πήραν, πώς δεν πήραν….

Posted on Updated on

Πολιτικές πεποιθήσεις: τον μπούλο όλοι τους!
Το σημειώνει νεαρά και χαριτωμένη ύπαρξις εις την μετωπίδα της ιστοσελίδος της, θέλουσα να προβάλει τας ισχυράς διαφωνίας της.
Είναι βλέπεις η κοινωνική δικτύωσις το ανάγλυφο, η τεράστια νωπογραφία, η σύγχρονος μορφή αποτυπώσεως των σχέσεων και των δομών της συγχρόνου κοινωνίας!

Να πεις ότι θύμωσες ή ξαφνιάστηκες με τη δήλωση της κοπελιάς;
Μάλλον δεν χρειάζεται. Είναι φανερό. Εδώ μέχρι και το γλωσσικό σου ύφος άλλαξες και έφερες στην επιφάνεια γλώτταν αρχαΐζουσα!
Γιατί το έκανες δηλαδή, αν δεν ήθελες να δηλώσεις την μετ’ εκνευρισμού διαφωνία σου;
Ναι θύμωσες με την προπέτεια της νεαράς και είπες να αντιδράσεις δεόντως.
Μετά όμως κάθισες και σκέφτηκες.
Πού είναι το πρόβλημα; Γιατί σε σοκάρει τόσο η επιλογή της απολιτικής στάσης, όσο και η έκφραση;
Δηλαδή, πιστεύεις ότι τον όρο άπολις τον οποίο έδιναν στους μη ενδιαφερόμενους για τα πολιτικά πράγματα, και ο Σόλωνας προσδιόρισε γι αυτούς ότι πρέπει να εξορίζονται, τον γνωρίζουν πολλοί;

Το απόγευμα πάλι μια νέα πρόκληση.
Η δεκατριάχρονη συγγενής έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της Στέφανι Μέγερ! Όλη την τετραλογία.
Το γεγονός το έμαθες από σύμπτωση. Και την ύπαρξη της συγγραφέως.
-Πρώτη φορά την ακούω, δήλωσες ευθαρσώς μεν, αλλά μετά σχετικής συστολής, για την άγνοιά σου.
-Πώς και δεν την ξέρεις; Τα βιβλία της έχουν κάνει εκατομμύρια πωλήσεις, σού αντέτειναν.
Εκατομμύρια πωλήσεων, σκέφτηκες.
Δηλαδή, είναι κάτι σαν τον Χάρυ Πότερ τον ήρωα της Ρόουλινγκ, θέλησες να μάθεις περισσότερα.
Δεν θα το έλεγα, έλαβες την απάντηση από τη μαμά της αναγνώστριας. Τα βιβλία της Μέγερ, είναι μια τετραλογία με τον τίτλο «The Twilight Saga». Θα διαβάσεις τίτλους όπως το Λυκόφως, το Χάραμα, -γιατί δεν χρησιμοποίησε τη λέξη Λυκαυγές; σκέφτηκες- και πρόκειται για μυθιστορήματα που απευθύνονται σε πιο μεγάλα παιδιά. Σήμερα αυτά διαβάζουν οι έφηβοι.

Ευχαρίστησες για την πληροφόρηση και άφησες το μυαλό να κάνει τους δικούς του υπολογισμούς.
Πιο παλιά, όταν οι δικοί σου οι γιοι ήταν ηλικιακά τόσοι και λίγο μεγαλύτεροι, διάβαζαν μετά μανίας τα βιβλία του Τόλκιν. Ο Άρχοντας των δαχτυλιδιών κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι πολύ πιο έντονα από ότι οποιοδήποτε σχολικό βιβλίο ή βοήθημα.

Χρειάζεται να ομολογήσεις δημόσια, ότι εσύ δεν έχεις διαβάσει τίποτα από όλα τα παραπάνω;
Κανένα βιβλίο της Ρόουλινγκ, κανένα του Τόλκιν, και φυσικά τίποτα της Μέγερ, αφού αυτής της τελευταίας αγνοούσες και την ύπαρξη;
Το θέμα όμως είναι ότι ουσιαστικά και των άλλων αγνοείς την ύπαρξη. Γνωρίζεις τα ονόματά τους, αλλά δεν γνωρίζεις τι πραγματεύονται στα βιβλία τους.
Εσύ δεν τα γνωρίζεις.
Οι άλλοι, χιλιάδες άλλοι, εκατομμύρια άλλοι, όχι μόνον γνωρίζουν τι λένε, αλλά είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να φέρουν στο μυαλό τους τις εικόνες που διάβασαν στα σχετικά αναγνώσματα.

