, 2010 στο 11:23 πμ

    Μάνο καλώς ήλθες. Πρώτη σου επίσκεψη κι εγώ έκανα τρεις ημέρες να σε καλωσορίσω.
    Απαράδεκτος είμαι.

    Ναι προσπαθώ να είμαι λίγο αισιόδοξος, αλλά δεν μου προκύπτει το τελευταίο διάστημα, εύκολα!!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 27, 2010 στο 11:30 πμ

    Ωρέλια αυτή την απορία μπορώ να στη λύσω αμέσως!!!
    (μην κοιτάς που έκανα τόσες ημέρες να απαντήσω)
    Το ρήμα έπαθε ότι έπαθε γιατί υπήρξε διακοπή σηματοδότησης στο τρίπτυχο μυαλό μάτια χέρια.
    Αυτή τη διακοπή μάλιστα, μπορείς να την εντάξεις πλαίσια του… διαλυμένου κοινωνικού ιστού.
    ( …περαστικά μου!!! 🙂 )

    υγ
    Να πάρει ευχή..
    Και ό,τι έλεγα πως θα μου απαντήσεις πως ναι ο χρόνος μπορεί να μένει στάσιμος ώστε να γλιτώσω τα … επερχόμενα!!!
    🙂

    Orelia said:
    Μαρτίου 27, 2010 στο 4:12 μμ

    το απέφυγα γιατί φοβήθηκα πως μετά θα όφειλα να ψάχνω για τους δεσμούς στα στάσιμα
    έχουν τα στάσιμα δεσμούς;

    * αν ο ιστός που είναι διαλυμενος είναι ο κοινωνικός, ε! τότε, εγωιστικά μεν ασφαλώς δε, δεν έχετε να φοβείσθε τίποτα 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 31, 2010 στο 8:07 μμ

    Ωρέλια.. Ουφ.. μη μου βάζετε δύσκολα γιατί θα σας ρωτήσω περί των κυμάτων και της φύσης τους!
    🙂
    Παρόλη τη διάλυσή του πάντως του ιστού, φοβάμαι ότι έχω να .. φοβηθώ.
    Μπορεί να είμαι επηρεασμένος και από τα τρέχοντα διαβάσματά μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s