μη λόγος για τα οικονομικά

Posted on Updated on

Και γιατί δεν μιλάς για τα πολιτικά; Όλος ο κόσμος, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, γι αυτά μιλάει. Εσύ τι έπαθες και δεν αφήνεις τον εαυτό σου να πει κουβέντα;
Σιγά που όλοι μιλάνε πολιτικά. Οι πιο πολλοί για την Τζούλια λένε. Ακόμα κι όταν αποφασίζουν να μιλήσουν για τα πολιτικά πράγματα, δεν χάνουν την ευκαιρία να βάλουν και ολίγη από Τζούλια στη συζήτηση.
Η αλήθεια είναι πως κι αν δεν μιλάς, δεν σημαίνει ότι δεν σκέπτεσαι.
Τα πολιτικά και κυρίως τα οικονομικά, όχι την Τζούλια.
Ουδέποτε απέκλεισες από τη σκέψη σου, τις πιο πολλές φορές και από το λόγο σου, το τρέχον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι.

Και τώρα το ίδιο κάνεις. Σκέπτεσαι πολύ, μιλάς λιγότερο ίσως, αλλά σε κάθε περίπτωση, προσπαθείς να ανιχνεύσεις, προβλήματα και λύσεις, αιτίες και φαινόμενα, αφορμές και προτάσεις.
Φυσικά, λοιπόν, και τα σκέφτεσαι.
Σίγουρα όμως δεν θέλεις να μιλήσεις πολύ.

Τώρα αυτό που θα σημειώσεις θα φανεί λίγο υπεροπτικό, και ενδεχομένως να είναι, είναι όμως και πραγματικό.
Δεν θέλεις να μιλήσεις γιατί γύρω σου έχουν εμφανιστεί και μιλάνε χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες ειδικοί.
Η κατάσταση, σού θυμίζει, σε μεγάλο βαθμό, το ανάλογο της εποχής της έκρηξης του χρηματιστηρίου.
Και τότε οι πάντες προσέγγιζαν τις εργασίες του Χρηματιστηρίου με την άνεση μεγάλων παραγόντων της Χρηματοπιστωτικής κάστας.
Η διαφορά με την τρέχουσα συγκυρία βέβαια είναι μεγάλη.
Τότε οι πολλοί ειδικοί θεωρούσαν ότι είχαν την ικανότητα να γίνουν πλούσιοι εν μια νυκτί.
Μερικοί, κάποιοι, έγιναν.
Τώρα, οι πολλοί ειδικοί ψάχνουν να βρουν πώς θα μεταφέρουν την ευθύνη αυτών που τους αναλογούν να αντιμετωπίσουν, στους άλλους.
Μικρή σημασία έχει η απάντηση στο ερώτημα σε ποιους άλλους.
Στους άλλους. Αρκεί να μην είναι ο εαυτός τους.

Να πάνε φυλακή αυτοί που τα έφαγαν, αναμασάνε, αυτά που τους πλασάρουν να λένε, γιατί έτσι τους βολεύει.
Σκέφτηκαν ποτέ όμως πως, αν επιμείνουν πολύ, πιθανόν να είναι εκείνοι που θα πάνε φυλακή;

Θυμάσαι, η μνήμη δεν σε εγκατέλειψε ακόμα, τον Ανδρέα Παπανδρέου, να λέει σε μια συνέντευξή του πριν από το ενενήντα, ότι ήταν χαρούμενος μεν γιατί είχε κάνει πράξη το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και της ανόδου του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων, τόνιζε όμως ότι δεν τον άφηνε να κοιμηθεί το τεράστιο έλλειμμα που είχε δημιουργηθεί στην προσπάθεια που έκανε να πετύχει αναδιανομή του εισοδήματος.
Φυσικά και θυμάσαι και το ε όχι και δωράκι στον εαυτό μας πεντακόσια εκατομμύρια, ξέρεις όμως ότι ο λαός στην εξουσία, ανέτοιμος να τη διαχειριστεί και συστηματικά απαίδευτος ώστε να μένει στη γωνιά, δεν έχει ισχυρές αντιστάσεις, ώστε μην να επιχειρήσει να μιμηθεί, αυτό που για χρόνια έβλεπε να γίνεται μπροστά του!
Δεν δικαιο-λογείς. Αιτιο-λογείς.

Η προσέγγιση του Κεφαλογιάννη, την Κυριακή το πρωί σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή, που έλεγε ότι τα ελλείμματα δημιουργήθηκαν την εποχή της πρώτης διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είχε ενδιαφέρον. Αλλά ήταν προσέγγιση. Δεν ήταν ανάλυση.
Αν ήταν ανάλυση, θα προχωρούσε και στο γιατί αναγκάστηκε η τότε Κυβέρνηση να κινηθεί προς αυτήν την επιλογή. Ποια ήταν η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη χώρα, πριν από το ογδόντα ένα.