Μια σκέψη, εμβόλιμη αλλά, θεωρείς, ουσιαστική.
Κοιτώντας σήμερα τα βιβλία της Μέγερ, διαπίστωσες ότι πρόκειται περί τόμων μεγάλου όγκου.
Ψάχνοντας λίγο μέσα στο μυαλό σου, βρίσκεις τις αντίστοιχες εικόνες των βιβλίων των άλλων συγγραφέων που ανέφερες.
Είναι το ίδιο ογκώδη και εκείνα τα βιβλία.
Αλλά, κι εσύ όμως και όλοι της γενιάς σου, και την επόμενης από εσάς γενιάς, ισχυρίζεστε ότι οι νέοι δεν διαβάζουν.
Προτιμούν την εικόνα, προτιμούν τον ήχο, πάντως δεν θέλουν να πιάσουν στα χέρια τους έντυπα λόγου, λέτε. Να όμως που η πραγματικότητα σας διαψεύδει.
Μήπως δεν σας διαψεύδει απλώς αλλά σας διαφεύγει κιόλας;

Και αν μπορούν να έχουν μέσα στο μυαλό τους εικόνες διαλόγους καταστάσεις, τις οποίες διάβασαν μέσα σε αυτά τα τεράστια κείμενα, θέλεις να ισχυριστείς ότι δεν έχουν διαμορφώσει μέσα από τα κείμενα αυτά και θέσεις απόψεις ιδανικά τα οποία σου είναι τόσο άγνωστα, όσο και οι κόσμοι που περιγράφονται εκεί;

Και νομίζεις, ότι μπορείς με τις διδαχές σου και τους θυμούς σου, μπορείς να επηρεάσεις τον κόσμο που ονειρεύονται να φτιάξουν, τις σχέσεις που επιθυμούν να χτίσουν;

Μερικές ημέρες πριν, σκέφτηκες πως φτάνει, δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτή η γκρίνια σου και πως θα πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις και να γράφεις, τη θετική πλευρά της ζωής γύρω σου.
Μέχρι και φωτογραφίες πήγες κι έβγαλες το πρωί, από τα λουλούδια π’ ανθίζουν στον κήπο, για να στολίσεις το κείμενό σου.
Φαίνεται ότι λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο.
Και ξενοδόχος δεν είναι άλλος από το μίζερο εαυτό σου.
Όσο και να θέλεις να τον εκπαιδεύσεις αλλιώς, είναι πια αδύνατον.
Γέρος γάϊδαρος, δεν μπορεί να αποκτήσει νέα περπατησιά.
Αλλά μη τα βάζεις όμως και με τα παιδιά που έμαθαν να αρθρώνουν τις λίγες αηδίες που τους δίδαξε η γενιά σου. Αυτό το τον μπούλο, σίγουρα δεν το βρήκαν στα βιβλία που διαβάζουν.
Το βρήκαν στα δικά σας τα απομνημονεύματα και το λένε για να μη σας κακοκαρδίσουν ότι δεν πήραν τίποτα από εσάς.
Πήραν. Πώς δεν πήραν.
Πήραν … τον μπούλο!

Advertisements

22 thoughts on “πήραν, πώς δεν πήραν….

