Ξέρες…

Posted on Updated on

Μήπως ήρθε η ώρα να μαζέψεις τον … τραχανά, που έχεις απλώσει;
Αλλάζουν οι εποχές. Ο Μάρτης, είναι περίεργος μήνας.
Μπορεί να σε γελάσει το πρωί και να χάσεις την ημέρα, λένε.

Μη και δεν είναι όμως ο Μάρτης ο φταίχτης;

Κοιτάς μερικές φωτογραφίες.
Σε απογοητεύουν. Άλλο ήθελες να αρπάξεις.
Τη στιγμή, την αίσθηση, τα συναισθήματα.
Τελικά το απολύτως τυπικό στοιχείο αποτύπωσες.
Ακόμα κι αν επιχειρήσεις εκ των υστέρων να φτιάξεις τα χρώματα, ή να απομονώσεις τμήματα, είναι σίγουρο ότι το αποτέλεσμα θα είναι άλλο.
Από το επιδιωκόμενο. Από αυτό που έχεις ανάγκη να προβάλεις.
Λες να φταίει ο φακός της μηχανής;
Σου πέρασε κι αυτή η ιδέα από το μυαλό. Μήπως το πρόβλημα είναι καθαρά τεχνικό.
Μετά σκέφτηκες ότι και με πιο πολύ πιο πρωτόγονα μέσα, τα αποτελέσματα ήταν απείρως καλύτερα.
Ε δεν φταίει το μολύβι για τα κείμενα που γράφει.
Το χέρι που το κρατάει έχει την ευθύνη!

Ξαναδιαβάζεις όσα δεν θέλεις να πεις παντού ή τέλος πάντων να τα ακούσουν, αν περάσουν από εδώ, και άλλοι.
Μα ούτε στον εαυτό σου ήθελες να πεις αυτά που διαβάζεις. Άλλα ήθελες να πεις.
Γι αλλού είχε προορισμό το ταξίδι του μυαλού σου. Τουλάχιστον εσύ το σκαρί για αλλού το έβγαλες από το λιμάνι.
Πώς βρέθηκε αυτό να είναι κολλημένο επάνω σε ξέρα, δεν ξέρεις.
Γέμισαν οι διαδρομές σου ξέρες.
Κάθε ημέρα και πιο πολλές. Να είναι η ρότα που κρατάς τέτοια; Να φταίνε τα νερά που τραβήχτηκαν γιατί είναι η ώρα της άμπωτης;
Έτσι που το σκέφτεσαι, καλά θα ήταν. Καλό θα ήταν να φταίει το φεγγάρι και η άμπωτη. Αν αυτή είναι η αιτία, υπάρχει ελπίδα.
Μετά την άμπωτη θα έρθει και η πλημμυρίδα.
Αρκεί το φεγγάρι να αλλάξει θέση. Και θα αλλάξει. Αυτό είναι νομοτελειακό. Ναι, ΑΥΤΟ είναι νομοτελειακό.
Οι δικές σου οι ξέρες όμως είναι;
Υπακούουν σε κάποια νομοτέλεια;

Το δάκρυ στην άκρη του ματιού λαμπύρισε.
Βέβαια, αν το σκεφτείς ξανά, θα μπορούσε να φταίει το φως που έμπαινε από τα παράθυρα που ήταν πίσω σου.
Αυτό να ήταν η αιτία της λάμψης που φάνηκε στην άκρη του νεανικού ματιού;
O λυγμός δεν ακούστηκε, ούτε η αναπήδηση του στήθους έγινε ορατή στα αδιάκριτα βλέμματα, που εκείνη την ώρα δεν ήταν και λίγα.
Μπορεί να ήταν κι οι σκιές του διαδρόμου κι αυτές να έφταιξαν για την περίσταση.

Ο λόγος ο καλός, τι να προσφέρει;
Η ζωή χαμογελάει όπου εκείνη θέλει.
Δεν πάνε να λένε οι φιλόσοφοι…
Άλλους ήθελες να κατακεραυνώσεις, αλλά δεν θα το κάνεις. Όχι για να μη τους εξαγριώσεις, αλλά γιατί δεν έχει και κανένα νόημα να σε απασχολούν περισσότερο. Αρκετά για σήμερα, οι πρωινοί.
Όμως οφείλεις να καταγράψεις την απορία σου. Πώς στο καλό όλοι αυτοί βρίσκονται μαζί και αναρριχώνται;

Και αυτά ακόμα, που μόλις άφησες τώρα εδώ να φανούν, τα κοιτάς και λες, μα δεν λέω αυτό. Δεν ήθελα να πω αυτό!

Οι τελευταίες φωτογραφίες δεν είναι ούτε να τις δεις εσύ. Ίσως γι αυτό εκμεταλλεύτηκες τις άλλες δυνατότητες που υπάρχουν.
Όχι ότι έλυσες κανέναν πρόβλημα, απλώς άφησες στους άλλους να πουν αυτά που δεν μπορείς να πεις εσύ.

Οι ξέρες τελικά είναι ακόμα πιο πολλές.
Κι ο τραχανάς σου ξίνισε και σε λίγο δεν θα είναι βρώσιμος.
Μάζεψε τα. Μαζέψου.

