Μίκης

Posted on Updated on

Κι αφού έχεις ακούσει τις παραφωνίες των δημοσιογράφων στο τραγούδι, –καλά δεν τους φτάνουν οι παραφωνίες στο έργο τους; Πήγαν να αλώσουν και άλλο κάστρο; Ε κυρία Ράγιου μου; – αφού σε έχει όμως εκπλήξει ο Πρέκας, –αυτός με τα βραβεία, όχι όμως με βραβεύσεις αυτή τη φορά, αλλά με τη φωνή του(!)– αφού σε έχει συγκινήσει, κι αυτή με τις φωνητικές της επιδόσεις, η Αλεξάνδρα Δουβαρά –ναι, άνοιξες «σκονάκι» για να βρεις το όνομά της. Λες να υπάρχει τι το επιλήψιμο με τον γερόλυκο της δημοσιογραφίας; Μπα δεν είναι δυνατόν– και επίσης, αφού έχεις διασκεδάσει με το μένος ορισμένων συνχρηστών της μπλογκόσφαιρας για την εκπομπή του Παπαδόπουλου, λες ωραία μέχρι εδώ ήταν και σηκώνεσαι να κλείσεις τον δέκτη.
Βαθύς ο καναπές. Πού να σηκώνεσαι γρήγορα;
Έως ότου να βρεις το τηλεχειριστήριο, κι αυτό απαραίτητο είναι, στην οθόνη κάνει την εμφάνισή του ο πρωθυπουργός κι εσύ τουλάχιστον τρομάζεις. Ωχ, Τι θα κόψει πάλι; Την ποσότητα του αέρα που αναπνέουμε, για να την πουλήσει σε άλλους που δεν έχουν;
Ευτυχώς. Σήμερα ήταν ειρηνικός. Για τον Θεοδωράκη τον έχουν καλέσει να μιλήσει.
Εντάξει τα ξέρεις. Τι να ακούσεις τώρα άλλο;
Κοίτα να δεις που δεν έβρισκες το τηλεκοντρόλ γιατί είχε καθίσει ο σκύλος επάνω!
Η μορφή του Μίκη στην οθόνη, το τηλεκοντρόλ κάτω από την κοιλιά τού σκύλου, η νύστα που δεν έφτασε ακόμα, όλα μαζί σου είπαν, ε κάτσε λίγο ακόμα.
Και έμεινες.
Έμεινες έως το τέλος της εκπομπής, που τα ρολόγια του σπιτιού έδειχναν πέντε και πέντε τα ξημερώματα.
Έμεινες να παρακολουθείς την αφήγηση της ελληνικής ιστορίας από στόματος ενός εκ των πρωταγωνιστών της, όχι όμως άμεσα, αλλά έμμεσα.
Οι σχέσεις των παραγόντων στους κόλπους του ελληνικού τραγουδιού, η προσπάθειες πολιτιστικής ανέλιξης των νεοελλήνων μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως μετά τον εμφύλιο, ο τρόπος και η σειρά με την οποία έκαναν την εμφάνισή τους και έγιναν κτήμα του ευρέως κοινού, η ποίηση και οι βραβευμένοι ποιητές, μερικά από τα θέματα που βγήκαν άλλοτε αυθόρμητα, τις πιο πολλές φορές, και άλλοτε μετά από εξαναγκασμό, χωρίς να υπάρχει και βία.

Και έμεινες να παρακολουθείς και να φαντάζεσαι τον Πρέσβη της Ελλάδας στη Μεγάλη Βρετανία, πεσμένο στα τέσσερα να προσπαθεί να θέσει σε λειτουργία το ηλεκτρόφωνο για να ακούσει τον Επιτάφιο του Ρίτσου, τραγουδισμένο από τη Νάνα Μούσχουρη, να αναρωτιέσαι γιατί εσύ δεν έμαθες στο σχολείο για την άνω τελεία στην Άρνηση του Σεφέρη, -πώς να μάθεις, αφού τα τραγούδια του Θεοδωράκη ήταν απαγορευμένα, συνεπώς και η ποίηση του Σεφέρη, κι ας ήταν ο ποιητής γαμπρός του τότε Αντιπρέδρου της Κυβέρνησης και μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας- να αντιλαμβάνεσαι, τώρα για πρώτη φορά, το γιατί, όπως θυμάσαι αμυδρά, ο Θεοδωράκης περιόδευε, όπου μπορούσε να περιοδεύσει μέσα στον ελλαδικό χώρο, δίνοντας συναυλίες με έργα κλασικής μουσικής.
Το ότι ο Αντρέας Λεντάκης, ομολόγησε πως αυτός είχε «απαλλατριώσει» το βιβλίο με τις σημειώσεις του Θεοδωράκη επάνω στο Άξιον Εστί του Ελύτη, πρώτη φορά το άκουσες.