    Θεία Λένα said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 10:59 πμ

    Καλημέρα. Οι καιροί έχουν αλλάξει, έχουν προσαρμοστεί σε αυτά που αρέσουν στη νέα γενια. Παλιά θα εξόριζε ο Σόλωνας όσους δεν ασχολούνται με τη πολιτική, όμως τώρα βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους που δεν δίνουν πενταρα «γι αυτά». Η μία μου νύφη αγνοεί βασικά πράγματα, ποιοί είναι οι υπουργοί, τι πρεσβεύει κάθε κόμμα, ποιοί οι αρχηγοί κρατών, τι θέματα κεντρίζουν το κόσμο. Πήγα μία φορά να της πώ για τον Εμφύλιο, για τη Χουντα, με άκουσε σιωπηλά και μετά μου είπε ότι δεν θέλει να ξέρει τίποτα..για πολιτικά. Δεν το καταλαβαίνω αυτό, μορφωμένο άτομο είναι..να μη θέλει να συμμετέχει στα κοινά, στη χώρα της..δεν νομίζω να ψηφίζει κιόλας. Μάλλον ρίχνει λευκό ή άκυρο.
    Δυστυχώς σαν και αυτήν είναι και άλλοι. Πολλοί. Και συγκαταλέγονται στη νέα γενιά. Σαν να μη νοιάζονται για τίποτα γύρω τους.

    Για το διάβασμα των νέων έχω κάτι να πώ. Διαβάζουν πράγματα με φαντασία, δράκους, νινζα, φανταστικούς κόσμους. Οπως τα παιδιά σου μεγάλωσαν με Τόλκιν (ποτέ δεν τον διάβαζα, με νύσταζε) τα εγγόνια μου μεγαλώνουν με RPG και τέτοιους ήρωες. Σε κόμιξ κυρίως. Αλλάζουν οι εποχές και δεν είναι δυνατόν να ξέρει κανείς όλους τους συγγραφείς που γράφουν, ελεος!

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 2:04 μμ

    Τί λες; Διάβαζαν τόλκιν; Ε να τους χαρίσω την Νταρδιριάδα όταν την τελειώσω! 😛
    (Λέμε…)
    Ξέρεις κάτι, διαβάζουν, αλλά λίγοι, όχι όλοι («εκατομμύρια» ανά τον κόσμο διά του εκατομμύρια του δυτικού κόσμου είναι λίγο) και στην Ελλάδα απ’ ότι έμαθα, μετά τις συνομιλίες μου με εκδότες, ακόμα λιγότεροι.
    Πόσα βιβλία αγόρασα άραγε στο Βαφτιστήρι μου και έχουν μείνει αδιάβαστα;
    Και ξέρεις και ποιο είναι το άλλο πρόβλημα; Το ότι η θεματολογία νομίζω είναι τελικά περιορισμένη.
    Καλός, πολύ καλός ο τόλκιν, έχει και μερικά πολύ ωραία πράματα κρυμμένα, αν τα ψάξεις με προσοχή, κάτι που συνήθως δεν γίνεται γιατί χάνονται μέσα στην περιπέτεια (θα μου πεις μένουν ίσως στο υποσυνείδητο), αλλά μόνο ο τόλκιν δεν κάνει τη διαφορά…
    Άσε που αν διάβαζαν μετά μανίας (και ως οφείλει να διαβάζει κάποιος μια γραφή) θα έπρεπε να είναι λίγο καλύτεροι στην συγγραφή. Και μέχρι σήμερα δεν έχω πετύχει ούτε ένα τέτοιο φυντάνι τόσα χρόνια. Που να γράφει στρωτά, κατανοητά και τουλάχιστον λίγο πλούσια εννοώ, όχι δα να κάνει φιλολογικό κείμενο!
    Δεν είναι αντιφατικά αυτά;

    Orelia said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 2:36 μμ

    έχω υπόψη μου έναν πρώην έφηβο
    σα παιδάκι ρουφούσε τα παιδικά
    στην Ε δημ ζητησε να διαβαζει απο τη βιβλιοθήκη της μάνας του
    τον απέτρεψε φοβούμενη
    τομοι τα περιοδικά περι αυτοκινητων μετα κι απεξω ολα τα χαρακτηριστικά κι οι συνδυασμοί τους
    μετα ο Τολκιν κι αλλα συναφη
    ενδιαμεσως συναντησε τον Μακρυγιαννη
    η εφημερίδα προέκυψε καθημερινή
    έδινε εισαγωγικές με τον Τσιφόρο παραμάσχαλα
    τα Χριστούγεννα ένοιωσε πανευτυχής που βρηκε το συγκεκριμένο του Γκραμσι
    δεν τον ρωτησα τι απεκαμε με εκεινο του Καστοριαδη που πολεμαγε το καλοκαιρι
    προχτες ζητησε βοήθεια για ενα δυο καλά βιβλια για το μεταναστευτικό
    έχετε να του προτεινετε κάτι;

    Darthiir
    να σου τον δανείκω ?
    είναι και οικονομικός…

    [ευτυχως που βρεθηκατε και σχολιασατε αυτο το κειμενο, γιατί μου ήρεσε πολυ]

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 5:31 μμ

    Οικονομικός; Για υπερκαταναλωτικό τον κόβω, δυο-δυο τα ζητάει λες τα βιβλία!!! 😛
    Το θέμα είναι να έρθει από μόνος του! 😉

    Orelia said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 6:46 μμ

    τον κόβω νάρχεται..

