αιφνιδιασμός…

Posted on Updated on

Περπατάς και ξαφνικά σού καρφώνεται στο μυαλό μια λέξη.
Γιατί;
Έτσι. Επειδή εκείνη ήθελε.
Ασφόδελος!
Πώς σου ήρθε; Πού την άκουσες; Φαίνεται πως, σε κάποια στιγμή, σε κάποια από τα διαβάσματά σου, σε πολλά από τα διαβάσματά σου, τη συνάντησες, και βρήκε τη χαραμάδα που χρειαζόταν και τρύπωσε στα βάθη του μυαλού.
Για να μείνει.
Και να κάνει την εμφάνισή της, τώρα.
Έτσι. Επειδή… Δεν ξέρεις γιατί.
Ασφόδελος. Το γνωρίζεις ότι πρόκειται για όνομα λουλουδιού. Δηλαδή, ναι, δεν είσαι και απολύτως σίγουρος για ποιο ακριβώς λουλούδι πρόκειται.
Μπορεί και να έχεις ακούσει για τον ασφόδελο λειμώνα, -στον Όμηρο; ναι στον Όμηρο-, αλλά εσένα πώς σου ήρθε τώρα, σήμερα. Απόβραδο στη μέση του Μαρτίου..
Λουλούδια των νεκρών, διαβάζεις. Σύμβολο του πένθους και της λησμονιάς για τους αρχαίους.
Μα φυσικά. Το έχεις δει τόσες φορές στις άκρες του δρόμου, στα λιγοστά πια οικόπεδα της περιοχής, στα χωράφια που τούτο τον καιρό φοράνε το πολύχρωμο ρούχο τους.
Μήπως είναι το πρώτο ή το τελευταίο φυτό του οποίου αγνοείς το όνομα; Εκτός από αγεωγράφητος, ανιστόρητος, ανορθόγραφος και τόσα άλλα α, αγνοείς τα βασικά και για τη φύση που σε περιβάλλει.

Εσένα όμως τώρα, ανοιξιάτικα, τι σε έπιασε να φέρεις στο προσκήνιο του μυαλού σου τα άνθη της διαδρομής που οδηγεί στις αιώνιες μονές;
Και καλά, σου ήρθε, οι άλλοι τι φταίνε να ακούν και να διαβάζουν για σφερδούκλια; Για λουλούδια που από τις ρίζες τους τρέφονταν, κατά τους αρχαίους, οι νεκροί;
Ποιοι ακούν; Ποιοι διαβάζουν;
Έτσι δεν συμβαίνει όμως συνήθως; Εκεί που περπατάς αμέριμνος, νάσου που κάνει την εμφάνισή του το απρόοπτο. Και το άσχετο.
Ποιος ξέρει; Ίσως, εκείνα τα πετάγματα της πεταλούδας στο νότιο ημισφαίριο να γεννάνε ιδιόρρυθμες σκέψεις στην εύκρατη ζώνη του βορείου.
Πιο βολική είναι η εξήγηση ότι το μυαλό πάει να πιαστεί, -το θέλει, το επιζητά- από πράγματα που θα του επιτρέψουν μικρές έστω ανάσες για να ξεφύγει από τα βασανιστήρια της ημέρας.

Ναι, τώρα το θυμάσαι. Τελευταία φορά τους είδες στα πρασινισμένα αναχώματα καθώς το αυτοκίνητο έτρεχε στη μεγάλη λεωφόρο.
Να, τα λουλούδια της Άνοιξης. Τα λέμε και σφερδούκλια, συζητήσατε. Για ασφοδέλους όμως δεν είπατε. Χρειάστηκε να καταφύγεις στη βοήθεια του διαδικτύου για να καταλάβεις ποιο είναι το λουλούδι.