Advertisements

8 thoughts on “Ξέρες…

    Orelia said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:08 πμ

    στο λίγο χρόνο που έχω, θα ήθελα να σταθώ σε ένα από όλα που διάβασα στις δημοσιεύσεις σου
    δεν θυμάμαι σε ποια
    της διαβασα στον reader

    νομίζω πως αυτο που χαρακτηρίζει κάποιον που γράφει, δεν είναι εκείνο στο οποίο στέκεται, αλλά ο τρόπος γραφής και η οπτική μαζί κι «λύση»,, -όπου υπάρχει ή όπου θελήσει ο γράφων να τη δηλώσει-, του θέματος που τον απασχόλησε.
    κι αυτά τα σύντομα κείμενα, εν είδη χρονογραφήματος, αδύνατον να χωρέσουν όλα όσα τον εντυπωσίασαν, είδε, αισθάνθηκε, σκέφτηκε
    οφείλουν, τα σύντομα κείμενα, να κεντράρουν ακόμη [κι από την φύση που επιλέξατε να έχει το ιστολόγιο σας
    ημερολόγιο]
    έτσι, διαφωνώ εντελώς και ξεκάθαρα με την άποψη που σας κόλλησε περί πικρίλας
    προσωπικά διαπιστώνω μιαν αυξημένη ευαισθησία και μιαν άλλη ματιά στα πράγματα που, δυστυχώς, έπαψε να διατυπώνεται, εκτιμώ, στα χρόνια μας, με γλώσσα άλλη πλην της πολιτικής
    κι αυτά, όλα στο περιθώριο

    ξέρω
    δύσκολο ως ακατόρθωτο να γίνω κατανοητή έτσι όπως γράφω
    αν κάποιος διαβάσει αυτό το σημείωμα, ας κρατήσει την ουσία
    θα είχε αξία ένα χρονογράφημα αν δεν ήταν σκωπτικό με όποιον τρόπο;

    καλημέρα σας

    * οι ξέρες άραγε ταξιδεύουν;

    agr;ampelli said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 3:47 μμ

    Έλα και ξεκίνησε καινούριο φεγγάρι…Ας τελειώνουμε με τις πίκρες!Άνοιξη προ των πυλων…
    🙂

    Orelia said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:28 μμ

    * σιγά μην βγήκε το νόημα που ηθελα με αυτά που έγραψα
    ευτυχώς που βγήκε νέο φεγγάρι κι απόκτησα άλλοθι

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:49 μμ

    Ωρέλια, *ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε!
    Μα τόσα χρόνια αν δεν καταλάβαινα τα μεγάλα σχόλια σου, ε θα έπρεπε να είμαι εντελώς ανεπίδεκτος μάθησης.
    Με τα μικρά και σύντομα, δυσκολεύομαι!

    Η χαρά, η λύπη, η ηδονή ή η πίκρα, ξέρεις, δεν είναι θέματα των .. πλειοψηφιών! Είναι απόλυτα εγωιστικές εκδηλώσεις.
    Μπορείς επομένως να διαφωνείς, και να καλέσεις και σε δημοψήφισμα, αλλά ο καταθέτων τη σχετική δήλωση (της χαρας, λύπης, κλπ κλπ) συνήθως δεν πτοείται!

    Ναι το μέσον είναι πάρα πολλές φορές το μήνυμα. Είναι αλήθεια αυτό.
    Πάει να πει δηλαδή πως πολλά από όσα είναι να ειπωθούν λέγονται από τις λέξεις, αλλά και από τη θέση που έχουν οι λέξεις στην πρόταση.

    Εντέλει, δεν είναι θέμα χρόνου το να γίνεις κατανοητός.
    Θέμα διάθεσης είναι.

    Καλό απόγευμα..

    Και μη ρωτήσεις ή αναρρωτηθείς προς τι ο αντίστροφος αντισχολιασμός. Δεν υπάρχει λογική απάντηση.
    Καλύπτεται από το έτσι!

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:51 μμ

    Όταν ήμουν μικρή, (πολλά χρόνια πριν, δλδ)
    στο χωριό μου, τα καλοκαίρια, έμενα στο σπίτι μιας θειάς, πολύ αγαπημένης
    η θειά αυτή έφτιαχνε τραχανά -αλλά όχι απ’ αυτόν τον ξινό που φτιάχνουν συνήθως, εμάς στην Κρήτη τον φτιάχνουν γλυκό
    κι είναι απίθανα όμορφη η διαδικασία, ακόμα -σπάνε το σιτάρι χοντρό με πέτρινο μύλο, βάζουν φρέσκο γάλα που μόλις έχουν αρμέξει και τον απλώνουν στις ταράτσες, πάνω σε ξύλινα τραπέζια που τα σκεπάζουν με τούλι για τα έντομα… Αλλά με το τούλι δεν εμποδίζουν τα «ζουζούνια» 😉
    Οι τάράτσες στο χωριό μου, όπως και σε πολλά νησιά, ενώνονται -έτσι αν ανέβεις σε μία στην μια άκρη του τετραγώνου, μπορείς από ψηλά να το γυρίσεις όλο 🙂
    Πηγαίναμε λοιπόν τα «ζουζούνια» από ταράτσα σε ταράτσα, και κλέβαμε τον τραχανά -της Θειάς μου ήταν πάντα ο καλύτερος, αλλά και τους άλλους δεν τους περιφρονούσαμε 🙂

    Μου θύμισες όμορφα καλοκαίρια και σκανταλιές, με τον απλωμένο τραχανά σου 🙂
    Φιλί

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:06 μμ

    agr;ampelli προσπαθώ…
    (να ανοίξω τας πύλας!! )
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:06 μμ

    Ωρέλια *
    έλα όμως που βγήκε!!!
    Το νόημα όχι μόνον το νέο φεγγάρι!
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:09 μμ

    νατασσΆκι ε αυτό πια!!!
    Νιώθω «κάπως» τώρα που ο απλωμένος μου τραχανάς έγινε αφορμή να γράψεις αυτό εδώ το σημείωμα.
    Σε ευχαριστώ!!
    Φιλί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s