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 10:38 μμ

    🙂

    Νομίζω πως ποτέ δεν ήταν οι πολλοί που «διάβαζαν» πολλά -ακόμα και παλιότερα.
    Οι πολλοί διαβάζουν τα βιβλία που είναι «της μόδας», τα ευπώλητα των βιβλιοπωλείων, τα «εύκολα» -τέτοια είναι ο Χάρρυ Πόττερ, τα βιβλία του Τόλκιν, της Μέγερ (το ξέρω, τα έχω διαβάσει, όλα) -παλιά ήταν άλλα.

    Τα παιδιά σήμερα διαβάζουν λιγότερο από τα συνομήλικά τους 30 χρόνια πριν, μα το βρίσκω φυσικό: έχουν τηλεόραση, internet, άλλους τρόπους ενημέρωσης -εμείς δεν είχαμε, οπότε διαβάζαμε εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία. Δεν ξέρω αν είναι κακό, απαραίτητα

    (καλά που δε με γνώρισες 14χρονη, δλδ -να μην σου πω τι είχα διαβάσει ως τότε.. :p)

    Τώρα, για την απαξίωση από τα «κοινά», μου φαίνεται ότι κι εμείς -όλοι οι μεγαλύτεροι- έχουμε βάλει το χεράκι μας…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 11:07 μμ

    Θεία Λένα, χμμ σκύψε να σου πω!
    Το ότι οι καιροί έχουν προσαρμοστεί και λογικό είναι και απολύτως επιθυμητό!
    Φυσικά αυτά που έχουν συμβεί, πολλά από αυτά δεν μας αρέσουν. Αρέσουν όμως σε αυτούς που τα ζουν.
    Θα πρέπει να το αποδεχτούμε, αν θέλουμε να περνάμε κι εμείς καλά.
    Προσωπικά με βρίσκει παντελώς αντίθετο η αποστασιοποίηση από την Πολιτική και κυρίως η απεμπόληση του δικαιώματος να καταθέσω την άποψή μου, αλλά …

    Αλλά ο πολιτισμός και οι κοινωνίες που αναδύονται, έχουν άλλα οράματα.
    Μπορεί να θέλαμε να μοιάζουν με αυτά τα οποία αναγνωρίζουμε, δεν είναι εύκολο όμως να μας γίνει το χατίρι.
    Ας ευχηθούμε μόνον να είναι ευτυχισμένοι στον κόσμο που χτίζουν!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 11:15 μμ

    Darthiir τριαντάρηδες plus όντες, δεν χάνουν ευκαιρία να κάνουν αναδρομές ανάλογες, αν και πλέον κινούνται αλλού.
    Ευτυχώς, πάντως, που δεν μου έμοιασαν. Διάβαζαν και διαβάζουν αρκετά. Λίγα βιβλία έχουν αδιάβαστα από όσο μπορώ να ξέρω.
    Μεγαλύτερο πρόβλημα συναντάει κανείς στους αρκετά νεωτέρους, αν και όπως επεσήμανα, μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση πως από τη δική τους «φιλολογική» βιβλιοθήκη, των νεωτέρων, δεν λείπουν τα ογκώδη βιβλία, τα χωρίς πολλές εικόνες και σκίτσα.
    Ότι οι τηλεοπτικές παραγωγές έχουν τον πρώτο λόγο στην διαμόρφωση της κουλτούρας της νέας γενιάς αυτό είναι αναμφισβήτητο.
    Όσον αφορά στο τελικό σου ερώτημα, θα διατυπώσω μια αίσθηση που έχω, την οποία δεν μπορώ φυσικά να τεκμηριώσω.
    Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι οι νεώτεροι διαβάζουν, διαχειριζόμενοι έτοιμες εικόνες, σε αντίθεση με τις παλιότερες γενιές οι οποίες ήταν υποχρεωμένες να δημιουργούν εικόνες.
    Αυτό έχει σαν συνέπεια, θεωρώ, να μην μπορούν να διαχειριστούν πολύ καλά οι νεώτεροι τον γραπτό λόγο, να είναι όμως πιο ικανοί σε άλλα, όπως στην προσαρμογή τους στις νέες τεχνολογίες και στις καινοτομίες.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 11:17 μμ

