Μετά σαράντα τόσα χρόνια…

Posted on Updated on

-Να πάμε να πιούμε καμιά μπύρα;
-Γιατί όχι;

Κοίτα να δεις που έπρεπε να περάσουν σχεδόν δεκαοκτώ μήνες για να φτάσεις έως εδώ!
Παραδίπλα, πήγες. Ήταν Σεπτέμβριος. Τότε πέρασες και ξώφαλτσα από την άκρη της πόλης.
Πολύ πιο πάνω, πήγες. Ήταν Δεκέμβριος. Τότε την είδες αφ’ υψηλού!
Πάνω και πολύ πιο αριστερά, όπως κοιτάς τον χάρτη, πήγες. Ήταν Γενάρης. Και τότε, υποψιάζεσαι ότι την είδες αφ’ υψηλού.

Ε τώρα ήταν καιρός να έρθεις εδώ επί τούτου. Να τη δεις βρε αδελφέ. Να δεις. Το μετρό προχωράει; Ο Λευκός της Πύργος άσπρισε; Οι μεζέδες εξακολουθούν να είναι νόστιμοι;
Η ατμόσφαιρα φοράει το άρωμα που της πρόσφερε ο γιος της Αφροδίτης.

Η απόφαση να ανεβείτε με το αυτοκίνητο, δεν ήταν και εύκολη, αλλά την πήρατε. Είναι βλέπεις και η παράκαμψη που πρέπει να κάνεις, τώρα που έκλεισαν τα Τέμπη.

Πάντως φτάσατε. Όλα στη θέση τους, η υποδοχή η αναμενόμενη, η διάθεση για περιήγησή σε υψηλά επίπεδα.
Όχι ότι σου είναι εντελώς άγνωστη η πόλη. Έχεις έρθει κάμποσες φορές.
Απαριθμώντας τις φορές, σου έκανε εντύπωση το πόσα πολλά ξενοδοχεία σε έχουν φιλοξενήσει.
Απόψε όμως, έκανε και κρύο, η ιδέα ήταν για κάτι πιο χαλαρό.
Ατυχώς η πρώτη απόπειρα απέτυχε. Αργά για να βρεις τραπέζι σε μικρό μαγαζί, αν δεν έχεις κλείσει.
Και Σάββατο βράδυ!
-Δεν πειράζει. Λέω να πάμε σε ένα τσιπουράδικο. Όχι μόνον κρητικά, αλλά είναι καλό.
-Ναι γιατί όχι ποιο λες;
-Είναι εδώ πιο κάτω και το λένε…
-Α, αυτό; Δεν θυμάσαι; Είχαμε πάει την τελευταία φορά που είχαμε έρθει.

Έτσι, είναι αυτά. Μπορεί να μη θυμάσαι τι έφαγες εχτές, θυμάσαι όμως το παρελθόν.
Αυτό, μάλλον κάτι δηλώνει.

-Ε τότε να μην πάμε σε αυτό. Ας πάμε στο Ζύθο.
-Πού; Στα Λαδάδικα; Δεν είναι μακριά να περπατήσουμε από εδώ, που έχουμε αφήσει το αυτοκίνητο;
-Όχι, δεν λέω αυτό. Υπάρχει και ένα άλλος Ζύθος. Εδώ πιο κάτω.

Όπως και να το κάνεις, μπορεί να αργείς να την επισκεφτείς, αλλά την πόλη την έχεις διασχίσει πολλές φορές οριζοντίως και καθέτως, περπατώντας.
Το περπάτημα δεν το φοβάσαι. Σού αρέσει κιόλας.

-Καλά τον έχουν φωτίσει τον Λευκό Πύργο.
-Ναι, καλά. Αλλά να φτάνουμε. Εδώ δίπλα θα πάμε. Εδώ είναι ο Ζύθος. Στο Ντορέ.