Με την ιστορία της χώρας, τα τελευταία πενήντα, πενήντα πέντε χρόνων της χώρας, έχεις βιωματική σχέση.
Από την κυρά Νίτσα, άτεκνη γειτόνισσα, εξ Αλεξανδρείας, που σε υπεραγαπούσε, είχες ακούσει για πρώτη φορά το όνομα του Ρίτσου, και τώρα κατάλαβες ότι υπήρξες από τους τυχερούς που σου έλαχε κάτι τέτοιο. Την άκουγες και ρουφούσες τα λόγια της κι ας είχες μεγαλώσει μέσα στους συντηρητικούς κόλπους μια μικρολαϊκής οικογένειας, που απέρριπτε μετά βδελυγμίας το μπουζούκι και τους μικρασιάτες πρόσφυγες!
Στις εφημερίδες της εποχής, έβλεπες τις γελοιογραφίες του Φωκίωνα Δημητριάδης την όρνιθα δίπλα από τον τότε πολιτικό και απλώς γελούσες, αγνοώντας ότι επρόκειτο για καταγγελία της λογοκρισίας.
Τις πορείες και τις διαδηλώσεις, αλλά και τους αγώνες για το ένα-ένα-τέσσερα, τους έζησες με περίεργο τρόπο και ειδική συγκυρία, στα πεζοδρόμια της Αθήνας.
Δεν πετούσες πέτρες, ούτε κρατούσες καδρόνια, δεκατεσσάρων ήσουν, τα έζησες όμως.

Κι ήρθε ο λόγος του Μίκη Θεοδωράκη να στα φέρει και πάλι μπροστά σου. Όπως τα είδες όπως τα άκουγες, όπως τα άκουσες πολύ μετά.
Και να σου δώσει εξηγήσεις, που τώρα σου φαίνονται πειστικές για πράγματα τα οποία τότε δεν μπορούσες να τα καταλάβεις.

Ώρα πέντε το πρωί και, λίγο πριν σε υποδεχτεί το κρεβάτι, άκουσες τον κότσιφα που φλερτάριζε την καλή του.
Τα τραγούδια των δημοσιογράφων δεν τα θυμόσουν πια.

Advertisements

10 thoughts on “Μίκης

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 2:08 μμ

    Κι ο πρωθυπουργός μέχρι τις 5 ήταν εκεί;
    Άντε μετά να κάνει πολιτική…

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 2:35 μμ

    Το είδα κι εγώ
    (και μάλιστα, επειδή περνάω μια περίοδο με… χμμ, αϋπνίες, το είδα κανονικά στην προβολή του την Παρασκευή, και στην επανάλληψη το Σάββατο)

    Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι έτσι κι αλλιώς ένα μεγάλο κομμάτι της νεότερης ιστορίας της χώρας. Και ανεξάρτητα από το αν αρέσει ή όχι σαν μουσικός, σαν άνθρωπος ή σαν οτιδήποτε, έχει πολλά να πει.
    (ωραία, και που ήξερα για την άνω τελεία της Άρνησης, τη έγινε, ε; :p)

    Μ’ αρέσει η ιστορία αυτής της εποχής, κι ας μην την έζησα -έχω διαβάσει κι έχω ακούσει από όσους ήταν εκεί, όσο πιο πολλά μπορώ.
    Αλλά επειδή είναι τόσο «φρέσκια», έχουμε όλοι πολλά να ακούσουμε ακόμα, σίγουρα 🙂

    Φιλί

    ***Καμηλιέρη παιδί μου, δεν ήταν live ο πρωθυπουργός! 😛

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 2:37 μμ

    Τί; Κονσέρβα;;;
    Ε όχι!

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 2:38 μμ

    ναι, αλλά τσέκαρα την ημερομηνία
    ήταν εντάξει!
    😆

    marilia said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 3:33 μμ

    Άκουσες κι εσύ τους Κακοφωνίξ, ε; Και πού να σου πω ότι το δικό μου τηλεχειριστήριο είναι παλιό και το κουμπάκι του «οφ» έχει χαλάσει. Το άκουσα έως ότου η τελευταία… φάλτσα νότα μ’ έκανε να σηκωθώ και να πατήσω με μίσος το κουμπάκι. Μέχρι και το σκύλο θα ξυπνούσα! Δε με σταματούσε τίποτα! 🙂

    Θνουποφιλί δβουριχτό

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:54 μμ

    Darthiir ομολογώ ότι δεν ξέρω μέχρι ποια ώρα ήταν πού.
    Αυτός όμως κάνει και ποδήλατο. Ξέρω κι εγώ τι ώρες καθεύδει;
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:58 μμ

    νατασσΆκι, α μαζί ξενυχτούσαμε ε;
    🙂
    Ομολογώ ότι με πολλές θέσεις του πρόσφατου Θεοδωράκη διαφωνώ, αλλά όπως λες και εσύ, ο ίδιος είναι ένα σημαντικό μέρος της πρόσφατης ιστορίας.
    Μακάρι τη συγκεκριμένη εκπομπή να την έβλεπαν όσο γίνεται περισσότεροι.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:59 μμ

    Darthiir μη φωνάζεις…
    Δεν ήταν ληγμένη!!!
    η .. κονσέρβα 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:00 μμ

    νατασσΆκι κι εσύ κοίταξες την ημερομηνία λήξης; 🙂 🙂 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:03 μμ

    marilia μου, όμως, το να τους ακούσω, με αποζημίωσε με τη συνέχεια στην τηλεόραση!!!
    🙂
    Θμμμμοοοουυυττττττθθθθθθθθθθ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s