    Ωρέλια, ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι πρώην έφηβοι και μας επιτρέπουν να εξακολουθούμε να αισιοδοξούμε εμείς οι -πολύ πολύ πολύ πρώην- έφηβοι!!!

    (Το έχουν πάντως οι .. οικονομικοί!! 🙂 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 18, 2010 στο 11:24 μμ

    νατασσΆκι, μα και βέβαια οι παλαιότεροι ΔΕΝ διάβαζαν. Οι λίγοι διάβαζαν. Οι πολλοί δεν είχαν καν βιβλία.
    Δηλαδή για να είμαστε δίκαιοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν βιβλία!
    (Δεν είναι τυχαίο πως, όταν οι πολλοί είχαν πλέον τη δυνατότητα να αγοράσουν βιβλία, τα αγόραζαν ΚΑΙ με κριτήριο να «πηγαίνουν» με τα έπιπλα!)

    Τα παιδιά σήμερα, θα μου επιτρέψεις να πω ότι, διαβάζουν όσο και τα «παλιότερα» δηλαδή τα προ τριάντα ετών παιδιά.
    Φυσικά πάντα υπάρχουν όπως και υπήρχαν εξαιρέσεις.
    (έχασες που δεν με γνώρισες 14χρονο, και 15χρονο και 20χρονο και… δηλαδή. Έχασες γιατί έτσι δεν έμαθες τι θα πει ξύλο απελέκητο! Έτσι, έμεινες να γνωρίσεις τι θα πει κούτσουρο! 🙂 )

    Και μια τελευταία διευκρίνιση..
    Το σχόλιό μου για τα κοινά δεν αφορούσε στην νεότατη γενιά. Σε εκείνη του .. Ακη ας πούμε.
    Η κοπελιά, της οποίας τα πολιτικά ενδιαφέροντα με παρεκίνησαν, είναι της γενιάς σου και λίγο μεγαλύτερη!

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 19, 2010 στο 6:15 πμ

    Η κοπελιά, της οποίας τα πολιτικά ενδιαφέροντα με παρεκίνησαν, είναι της γενιάς σου και λίγο μεγαλύτερη!

    Ωραία λοιπόν, το έχει πει καλύτερα από μένα, χρόνια πριν, ο Πορτοκάλογλου:

    Χούντα δεν θυμάμαι μα ούτε ελευθερία
    της μεταπολίτευσης καημένη γενιά
    άχρωμα όλα και λειψά γι’ αυτό σου λέω

    Υπάρχει λόγος σοβαρός που ήμουν νέος χλιαρός
    αυτά μου τύχαν δυστυχώς μα δεν τα κρύβω ευτυχώς
    και να ένας λόγος σοβαρός που είμαι ωραίος

    Καλημερούδια σας

    υγ. Μόλις ξανάκουσα την καρδερίνα του πάρκου 😉

    Φιλί

    Orelia said:
    Μαρτίου 19, 2010 στο 6:54 πμ

    άφηστε τα σχολια και βρειτε ενα δυο καλά βιβλία για το μεταναστευτικό
    άιντε!
    και καλημερα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 12:27 πμ

    ΝατασσΆκι, πικρός ο Πορτοκάλογλου, λέει αλήθεια όμως κι ας μην αποτελεί εξαγνισμό η αποδοχή !
    Καλό σας ξημέρωμα…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 12:28 πμ

    Ωρέλια όσα καλά βιβλία και να βρει, τουλάχιστον αυτή την εποχή, θα ματαιοπονεί κανείς.
    Τα θέματα σχετικά με το μεταναστευτικό τώρα γράφονται!!!

