έτσι είν’ η ζωή …

Posted on Updated on

Απολογιστικός ο λόγος σου.
Μπορεί. Είναι βλέπεις και οι ημέρες τέτοιες.
Ειδικότερα η σημερινή.

Το μυαλό παλινδρομεί.
Φυσικά περνάει και από το σήμερα.
Προχωράει μπροστά, πες καλύτερα μπουσουλάει ψάχνοντας, καλπάζει πίσω, προνομιακό πεδίο για τις βόλτες του μυαλού το χτες, και αβανταδόρικο, κάνει βουτιές στο σήμερα. Προσοχή, υπάρχουν και ξέρες.
Στο χτεσινό σου κείμενο κοίταζες σαράντα δυο χρόνια πίσω, σήμερα να κοιτάξεις τριάντα εννιά;
Καλύτερα να ψαχουλέψεις τις διαδρομές από τα τότε μέχρι σήμερα, μήπως και σου φωτιστεί η διαδρομή για το αύριο.
Αλλιώς; Τι νόημα έχει να σκαλίζεις τις στιγμές;
Τα όρια όμως, ανεξάρτητα αν αυτά άλλαξαν την πορεία σου ή την συνέχισαν -ποιος μπορεί να ξέρει τι θα γίνει αν …- και να θέλεις να δεν φεύγουν από το μυαλό.
Μήτε από την ζωή μπορείς να τα απομακρύνεις.
Μην ξεγελιέσαι.

Και γιατί έγραψες ότι ο λόγος σου είναι απολογιστικός; Αφού απολογισμούς δεν φαίνεσαι να κάνεις.
Ούτε και απολογείσαι…

Ίσως γιατί, όπως είπες και πιο πριν, προσπαθείς να κρατήσεις τις στιγμές των ορίων. Τα σημεία καμπής, κι ας μη γνωρίζεις κατά πόσο η διαδρομή σου άλλαξε πορεία ή προσανατολισμό.
Με αυτή την έννοια είναι ο λόγος σου απολογιστικός.
Δεν αποτιμάς. Θα έπρεπε να υπάρχουν αδιαμφισβήτητες αξίες για να αποτιμήσεις.
Δεν αξιολογείς. Θα έπρεπε να είχες ορίσει, εσύ τουλάχιστον, πρότυπα σύγκρισης.
Καταγράφεις τις στιγμές για να τις προβάλεις στο σήμερα. Και να γευτείς στην άκρη της ψυχής την ιδιαιτερότητα των υλικών που τις κατασκεύασαν.
Γιατί δεν τις έφτιαξες εσύ τις στιγμές. Εσύ μετείχες. Ήσουν μέρος τους. Σε εσένα ενεγράφησαν, έτσι όπως με τα δικά σου εργαλεία έκανες και κάνεις τις εγγραφές.

Κοιτάζεις τις φωτογραφίες.
Της ψυχής.
Δεν υπάρχει φωτογραφικό υλικό πάνω σε φιλμ για όλα, ούτε και είναι ίδια τα χρώματα των εικόνων της ψυχής με εκείνα του φιλμ, ακόμα κι όταν υπάρχει κάτι τέτοιο.

Ο εικοσάχρονος σχεδόν νέος ψάχνει να δει τι ακριβώς του έχει συμβεί.
Πολλά χρόνια μετά θα καταλήξει: Εκείνου τίποτα.
Εκείνος που φεύγει κουβαλάει μαζί του την απώλεια. Αυτοί που μένουν, πάντα βρίσκουν να γεμίσουν το κενό.
Κι ας μην είναι όλα τα κενά, εύκολο να καλυφθούν.
Στην πραγματικότητα, κανένα κενό δεν καλύπτεται.

Αθάνατος αυτός που αφήνει πίσω του γιους, συνηθίζει να λέει ένα φίλος.
Όσοι έχουν παιδιά θα επανέλθουν στη ζωή, δηλώνει κατηγορηματικά η φίλη.
Αλήθειες; Δεν θέλεις να τις ψάξεις και να τις αναλύσεις.
Απλά καταγράφεις τα λόγια. Ανεξάρτητα αν αυτά τα συγκεκριμένα, σε βοηθάνε.

Ο σχεδόν εικοσάχρονος, δεν γνωρίζει, τι θα του συμβεί την επομένη.
Ουδείς γνωρίζει τι θα του συμβεί την επόμενη στιγμή. Πόσο μάλλον να γνωρίζει τι θα του συμβεί την επομένη.
Πιθανόν κάποτε να μάθει τι του συνέβη την επομένη.
Τριάντα εννιά χρόνια μετά, έχουν μέσα τους χιλιάδες επόμενες ημέρες. Πάνω από δέκα τέσσερις χιλιάδες επόμενες.
Και κάθε μια τους διαφορετική.
Με γέλια, με χαρές, με επιτυχίες, με θλίψη απογοητεύσεις, οριστικά αντίο.
Θα μπορούσε να μην είναι οριστικό το αντίο;
Μα έτσι χτίζεται η ζωή.
Εκείνοι που λείπουν από αυτήν δεν το γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν αυτά που ίσως θα ήθελες να ξέρουν.
Όχι ότι είναι και τίποτα σημαντικά, αλλά δεν είναι μόνον τα σημαντικά που φτιάχνουν την πορεία μέσα στο χρόνο και κυρίως που δίνουν χαρές στη ψυχή που θέλει λαίμαργα να τις γευτεί.
Για εκείνους που λείπουν είναι απολογητικός ο λόγος σου.
Για τα, πριν λείψουν.
Δηλαδή προς εσένα είναι απολογητικός, αφού τώρα δεν μπορείς να τον απευθύνεις αλλού.
Κυρίως προς εκείνον που, σαν σήμερα πριν από τριάντα εννιά χρόνια, έφυγε και άφησε τον σχεδόν εικοσάχρονο να ψάχνει να βρει τι ακριβώς συνέβη για να καταλήξει μετά τόσα χρόνια πως οι μένοντες δεν παθαίνουν τίποτα.

Η ζωή συνεχίζεται.

Advertisements

4 thoughts on “έτσι είν’ η ζωή …

    Marina said:
    Μαρτίου 8, 2010 στο 10:25 μμ

    Αναρωτιέμαι αν «αυτός που έφυγε» ήταν ο μπαμπάς σου

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 8, 2010 στο 10:27 μμ

    Marina ναι. 8 Μαρτίου του 1971

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 12:56 μμ

    Να, είδες γιατί τελικά οι φωτογραφίες μου είναι αδιάφορες;
    Γιατί απλά δεν μπορούν να καλύψουν τις σύνθετες αποχρώσεις της ψυχής…

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 4:52 μμ

    Darhiir από μια μεριά σωστά. Από την άλλη όμως βοηθάνε τις μνήμες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s