«άντε να τελειώνουμε»

Posted on Updated on

Εσύ μπορείς να λες πως όλα είναι υπό έλεγχο, εκείνα όμως το γνωρίζουν;
Μάλλον όχι.
Και έχουν τη διάθεση να σε περιπαίζουν.
Μεγάλο άνθρωπο!
Η αλήθεια είναι πως έχεις αφήσει τον εαυτό σου περισσότερο χαλαρό από όσο οι συνθήκες επιβάλλουν.
Το τελευταίο ρήμα δεν είναι τυχαίο.
Μπορεί όμως όλα να είναι σημάδια αδημονίας.
Πάντα το παθαίνεις αυτό. Άντε να τελειώνουμε, είναι η έκφραση, -αυτό που λένε και moto- την οποία χρησιμοποιείς όταν είσαι πια στο παρά ένα.
Καλό αυτό;
Από την πλευρά του τι έχεις πάρει απόφαση και τι σε δεσμεύει, σίγουρα είναι καλό.
Γλυτώνεις τις συναισθηματικές αταξίες.
Τελευταία έχεις αντιληφθεί εαυτόν εξαιρετικά άτακτο σε αυτό το πεδίο. Μήπως θα έπρεπε να ελέγξεις τον … θυρεοειδή σου;
Από την πλευρά του φορτίου που σωρεύεις μεγαλώνοντας τα ποσά αδημονίας, καλό θα είναι να σκέφτεσαι ότι οι αντοχές και οι ελαστικότητες δεν είναι πλέον απεριόριστες. Όταν μάλιστα έχεις προ πολλού περάσει το ήμισυ του προσδοκίμου ηλικιακού ορίου…
Μα έχεις έναν τρόπο να τα παρουσιάζεις…
Αλήθεια ποιον θέλεις να ευχαριστήσεις; Τον αναγνώστη ή τον εαυτό σου;

Ο συνάδελφος που εχτές σε ρώτησε ευγενικά είστε καλά, δεν εξεδήλωσε μόνον την ευγένειά του. Κατέθεσε και το ενδιαφέρον του και κατά πάσα πιθανότητα το φόβο του.
Για την αφεντιά σου.
Κι εσύ δηλαδή το κατάλαβες ότι είχες περάσει κατά κάτι το όριο, –πώς λένε ένα κλικ; ε κάπως έτσι αλλά στο περισσότερο-, θέλησες όμως να καθησυχάσεις πιο πολύ εσένα -αμάν αυτός ο εγωισμός σου- αλλά φυσικά και τον περίγυρο. Και τον καλό συνάδελφο.
Είσαι σίγουρος ότι ο άνθρωπος θα αναρωτήθηκε: Τι; Κι εγώ τέτοια θα παθαίνω;

Και δεν ήταν η πρώτη φορά που αντιλήφθηκες τους άλλους να θέλουν να σε προστατεύσουν, αφού εσύ δεν το κάνεις και πολύ καλά, κυρίως όταν πρόκειται για τον εαυτό σου.

Πώς όμως να ασχοληθείς με εσένα, όταν τόσα χρόνια έχεις ξεχάσει πώς γίνεται αυτό;
Πώς να πεις, κάνω στάση για να περιποιηθώ τα τραύματα της ημέρας, -εκείνα της στιγμής, κάποιες φορές, είναι πολύ πιο βαθιά και πιο έντονα από εκείνα της ημέρας- ασχοληθείτε εσείς οι άλλοι με τα τρέχοντα;
Εδώ, ακόμη και την πρότασή σου για μικρές ανάσες στη διάρκεια της εβδομάδας, πρώτος την απέρριψες.
Να χαρίζουμε μια δυο ώρες στο εαυτό μας είχες προτείνει και είχε ακουστεί ευχάριστα στους άμεσους συνεργάτες σου.
Τελικά ο πρώτος που το ξέχασε ήσουν εσύ.
Είναι τυχαίο πως, άλλες φορές όχι μόνον επιχειρούσες μικρές κοντινές αποδράσεις, αλλά έφτανες στο σημείο και να τις περιγράφεις με ωραία χρώματα και ζωντανές -από ό,τι σου έλεγαν- εικόνες;

Τώρα κοιτάζεις το χέρι σου, μάλλον δεν το κοιτάζεις, το σκέφτεσαι καθώς είναι ακουμπισμένο στον λεβιέ των ταχυτήτων και προσπαθείς να αντιληφθείς τι είδους εντολές εκτελεί ή τι μηνύματα μεταφέρει.
Όχι ότι έχει και καμιά ιδιαίτερη σημασία, ή ότι τώρα μπορεί να αυτονομηθεί από τις κεντρικές οδηγίες, εντολές και κατευθύνσεις, αλλά όσο νάναι καλό θα είναι να το προστατεύεις από τις όποιες αυτονομιστικές τάσεις πιθανόν να θελήσει να αναπτύξει.

Η διακοπή του ειρμού των σκέψεων οφείλεται σε εντελώς εξωτερικό παράγοντα.
Οι σειρήνες των οχημάτων της πυροσβεστικής που κατέφθασαν σε κάποιο από τα διπλανά σπίτια, ήρθαν να δηλώσουν ότι τα λάθη και οι άνευ λόγου ηρωισμοί μπορεί να καταστούν και μοιραίοι.
Ευτυχώς δεν έγιναν.
Πόσο όμως μπορείς να αγνοείς τα σήματα, και τις σειρήνες αγαπητέ γείτονα;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s