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 12:49 πμ

    Το ξέρω πως είναι πικρός ο Πορτοκάλογλου 🙂
    (τούτο το τραγούδι, χρόνια το έχω «σημαία»)

    Και, για να σε τιμωρήσω -και να γράψω κι εγώ επιτέλους ένα σχόλιο-σεντόνι, εδώ μέσα- θα σου πω την ιστορία μου με το διάβασμα (για τον ιστορικό του μέλλοντος, που λέει κι η Orelia)
    :p

    Έμαθα να διαβάζω από πολύ μικρή -έτυχε να έχουμε στο σπίτι πάντα κάποιον θείο ή κάποια θεία διαθέσιμη να ασχοληθεί με τη «μικρή», μέχρι να βρει δικό του σπίτι και δουλειά, και να έχει τη διάθεση να (της) διαβάσει παραμύθια. Πολύ νωρίς βαρέθηκα τα παραμύθια κι άρχισα να διαβάζω την εφημερίδα του μπαμπά μου -μου άρεσε πολύ η ανορθόγραφη γελοιογραφία του Μποστ, θυμάμαι. Όταν ήμουν περίπου 6, στην τηλεόραση είχε κάθε βδομάδα το σήριαλ «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» -η επαφή μου με τον Καζαντζάκη ήταν από βρέφος, μια από τις πρώτες φωτογραφίες της ζωής μου είναι στο Μαρτινέγκο, και δεν έχει περάσει φορά που να πάω στην Κρήτη και να μην σταματήσω πρώτα εκεί βγαίνοντας από το καράβι- το οποίο ήταν το αγαπημένο βιβλίο του μπαμπά μου. Με τη δική του βοήθεια και προτροπή, λοιπόν, ξεκίνησα να διαβάζω βδομάδα-βδομάδα ό,τι έβλεπα στην οθόνη (καλά, μην φανταστείτε πως καταλάβαινα τα πάντα, αλλά… διάβαζα). Μέχρι να τελειώσω το λύκειο, για να μην σας τα πολυλογώ (λέμε τώρα), είχα διαβάσει σχεδόν ό,τι υπάρχει στην «κλασσική» λογοτεχνία, ελληνική και ξένη: κυρίως μυθιστορήματα, μα και ποίηση, διηγήματα, επιστ. φαντασία, δοκίμια, φιλοσοφία, ψυχολογία, κόμιξ… -παρακαλούσα πάντα στα γενέθλια και στις γιορτές, ας πούμε, να μου φέρνουν δώρο βιβλία, ανακάλυπτα δανειστικές βιβλιοθήκες και συγγενείς που ήθελαν και μπορούσαν να δανείζουν, και όλο φυσικά το χαρτζιλίκι μου πήγαινε στο βιβλιοπωλείο :). Έχοντας καλή γνώση και της αγγλικής, ένα μεγάλο μέρος της αγγλόφωνης λογοτεχνίας το διάβαζα στο πρωτότυπο -μέχρι και… ολίγον Σαίξπηρ (πολύ ζόρικος, σαν αρχαία ελληνικά είναι)

    Από τότε διαβάζω σταθερά, ό,τι πέσει στα χέρια μου -εκτός από τις δανειστικές, ανακάλυψα το bookcrossing, οπότε ο όγκος των βιβλίων στο σπίτι κρατιέται σε λογικά (για τη δική μου λογική) πλαίσια: υπάρχουν βιβλία παντού, και σχεδόν πάντα μια στοίβα αδιάβαστα στο κομοδίνο 😛

    Όμως, ήμουν πάντα η μόνη από την παρέα μου -κι από όσους συνομήλικους ξέρω- που ήταν έτσι… Οπότε, ούτε να κουβεντιάσω γι’ αυτά που διάβαζα μπορούσα, ούτε να τα μοιραστώ. Να γιατί με ενθουσίασε το blog, από την αρχή -είχα τόσα «μαζεμένα» να βγάλω 🙂

    Φιλί -αν αντέξεις να το διαβάσεις ως εδώ 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 1:02 πμ

    ΝατασσΆκι ε ναι. Δεν είναι το συνηθισμένο αυτό το πρότυπο που προβάλλεις.
    (Και να μη μας τα έλεγες όλα αυτά που έκανες, μη νομίζεις ότι δεν τα είχαμε καταλάβει. Φυσικά έκανες πολύ καλά που τα είπες…)

    Παρόλα αυτά, παρόλο που δεν είσαι το «τυπικό δείγμα» της γενιάς που άρχισε να περπατάει μετά τη μεταπολίτευση, θα πω ότι ευτυχώς το διάβασμα δεν είναι και τόσο αδιάφορο όσο θέλουμε να πιστεύουμε, στους νεώτερους.