Είναι η Άνοιξη προ των θυρών είναι και τα προβλήματα που το πήραν είδηση κι ανθίζουν κι εκείνα.
-Ε ναι είναι ερωτευμένος! Τώρα μάς έτυχε!!
-Μα κι εσείς, σε εκείνη την ηλικία…
-Εμείς στα χρόνια μας, δεν ήμασταν έτσι. Είχαμε σεβασμό. Ακούγαμε.
-Ε βέβαια. Γιατί τώρα είστε από την πλευρά της μαμάς. Για ρωτήστε τη μαμά σας, τι σας έλεγε και τι της λέγατε.

Φυσικά και χαμογέλασες καθώς εξελισσόταν αυτή η στιχομυθία.
Βεβαίως από μέσα σου.
Το μυαλό οδηγήθηκε στα σκοτεινά παραδρόμια της πιο πάνω γειτονιάς, στη χαμηλή μάντρα, στα νυχτολούλουδα που καλούσαν με το μεθυστικό άρωμά τους, στη γκρίνια των περαστικών και των αγνώστων γειτόνων για τα χάλια της σημερινής νεολαίας!
Και χαμογέλασες διπλά καθώς σήκωσες την ετικέτα εκείνης της σημερινής νεολαίας και είδες ημερομηνία παραγωγής.
Αλήθεια, πότε ήσουν έφηβος; Και η Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, πώς άφηνε να προβάλλονται τα χρηστά ήθη;

Ο Έρωτας κι ο θάνατος αντάμα.
Λάθος!
Παρατήρησε πώς τα έγραψες; Πρώτα τον θάνατο και μετά τον Έρωτα.
Δεν θα μπορούσε κι αλλιώς.
Ο Χειμώνας έχει ήδη φύγει. Η Άνοιξη μπαίνει ορμητικά.
Ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται.

Advertisements

3 thoughts on “αιφνιδιασμός…

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 19, 2010 στο 12:03 πμ

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα πάντα στο μυαλό μου τους ασφόδελους παρέα με τους ασπάλαθους -το ξέρω πως είναι διαφορετικά φυτά, αγαπώ πολύ τα φυτά από παιδί, και είχα την τύχη να περνώ καλοκαίρια στην εξοχή, σε χωριά. Και καθώς ήμουν περίεργο παιδί (και τώρα είμαι, δλδ..) ρωτούσα και ήξερα πάντα να τα ξεχωρίζω
    🙂

    Αλλά τελικά, έχουν κοινά. Οι αρχαίοι τα είχαν συνδέσει και τα 2 με τον κάτω κόσμο, ποιος ξέρει γιατί… Τον ασφόδελο τον είχαν σαν σύμβολο πένθους και λησμονιάς και τον έσπερναν στους τάφους των προσφιλών νεκρών τους, γιατί πίστευαν ότι οι νεκροί τρέφονταν με τις ρίζες του. Για τον ασπάλαθο, πάλι, πίστευαν ότι με τα ακανθωτά κλαδιά του κτυπούσαν και τιμωρούσαν τους τυράννους στον Άδη.»Μυθολογικά συνδέθηκε με τη μεταθανάτια τιμωρία των αδίκων και ιδιαίτερα του Αρδιαίου. (κι είναι και το εξαιρετικό «επι Ασπαλάθων», του Σεφέρη)

    (έτσι, για να μη νομίζεις ότι μόνο εσύ κάνεις περίεργους συνειρμούς… 😉 )

    Ο Χειμώνας έχει ήδη φύγει. Η Άνοιξη μπαίνει ορμητικά.
    Ο κύκλος της ζωής συνεχίζεται.

    Φιλί!
    καλημέρα

    Orelia said:
    Μαρτίου 19, 2010 στο 6:55 πμ

    όλα τα λουλούδια είναι συνδεδεμένα με τον κάτω κόσμο
    αρκει να σκεφτείτε τις ρίζες τους
    άιντε!
    και καλημέρα

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 19, 2010 στο 10:18 πμ

    Πρωθύστερο το έκανες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s