Γιατί όταν γίνεσαι πικρός, βγάζεις χολή

Posted on Updated on

Το κείμενο που έφτασε στο γραμματοκιβώτιό σου σε προκάλεσε.
Να δώσω μια απάντηση λέξη προς λέξη γραμμή προς γραμμή;, αναρωτήθηκες.
Αλλά και τι θα βγει; Ήδη από μόνο του είναι πικρό σαν κείμενο αυτό που ήρθε. Έχει κανένα νόημα να καταγράψεις συμφωνίες και διαφωνίες σου, πάνω σε συγκεκριμένα σημεία, αφού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τόσο καιρό, τα ίδια λες;

Και το άφησες στην άκρη.
Δηλαδή, δεν το άφησες στην άκρη. Την απάντηση άφησες να σιτεύει μέσα στα πιθάρια του μυαλού σου.
Όχι ότι θα αλλάξει κάτι επί της ουσίας, αν πολυκαιρίσει εκεί.
Να, ίσως κατά το σερβίρισμα, κάποια άλλη φορά, να καταφέρεις να βγάλεις μαζί με το χρώμα και τη γεύση, και τα αρώματα.
Το αλκοόλ όμως δεν πρόκειται να λιγοστέψει.

Πώς να ξαναπείς το πήραμε τη ζωή μας λάθος, -χωρίς ουδεμία αμφισβήτηση εδώ για το πού μπαίνει, αν μπαίνει η άνω τελεία- και να σε πειράξει λιγότερο;

Πώς να ξαναφέρεις στο τραπέζι το μάθε παιδί μου γράμματα, χωρίς να ομολογήσεις πως δεν κατάλαβες το νόημα.
Τη ζωή, σού έλεγαν να μάθεις, παπαγάλιζες εσύ φράσεις σαν το Regina Rosas Amat και νόμιζες ότι κατέκτησες τον κόσμο.
Ε, ωραία. Έμαθες να τα παπαγαλίζεις; Και; Τι έγινε;
Πέρασε ο καιρός, ξέχασες ποια είναι η Ρεγγίνα, μπέρδεψες και την αγάπη με το συμφέρον –πώς και γιατί να σε αγαπάω, αν δεν κερδίζω και κάτι– και άρχισες να μαδάς τα τριαντάφυλλα, γιατί οι μαργαρίτες σου φαίνονται φτηνές.
Αυτή ήταν όμως η αγωνία τους;

Και άλλες είχαν.
Πρόσεξε να μη χαρακτηριστείς,λέγανε. Αυτό πάλι δεν το κατάλαβες. Ποιος να σε χαρακτηρίσει και γιατί;
Τι; Μήπως σε πούνε ντικιντάγκα; Αλλά αφού αυτό είναι πρότυπο ζωής!
Μήπως σε πούνε αριστερό; Μα δεν υπάρχουν ραφτάδες πια! Τα κοστούμια τα αγοράζεις έτοιμα. Αν ποτέ αγοράσεις και κοστούμι.
Και εν πάση περιπτώσει, αριστερός -όμως άλλος αριστερός αυτός- και Prada σημαίνει συμμαχία με τον διάβολο αν θες.
Πού είναι το κακό;

Ξέρεις πολύ καλά τι ήταν αυτό το πρόσεξε μη χαρακτηριστείς, αλλά αλήθεια σήμερα ποιος νοιάζεται γι αυτό;

Πώς λοιπόν να πιάσεις την πίκρα των χαμένων ονείρων, των ονείρων που γίνανε δάνεια, των δανείων που δεν μπορούν να πληρωθούν, των πληρωμών που δεν θα αργήσουν να δηλώσουν στάση;

Σου μπήκε πάλι το ανάποδό σου.
Είπες δάνεια και θυμήθηκες. Ναι σίγουρα τα πράγματα σήμερα είναι άθλια, αλλά θυμάσαι τα επιτόκια δανεισμού και τον πληθωρισμό τα όχι και πολύ παλιά χρόνια;
Επιτόκιο 25 τοις εκατόν; Σου είναι άγνωστο ποσόν;
Πληθωρισμός 17,5 τοις εκατόν, σού λέει κάτι;

Και μετά, μετά που η ζωή σού χαμογέλασε κι εσένα όπως και στους άλλους δηλαδή, τι το έκανες το χαμόγελό της;
Όνειρα για δίμετρες ξανθές το έκανες και άπλωμα των αχαμνών στη λιακάδα, αφού το μεροκάματο θα το φέρει ο μετανάστης.
Εντάξει το ξέρεις. Τα ευαίσθητα σημεία σου δεν πρέπει να τα αφήνεις εκτεθειμένα.
Δηλαδή το ήξερες. Μικρός στις αλάνες, να προσέχεις τα αρχίδια σου σού λέγανε οι φίλοι, -στις αλάνες μεγάλωσες, όχι στα σαλόνια- μπας και φας εκεί καμιά κλωτσιά. Τα χρόνια πέρασαν όμως και μαζί θεώρησες παρωχημένη τη λαϊκή σοφία.
Ε να τώρα που τα άφησες εκτεθειμένα και σου ήρθε η κλωτσά.

