ποιείς …

Posted on Updated on

Οι ήχοι της βιόλας γέμισαν τη μικρή αίθουσα.
Και τα κενά του χώρου και του χρόνου, ανάμεσα στα αναγνώσματα.
Οι θεοί και οι άνθρωποι συναντήθηκαν πίσω από τους τοίχους και τις εικόνες που ανάβλυζαν από τις λέξεις.
Παρατηρούσες τον κόσμο ήσυχα.
Πόσους αναγνώρισες;
Για να πεις ότι γνώρισες θα πρέπει να κάνεις τεράστια ανάλυση. Άλλωστε πόσους πραγματικά γνωρίζεις;
Το καπέλο του Άγγελου περίεργα φορεμένο. Καλλιτέχνης, σκέφτηκες.
Το μαλλί της κυρίας ξανθό, επιμελώς ατημέλητο. Κάποια καθηγήτρια σε κάτι ίσως.
Ησυχία μέχρι τον επόμενο στίχο.

Πώς έφτασες μέχρι εδώ;
Κατόπιν προσκλήσεως. Με πρόσκληση που από ευγένεια σου έστειλε ο ποιητής.
Μάλλον δεν περίμενε την ανταπόκρισή σου!
Καλύτερα να βγάλεις την πρώτη λέξη της αμέσως προηγούμενης πρότασης.
Γιατί όμως;
Τόσο πολύ βάρυνες; Αφού το δίχτυ της γνωριμίας πλέκεται πάνω από είκοσι χρόνια.
Να είναι η δυναμική της σχέσης που κάποια στιγμή διαμορφώθηκε; Αλλά ποιος δεν γνωρίζει ότι αυτό είναι θέμα συγκυρίας;
Είναι θέμα συγκυρίας, ή μέσα της κρύβει, αν όχι προθέσεις και μύχιες βλέψεις, συνήθεις καταστάσεις του κοντινού περίγυρου;

Η στάση ετούτη τη στιγμή είναι πάνω στο παλιό ξωκλήσι.
Σε εκείνο το χωριό που δεν έχει ιστορία. Αλλά πώς γίνεται και δεν έχει ιστορία; Επειδή δεν βρέθηκε η πένα που θα ξύσει την επιφάνεια και θα δείξει το χρυσό που κρύβετ’ από κάτω;
Εκτός κι αν εκεί δεν κατοίκησαν ποτές τους νικητές.
Και οι ηττημένοι, είναι γνωστό αυτό, δεν γράφουν ιστορία.
Τη διαβάζουν μόνον και μαθαίνουν το κακό που έκαναν
Και για να δοξάζουν τους νικητές που επικράτησαν, επίσης υποχρεώνονται να τη διαβάζουν.

Δοξαστικό στους θεούς των ανθρώπων.
Μπορεί και στον άνθρωπο των θεών.
Το σήμαντρο ηχεί κι ας βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά.

Όταν περνάει από το σπίτι που βρίσκεται στου ήλιου την ανατολή ο λόγος του ιεροφάντη της Κλειούς, οι δικές σου κεραίες τεντώνονται να πιάσουν κύματα χαμένα στης μνήμης τα πηγάδια.
Κι όμως, υπήρξε από τα τραγούδια που σε συγκίνησαν πολύ στην ηλικία που το χείλος μαύριζε από το χνούδι που ακόμα δεν είχε αγριέψει.

Ανάσα από τους παλμούς των τεντωμένων χορδών. Τούτη τη φορά, για δες, δεν είναι το δοξάρι που τις τανύζει, αλλά τα δάχτυλα κατάλληλα εξασκημένα.

Υπόκλιση του ποιητή, ευχαριστώ από τις συνοδούς του, συγχαρητήρια μαζί μ’ ευχές για το καλό ταξίδι των σελίδων.

Και ασπασμοί. Ο τόπος είναι πάντα φιλικός όταν στα πρόσωπα χαράζονται χαμόγελα κοινών αναμνήσεων.

Στον μικρό πεζόδρομο η Άνοιξη έχει ήδη φτάσει.
Η φυλλωσιά του δέντρου, το βάδισμα των αργοπορημένων, –μπορεί και να μην είναι αργοπορημένοι. Μπορεί να μην έχουν κάπου να πάνε. Πιο πριν, είδες τα χαρτιά ανοιγμένα πάνω στη μαρμαρένια σκάλα και τον άνθρωπο ανάρκουδα να στέκεται μπροστά τους. Λίγο πιο κάτω, το σουβλατζίδικο δεν ήταν γεμάτο. Δίνει όμως φαγητά και σε πακέτα– οι πρώτες μυρουδιές των κρυμμένων λουλουδιών.

Η ημέρα συνεχίζεται με τα όνειρα και τα προβλήματα πιασμένα χέρι χέρι.

Ανάμεσα στις τόσες μανάδες, και ο πατέρας φύλακας άγγελος της μοναχοκόρης.

Οι ήχοι της πόλης τείνουν να ησυχάσουν.
Και οι πολίτες μαζί.
Η ημέρα φεύγει, αι ειδοί του Μαρτίου ήλθον, και εντός ολίγου παρέρχονται.
Ο Καίσαρας είναι ήδη από πολλών ετών νεκρός, οι επίγονοί του όμως συνεχίζουν το έργο του.
Και εσύ, ομολόγησε το τώρα, τούτη την ημέρα τη στραβοκοιτούσες.
Τας Μαρτίας ειδούς, δηλαδή.
Κι εκείνες ξέρουν το γιατί.

Πόση είναι η διάρκειά τους;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s