    Οι πειρασμοί βέβαια και οι περιορισμοί είναι αρκετοί και γι αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι ίσως το επιθυμητό.

    Ελπίζω/ουμε όμως σε ένα καλύτερο αύριο για όλους!!
    Τα blog ναι νομίζω κι εγώ ότι θα αποδειχθούν πολύ σημαντικότερη στιγμή από ό,τι άλλες μέσα στη μεγάλη επανάσταση της πληροφορικής.
    Έδωσε σε πολλούς πολλές αφορμές για πολλά.
    Και ο νοών νοείτω. 😉

    Φιλί

    Orelia said:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 9:03 πμ

    Σωτήριε, δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ βρίσκω ελλειπή την αναγνωστική γυμναστική της μικράς Νατάσσας
    που είναι το Ρομάντζο; το φαντάζιο; μια Βεντέτα; ένα Ντομινό;
    και μετά σου λέει… 😉 :))

    * την φράση για τον ιστορικό του μέλλοντος η Ωρέλια την έχει κλεμένη
    από τον Σωτήριο
    και καλημέρα σας

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 6:18 μμ

    Ωρέλια, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ παρατήρησα μια έλλειψη τίτλων.
    Πού είναι τα ΒΙΠΕΡ Νόρα, για παράδειγμα, τα Άρλεκιν;
    Μετά όμως σκέφτηκα ότι μάλλον εμπεριέχονται όλα αυτά στις κατηγορίες των αναγνωσμάτων που σημειώνει και δεν αναρωτήθηκα άλλο…
    Πάντως, ναι, δεν μπορείς να μελετήσεις τον Σεξσπύρο (!) ας πούμε, αν δεν έχεις δημιουργήσει στέρεες υποδομές οι οποίες να εδράζονται πάνω σε ένα φωτορομάντζο του Φαντάζιο. Πού πας δηλαδή χωρίς τον βασικό εξοπλισμό;

    Καλησπέρα σας 🙂

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 20, 2010 στο 7:09 μμ

    Τς τς τς@
    Αμέσως να βρείτε κενά!

    Λοιπόν, διάβαζα Θησαυρό (!) -θυμάμαι τις γελοιογραφίες του Ζαχαρία :p-, Ρομάντζο, Ταχυδρόμο, Μανίνα… Το Ποντίκι, διάφορα Βίπερ -κι ένα καλοκαίρι είχα πάει για λίγες μέρες σε μια θεία μου, εξάντλησα τα 2-3 βιβλία που είχα μαζί μου και αναγκάστηκα να διαβάσω ΚΑΙ Άρλεκιν!!!

    😆 😆 😆

    (Φιλιά, και στους 2 σας)
    (και εκτός σπιτιού, σιγά που δεν θα έβρισκα τρόπο να σας απαντήσω, χο χο χο)
    😉

    Orelia said:
    Μαρτίου 21, 2010 στο 8:09 πμ

    βάζει το Ποντίκι μαζί με τα άλλα έντυπα
    ω μωντιέ!
    ω μοντιέ!!!!!!
    στρεβλή ανάπτυξις κριτηρίου
    τι λέτε κι εσεις Σωτήριε;

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 12:27 πμ

    νατασσΆκι δεν τα ψάχνουμε τα κενά αλλά να καμιά φορά προκύπτουν!
    Να είσαι καλά και να μπορείς να παρεμβαίνεις από παντού.
    Όχι σαν κάτι … γνωστούς μας, που δεν παρεμβαίνουν(ω) ούτε από το σπίτι τους καλά καλά…
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 23, 2010 στο 12:27 πμ

    Ωρέλια, -με… φιλοσοφική διάθεση, λέμε τώρα- εξαρτάται από τη μεριά που βρίσκεται κανείς!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s