Το χαμόγελο άστραψε. Η ερώτηση ήρθε αυτόματα.
-Στο Ντορέ;
-Ναι. Τι; Έχουμε ξαναπάει; Αν έχουμε πάει να πάμε κάπου αλλού…

Χαμόγελο ευτυχισμένων αναμνήσεων.
-Όχι, όχι μαζί. Μόνος μου έχω έρθει. Και είναι μερικά χρόνια πριν. Ήταν το 1968!
Χαμόγελο από όλη την οικογένεια και ξάφνιασμα στη διατύπωση της ερώτησης.
-Πότε;

-Ναι το εξήντα οκτώ. Είχε γίνει το πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου και είχαμε έρθει εδώ. Πρώτη χρονιά έφηβος, με κατέβαζαν με την αντρική ομάδα για τη μεγάλη σκυταλοδρομία και με δήλωναν και στα αγωνίσματά μου.
Το τελευταίο βράδυ, έχοντας τελειώσει οι περισσότεροι τα αγωνίσματά μας και βγήκαμε βόλτα στη νυχτερινή πόλη.

Το να λέει κανείς ιστορίες από το παρελθόν, τον καθιστά γραφικό στα μάτια των άλλων. Αυτό είναι εντελώς σίγουρο.
Είναι όμως το κύμα των αναμνήσεων που σε πλημμυρίζει και σε κάνει να μην υπολογίζεις τα συγκαταβατικά χαμόγελα τα οποία διαγράφονται στα πρόσωπα των ανθρώπων της ομήγυρης

-Θυμάμαι καθίσαμε εδώ έξω, πρέπει να ήταν περασμένες έντεκα το βράδυ. Στα δεκαεπτά μου, φυσικά δεν έπαιρνα ποτό στις εξόδους μου. Δηλαδή, δεν είχα και λεφτά να βγαίνω συχνά, αλλά αυτό, δεν είναι το θέμα. Καλοκαίρι, πρέπει να ήταν τέλος Ιουνίου, η Ελλάδα συγκλονιζόταν από τα κουτσομπολιά για τη σχέση του τοπικού ποδοσφαιρικού ήρωα με κάποια ντιζέζ.

Δεν χρειάζονται τα ονόματα.
Δεν προσφέρουν και τίποτα.
Συνέχισες όμως να ξαναφέρνεις στο μυαλό σου πρόσωπα και καταστάσεις.
Η παρέα των ομηλίκων -και λίγο μεγαλύτερων-, άρχισε, θυμάσαι, να εξακοντίζει πειράγματα σχετικά με τα διαδραματιζόμενα και συζητούμενα κουτσομπολιά.
Ε πώς; Να πιάσεις στο στόμα σου τον ήρωα του ΠΑΟΚ και να μην επιχειρήσουν οι οπαδοί του να σε λιντσάρουν;
Από τα διπλανά τραπέζια σηκώθηκαν οι καθήμενοι και κατέφτασαν να ζητήσουν το λόγο.
Η παρέα σου και εσύ, ήσασταν ο καθένας κατά σαράντα με πενήντα τοις εκατόν (!) ελαφρύτεροι από ό,τι σήμερα. Κοντολογίς ένα φου να σας έκαναν, θα φτάνατε πέρα από τις δυτικές συνοικίες.
Τα πράγματα δυσκόλεψαν όταν η λεκτική διαμάχη πήγε να μετεξελιχθεί σε χειροδικία.
Όμως, ο καλός θεός που … προσέχει τα παιδιά, εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί σας.
Στα πάρα δίπλα τραπέζια, ήταν καθισμένοι και έπιναν ήσυχοι το ποτό τους οι ρίπτες της ομάδας. Δυο δισκοβόλοι και ένας σφυροβόλος.
Και δεν ήταν μόνον το άθλημα που έκαναν, ήταν και η θωριά τους ικανή να πανικοβάλει οποιονδήποτε ήθελε αγνοήσει την παρουσία τους.
Ο ένας δισκοβόλος, είχε ύψος γύρω στα δυο πέντε, τεράστιο άνοιγμα χεριών και σώμα κυριολεκτικά τρίγωνο! Ο άλλος δισκοβόλος, πιο νέος, απλώς ήταν διπλάσιος από τους προσβεβλημένους.
Ο σφυροβόλος της παρέας, είχε πάντα ένα μικρό πρόβλημα. Δεν μπορούσε να βρει πουκάμισο που να χωράνε μέσα τα μπράτσα του!