Φυσικά και πάντα υπάρχει λύση. Τι θα πει ότι για να αντλήσεις τους πόρους από την κοινοτική βοήθεια θα πρέπει να βάλεις και τη δική σου συμμετοχή. Δεν είναι τίποτα περίεργο.
Το πολύ πολύ αν δεν έχεις, δανείσου. Κι ας είναι μεγάλο το επιτόκιο του δανεισμού.
Δανείσου, στήσε δουλειά, παρήγαγε υπεραξία, διαχειρίσου την ορθά, ξεπλήρωσε τους τόκους κι ας υπολογίζονται με υψηλό επιτόκιο, και κράτα το διάφορο, να το αυγατίσεις.
Δύσκολο είναι;
Αμ δύσκολο είναι.
Και είναι δύσκολο πρώτον, γιατί μέσα σ’ αυτή την πρόταση, σου λένε ότι πρέπει να δουλέψεις, κι εσύ έχεις ξεχάσει τι θα πει αυτό, αν δεν είναι άπλωμα των αχαμνών, και δεύτερον γιατί, για να τα σκεφτείς όλα αυτά, θα πρέπει να ξέρεις γράμματα.
Εσύ όμως εκείνο που έμαθες, το είπες και παραπάνω, είναι να παπαγαλίζεις το ρεγγίνα ρόζας άματ.
Τρέχα γύρευε δηλαδή.
Όχι ότι δεν θα μπορούσε να σου περάσει από το μυαλό η ιδέα να καλλιεργήσεις τριαντάφυλλα και να τα διαθέσεις στη Ρεγγίνα που τα αγαπάει, αλλά για να σου περάσει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να το έχεις βάλει το έρμο να δουλεύει.
Κι εσύ με τη δουλειά γενικώς δεν τα πας καλά.
Η μόνη δουλειά που επιτρέπεις στο μυαλό είναι να παρακολουθεί τα αχαμνά που λιάζονται και πολύ είναι.

Γι αυτό σου λέω.
Αστα να πάνε.
Δεν θέλεις να τα σκέφτεσαι. Καλύτερα να λύσει τα προβλήματα ο Στρατηγός Στράικ!
General Strike δεν έγραφε εκείνο το πανό;

Καληνύχτα

Advertisements

10 thoughts on “Γιατί όταν γίνεσαι πικρός, βγάζεις χολή

    Orelia said:
    Μαρτίου 12, 2010 στο 7:01 πμ

    δεν είναι απώλεια να γίνεται κανείς Καββαδια(κο)ς… στην ωριμότητά του
    απώλεια είναι να υπακούει στον στίχο απο τα νωρίς της ηλικίας του όπως επίσης να μην του επιτρέπουν οι …το αντισπίν κρατούντες να το πράξει όταν τα χρόνια τον καλέσουν…
    γι αυτό σου λέω… άκουσε τον Στρατηγό Στράικ!!!!… :))
    καλή σου ημέρα
    [ενδεχομένως να ήταν καλύτερα για την κατανόηση εκ μέρους των αναγνωστων σου, να είχες δημοσιεύσει το κείμενο που σε προκάλεσε]

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 12, 2010 στο 11:13 πμ

    Υπάρχει άλλο ένα ενδιαφέρον σημείο το οποίο βέβαια φαίνεται να μην το θίγουμε ακόμα.
    Έστω, να δουλέψεις, αλλά (α) τί δουλειά να κάνεις, (β) αυτή η δουλειά θα φέρει αποτέλεσμα και (γ) μήπως αν αυτή η δουλειά φέρει αποτέλεσμα χαλάσει τη σούπα σε άλλους;
    Αλήθεια, πως παράγεται αυτή η υπεραξία;

    Sιλβια said:
    Μαρτίου 12, 2010 στο 7:22 μμ

    Από το ιδρώτα του εργάτη και μόνο. Αλλά και από την εκμετάλλευση της φύσης.

    3partiesaday said:
    Μαρτίου 14, 2010 στο 9:46 μμ

    Στην προκειμένη περίπτωση ο στρατηγός Στράικ δεν ξέρει τι του γίνεται…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:13 πμ

    Ωρέλια από το τέλος.
    Μα αφού δεν είχα έγκριση, προτίμησα την αορίστως απάντηση.
    Δεν έγινα, ακόμα, Καββαδιακός…Το ακόμα είναι χιούμορ… 🙂

    καλό ξημέρωμα

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:18 πμ

    Darthiir ο προβληματισμός σου για την εργασία με … προβληματίζει.
    Πάντως και δουλειά υπάρχει και τη σούπα δεν χαλάς (άμεσα)

    Η υπεραξία δημιουργείται από την μη πληρωμένη αξία. Αλλά βέβαια, αν αυτό θέλεις να πεις, σε κάθε περίπτωση απαιτείται να παραχθεί πρώτα κάτι!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:19 πμ

    Silvia είναι το μη καταβαλλόμενο τμήμα της αμοιβής του παραγωγικού συντελεστή εργασία.

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:20 πμ

    3partiesday γιατί νομίζεις ότι οι άλλοι στρατηγοί ξέρουν τι τους γίνεται;

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:46 μμ

    Μα αν υπάρχει δουλειά, γιατί υπάρχει ανεργία;
    Αν δεν χαλάει τη σούπα, τότε αυτό που θα παραχθεί, και από κάποιους θα καταναλωθεί, δεν θα ελαττώσει την κατανάλωση ενός άλλου, από άλλη πηγή;

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 6:53 μμ

    Darthiir μην πας να με μπλέξεις με όρους που δεν (θέλω να) κατέχω!!!
    Ποιος είπε ότι υπάρχει γενικώς ανεργία; Η ανεργία είναι διαρθρωτική.
    (και έχει μέσα της και κάποια στοιχεία αεργίας, αλλά είπαμε, όχι αυτά δεν τα κατέχω!!! 😉 )

    Όσο για τη σούπα, ε τώρα, θα με βάλεις να μιλήσω για άλλα πράγματα που δεν (θέλω να) κατέχω.
    Για την οριακή χρησιμότητα για παράδειγμα, και για την ελαστικότητα της ζήτησης.
    Μα μη με μπλέκεις!
    Δεν βλέπεις που δεν τα κατέω; ε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s