Έχουν μαζευτεί πολλοί ειδικοί πλέον και συζητάνε τα θέματα της οικονομικής πολιτικής. Ο καθένας λέει τον καημό του.
Δώδεκα Απόστολοι, ο καθένας το Ευαγγέλιό του.

Άσε δηλαδή που όλοι έχουν γίνει ειδικοί στα θέματα σοσιαλισμού, δημοκρατίας και τεχνικών οικονομικής πολιτικής, αλλά δεν γνωρίζουν τι είναι η Σοσιαλιστική Διεθνής, αγνοούν τη διαφορά Νόμου και Συντάγματος, δεν έχουν ιδέα τι μπορεί να σημαίνουν οι όροι ελαστικόητα ζήτησης και οριακή χρησιμότητα.

Τώρα θα πεις ότι εδώ ολόκληρο Κράτος λέει ότι δεν ξέρει ποιοι και πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, περιμένεις από τους ειδικούς να γνωρίζουν την έννοια του πολλαπλασιαστή και του ΑΕΠ;

Γι αυτό, σκέφτεσαι ότι δεν έχει νόημα να ανοίξεις την κουβέντα και να μιλήσεις για τα οικονομικά.
Η περίπτωση της Τζούλιας, σου φέρνει στην καλύτερη περίπτωση εμετό.
Καλύτερα να αφήσεις τον εαυτό σου να γράφει, έτσι κι ως έτυχε.
Και δεν είναι ότι προσβάλλει την ηθική σου και την αισθητική σου η κα Αλεξανδράτου, σε ενοχλεί και σε θλίβει σφόδρα η προβολή που της γίνεται, ώστε να αποτελέσει -αν όχι του παρόντος, πιθανότατα του μέλλοντος-, πρότυπο συμπεριφοράς.

Advertisements

6 thoughts on “μη λόγος για τα οικονομικά

    Neron Romaios said:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 9:20 πμ

    Σαν κάβουρας, απ΄το τέλος προς την αρχή περπατώντας στο κείμενο, σκέφτομαι ότι η κατακλείδα αναιρεί την δήλωση της δεύτερης παραγράφου, γιατί αν δεν είναι πολιτική η δημιουργία κι επιβολή προτύπων τότε ποια είναι πολιτική; Άλλωστε και το μέσον περίπου του κειμένου υποστηρίζει επαρκώς την σκέψη αυτή. Ο λαός, ο μη δυνηθείς τελικά να αντισταθεί σ’ αυτό που έβλεπε να γίνεται μπροστά του επί χρόνια, τα πρότυπα μιμήθηκε και μπήκε στο παιχνίδι της ανταλλαγής δώρων με χαρά και λάμψη στα μάτια, όπως παιδιά τις μέρες των Γιορτών, κρατώντας όμως μέχρι σήμερα τη πίκρα του γιατί πάντα κάποιος έπαιρνε ένα καλύτερο και μετατρέποντας την πια στην μεγάλου βάθους πολιτική θέση «να πληρώσουν τα λεφτά αυτοί που τα έκλεψαν ή να πάνε φυλακή αυτοί που τα έκλεψαν». Όσο για τον αυτοκρατορικής υπόστασης και αρκούντως διαστροφικής όσο κι ο υπογράφων το σχόλιο, αλλ΄ ασυγκρίτως γοητευτικότερο, αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, σίγουρα θα χρειαστεί ιστορική έρευνα, εκτενέστερη όσης για τον Νέρωνα δαπανήθηκε και καλή διάθεση μεγαλύτερη απ όση κι οι πιστότεροι των συντρόφων του του επιφύλασσαν, για να αποδειχτεί ότι έχανε τον ύπνο του για το δημόσιο έλλειμμα ή για άλλο του δημοσίου γενικός έλλειμμα. Και σίγουρα ήταν προσέγγιση κι όχι ανάλυση αυτό που έκανε ο Κεφαλογιάννης, πλην όμως θα περίμενε κανείς από πολλούς, που σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο επαίρονται για τα αναλυτικά τους εργαλεία, να εξηγήσουν που, τι και κυρίως ποιοί έφταιξαν, ώστε ένας ολόκληρος λαός να μεταβληθεί σε αγαπημένη παρέα ανταλλαγής δώρων και μάλιστα με χρήματα εν πολλοίς δανεισμένα ή και κλεμμένα, αντί να αρκούνται με υφος περίλυπο να ανακοινώνουν ότι το μαγαζί έκλεισε.
    Όμως δεν ήταν η πρόθεσή μου να γράψω γι αυτά, αλλά για το ότι κι η Τζούλια είναι πολιτική, καθώς εκ του κειμένου προκύπτει, – αν ήταν αλλιώς άλλωστε δεν θα την είχε αναφέρει καν ο συντάκτης στα όσα στον εαυτό του εις επήκοον όλων αναφέρει – και να προσθέσω ότι οι προτιμήσεις μιας παρεκκλίνουσας ιδιοσυγκρασίας, όπως ο γράφων αυτοκράτορας, προς την ίδια τη Τζούλια θα έκλιναν κι όχι προς την δια της Τζούλιας παραγόμενη πολιτική, αλλά φευ! η μεν πρώτη δεν του αρέσει η δε δεύτερη τον ανησυχεί και τον φοβίζει.
    Θα ζητούσα συγγνώμη για τη φλυαρία, αλλά προφανώς αν φτάσουμε στην ώρα που κι οι αυτοκράτορες θα ζητούν συγγνώμη, τότε δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο στην Ιστορία 🙂
    Καλημέρα