Συνέχισες να διηγήσε τις σκηνές και πώς ομονοήσατε, φυσικά ζητήσατε συγνώμη εξηγώντας πως δεν είχατε -γιατί άλλωστε- πρόθεση να θίξετε κανέναν και ήταν το ελαφρύ φούσκωμα στο στήθος, μάλλον που έκανε το μάτι να υγρανθεί, ενώ η καρδιά πρέπει να ένιωσε ένα μικρό φτερούγισμα.

Παράλληλα, κι ενώ οι λέξεις έβγαιναν από το στόμα, το μυαλό έκανε τη αφαίρεση.
Έχουν περάσει σαράντα δύο χρόνια από τότε!
Κιόλας!
Τι σημασία έχει πώς πέρασαν; Άλλωστε δεν είναι αυτό το θέμα σου.
Γύρισες και κοίταξες τον φωτισμένο Πύργο.
Μπορεί, όλα τα πρόσωπα τα οποία ήταν τώρα γύρω σου, να είναι τόσο νέα, και αντικειμενικά δεν έχουν είναι δυνατόν να έχουν γνωρίσει τίποτα από αυτά που έλεγες, ο Πύργος όμως, είσαι σίγουρος, πως τα θυμάται όλα!

Advertisements

14 thoughts on “Μετά σαράντα τόσα χρόνια…

    αγκαλιες του φεγγαριου said:
    Μαρτίου 8, 2010 στο 11:28 μμ

    ημουν ετοιμη να σου πω »υπαρχει κι αλλος ζυθος» αλλα με προλαβαν..

    :((((
    μεχρι εδω ηταν
    δε σου μιλαω .&-

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 8, 2010 στο 11:37 μμ

    αγκαλιές του φεγγαριου, ναι, εγώ εκείνον στα Λαδάδικα ήξερα μέχρι προχτές 🙂
    Από το Ντορέ είχα περάσει πάμπολλες φορές, αλλά σχεδόν πάντα, πηγαίνοντας κάπου αλλού!

    Δεν μου μιλάς; Μα, να μη σε προστατέψω;
    Με τέτοιο κρύο, πού να έτρεχες;
    🙂 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 12:58 μμ

    Χμφφφττττ
    (Λάθος λάμπες βάλαν στον πύργο 😦 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 4:53 μμ

    Μπα μια χαρά ήταν οι λάμπες.
    Ο ασβέστης τους έλειπε!
    🙂

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 7:57 μμ

    Ιωδίου θα ήταν καλύτερες!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 9, 2010 στο 11:56 μμ

    Θα τον έκανε προς το λιλά 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 10:28 πμ

    Ψώνιο!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 10, 2010 στο 11:20 μμ

    Μόνον μη το πάρουν είδηση τα καρντάσια!! 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 11, 2010 στο 11:29 πμ

    Θα τα κερνάμε μαλαματίνες!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 11, 2010 στο 11:55 μμ

    Με κόκα κόλα!!
    Τι; Θα χαλάσουμε τη συνταγή; 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Μαρτίου 12, 2010 στο 10:45 πμ

    Κρύβε λόγια βρε και θα μάθουν τα μυστικά οι χαμουτζίδες!

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 1:21 πμ

    Μα δεν τα λέω κι όλα!!!
    Κρύβω κρύβω 😉

    νατασσΆκι said:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 3:04 μμ

    Σα δε ντρέπεστε, κι οι δυο σας
    να έχετε μυστικά από μας!
    😛

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαρτίου 17, 2010 στο 7:02 μμ

    νατασσΆκι, ε δεν είναι ακριβώς μυστικά από εσάς, αλλά να βρε παιδί μου ξέρεις τι διασυνδέσεις έχουν αυτοί οι .. χαμουτζήδες; 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s