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 11:07 πμ

    Βρε με την Τζούλια…
    Ε να, τώρα με κάνεις να αισθάνομαι ακόμα περισσότερο εκτός πνεύματος εποχής…

    Αυτό το «σκέπτεσαι πολύ» μήπως τελικά είναι αρνητικό, όχι δηλαδή γιατί έχω αρχίσει να προτιμώ να σταματάνε κάποιες στιγμές αυτές οι «σβούρες», αλλά οι άτιμες δεν ακούν!

    Sιλβια said:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 2:18 μμ

    Ακόμα και ο Λακόπουλος την ώρα που ήθελα να συζητήσω κάτι σοβαρό περί σεμιναρίων, ο ίδιος περί Τζούλιας φλυαρούσε.
    Γιεα σου Σωτήρη και καλή απεργία!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 11:19 μμ

    Νέρωνα Ρωμαίε Ave!
    Ενδιαφέρουσα η καρκινική σου (καβουροειδής) προσέγγιση, ας επιχειρήσω να καταγράψω μερικές σκέψεις που μου προκάλεσε!
    Λέω μάλιστα να ακολουθήσω τη δική σου μεθοδολογία. Καβουροειδώς!
    Έχεις απόλυτο δίκιο ότι ένας αυτοκράτωρ ΔΕΝ ζητά συγνώμη, αλλά έτσι για την Ιστορία, μπήκες στο χώρο ενός πρώην (!!) Αυτοκράτορα!
    Για την καλλίπυγο νεάνιδα τώρα. Δεν θα έλεγα ότι η περίπτωση της Τζούλιας είναι ακριβώς πολιτική. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που χρησιμοποίησα τον όρο στην αρχή του κειμένου μου.
    Τα θέματα αυτού του τύπου, σίγουρα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη διαμόρφωση κοσμοθεωριών και γενικά στην περί της ζωής αντίληψη, αλλά δεν έχουν σαν συνέπεια την κίνηση και δημιουργία άμεσων ενεργειών και επιλογών όπως εξ ορισμού θεωρούμε ότι συμβαίνει όταν μιλάμε για πολιτικές.

    Το τι έφταιξε και ένας ολόκληρος λαός επιδόθηκε στο πλιάτσικο, είναι δύσκολο να το αναλύσει κανείς με λίγες γραμμές εδώ. Μπορώ όμως επιγραμματικά να πω πως η ιστορία λέει ότι όταν ο πεινασμένος βρεθεί μπροστά στο γεμάτο τραπέζι, δεν θα φάει μόνον για να κορεσθεί η πείνα του. Το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνει (!) από έμφραγμα, εξαιτίας της λαιμαργίας του!

    Ομολογώ ότι κι εγώ δεν γνωρίζω αν ο Ανδρέας Παπανδρέου, όντως έχανε τον ύπνο του εξαιτίας των ελλειμμάτων, θυμάμαι όμως πολύ καλά, ότι αυτή τη δήλωση είχε κάνει!

    Τέλος, μετά από την εξήγηση που έδωσα για το πώς χρησιμοποίησα τον όρο πολιτική, έχω την αίσθηση ότι δεν έχω περιπέσει σε μεγάλη, αντίφαση.

    Την Καλησπέρα μου και καλώς ήλθες από εδώ!
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 11:22 μμ

    Darthiir Τι να κάνουμε;
    Παλιά η διαφήμιση έλεγε «Με ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι»
    Ε, τώρα πρέπει να βάλουμε και λίγη σαμπάνια στο … τραπέζι!!!
    🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 11:22 μμ

    Silvia είδες;
    Τελικά, ελπίζω να μην κάνει αύριο απεργία η … Τζούλια!!
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s