με αφορμή την αποβολή μαθήτριας

Posted on Updated on

To πρωτογενές στοιχείο.
Μαθήτρια δεκατετράχονη, έφτιαξε μια σελίδα σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, εκφράζοντας τα συναισθήματά της.
Η μαθήτρια ονόμασε τη σελίδα, Μισώ τη Διευθύντρια του Γυμνασίου μου ή κάτι τέτοιο.

Η αντίδραση.
Το γεγονός έγινε γνωστό στη Διευθύντρια, η οποία, όπως έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση, συγκάλεσε τον εκπαιδευτικό σύλλογο του σχολείου για να αντιμετωπίσουν παιδαγωγικά το θέμα.

Ο σύλλογος εξέτασε τα γεγονότα και τιμώρησε τη μαθήτρια με την οριστική απομάκρυνση από τους κόλπους του συγκεκριμένου σχολείου.
Λογικά –δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο -αυτό έγινε γιατί ο σύλλογος εκτίμησε πως είναι παιδαγωγικά ορθό να απομακρύνεις έναν μαθητή ο οποίος δεν πληροί τους όρους ώστε να γίνεται αποδεκτός στο κοινωνικό σύνολο. Με αυτό τον τρόπο, πρέπει ο σύλλογος να ήθελε, να καταστήσει σαφές στη μαθήτρια το μέγεθος του προβλήματος που δημιούργησε και να της υποδείξει να αλλάξει συμπεριφορά και στάση ζωής.
Ή/και, να την προστατεύσει από την πίεση που, ενδεχομένως, θα ασκούσε επάνω της το ίδιο της το «κοινό» το οποίο δημιουργήθηκε μέσω της ιστοσελίδας!
Ο ρόλος του σχολείου είναι να εκπαιδεύσει τους νέους ανθρώπους ώστε όταν ενταχθούν στο μέλλον με πλήρη δικαιώματα στην κοινωνία, να λειτουργούν ομαλά και χωρίς προβλήματα για τους ίδιους και για το κοινωνικό σύνολο.

Δικές σου σκέψεις
Προσπαθείς, αν τα γεγονότα είναι αυτά, να κατανοήσεις τι έχει συμβεί.
Η γνώση σου επί των ειδικότερων είναι λειψή.
Δεν γνωρίζεις για παράδειγμα, αν η μαθήτρια έβριζε -χρησιμοποιούσε δηλαδή άσεμνες και ανήθικες εκφράσεις – ή συκοφαντούσε τη Διευθύντρια ή τους καθηγητές της, ή καλούσε σε απείθεια όλη τη σχολική κοινότητα.
Παρόλα αυτά, και με λειψή γνώση επί των ειδικοτέρων, μερικές σκέψεις μπορείς να τις καταγράψεις.

Την άποψή σου για την εκπαιδευτική τιμωρία την κατέγραψες ήδη.
Οι εκπαιδευτικοί, και ο εκπαιδευτικός σύλλογος, ΔΕΝ αποδίδουν δικαιοσύνη. Γι αυτήν, την απόδοση δικαιοσύνης, αρμόδιοι είναι άλλοι θεσμοί οι οποίοι ονομάζονται ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ.
Ο εκπαιδευτικός και ο εκπαιδευτικός σύλλογος δεν δικάζουν. Εκπαιδεύουν.
Παιδεύουν δηλαδή τους νέους, έχοντας κατά νου το πώς ο άνθρωπος που τους έχει εμπιστευθεί η κοινότητα, θα μπορεί να λειτουργεί στο μέλλον, ως χρηστό μέλος αυτής της κοινότητας.

Το ποιο θεωρείται χρηστό μέλος της κοινότητας, δεν μπορεί να το ορίζει το σχολείο φυσικά. Το Σύνταγμα και οι Νόμοι του Κράτους το ορίζουν.

Για το πρωτογενές γεγονός.
Ένας άνθρωπος δημοσιεύει τα συναισθήματά του.
Έχει δικαίωμα να το κάνει;
Το Σύνταγμα πάντως δεν το απαγορεύει. Ούτε και οι Νόμοι μπορούν να το απαγορεύσουν.
Αν βεβαίως για την τεκμηρίωση της συναισθηματικής κατάστασης, αναφέρονται ψευδή ή συκοφαντικά στοιχεία για άλλο ή για άλλα πρόσωπα, τότε, βεβαίως τα αρμόδια όργανα, εκείνα που, από την Πολιτεία και το Σύνταγμα, έχουν οριστεί να εξετάζουν το τι είναι ψευδές και το τι συκοφαντικό, δηλαδή τα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, οφείλουν να κληθούν να αποφανθούν και αναλόγως να πράξουν.
Το Σύνταγμα μάλιστα ορίζει ρητά ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους Νόμους του Κράτους.

Και αφού θέλεις να το κάνεις πιο τεκμηριωμένο, πες ότι πρόκειται για το άρθρο 14 του Ελληνικού Συντάγματος.

Ο καθένας λέει το Σύνταγμα. Επομένως και οι μαθητές και οι μαθήτριες.
Ναι, αλλά ξέρεις αν στην προκειμένη περίπτωση τηρήθηκαν οι Νόμοι του Κράτους; Η αλήθεια είναι ότι όχι δεν ξέρεις. Το είπες και στην αρχή, δεν γνωρίζεις όλα τα γεγονότα.
Αν όμως υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, μη τήρησης Νόμων, αρμόδιο όργανο να αποφανθεί δεν μπορεί να είναι ο εκπαιδευτικός σύλλογος ενός σχολείου.
Αρμόδια είναι τα Δικαστήρια προς τα οποία θα μπορούσε να στραφεί ο οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του θιγμένο. Και μάλιστα επειδή, αν οι πληροφορίες σου είναι σωστές, πρόκειται για δεκατετράχρονη μαθήτρια, ο θιγόμενος οφείλει να στραφεί εναντίον εκείνου που έχει την κηδεμονία του ανηλίκου.

Εκπαιδευτικές σκέψεις.
Η δασκάλα, μαθαίνει ότι την «μισούν».
Πρέπει να θυμώσει ή να χαρεί;
Η δική σου άποψη είναι πως πρέπει και να χαρεί.
Είναι ανθρώπινο να ενοχληθεί. Ουδείς θέλει να είναι μισητός.
Σχεδόν ουδείς...
Τα συναισθήματα του άλλου δεν μπορείς να τα ελέγξεις.
Η εκδήλωσή τους όμως είναι μια σημαντική αφορμή για να ανοίξεις διάλογο και να ωθήσεις ακόμα περισσότερο το εκπαιδευτικό έργο.
Και αυτό τον δάσκαλο –οφείλει να- τον χαροποιεί.
Ποιος δεν γνωρίζει ότι το μίσος και ο θυμός του σημερινού έφηβου, μετατρέπονται, τις πιο πολλές φορές, σε αναγνώριση, σεβασμό και αγάπη, στο μέλλον;
Και τι άραγε στηρίζει περισσότερο τον εκπαιδευτικό από ότι το ευχαριστώ που ακούει από χείλη παλιών μαθητών του και μάλιστα αυτών που εθεωρούντοάτακτοι και κακοί;

Τι ήταν άραγε αυτό που εμπόδισε την εκπαιδευτικό να λειτουργήσει έτσι; Και τι εμπόδισε άλλους συναδέλφους της, να της το υποδείξουν;
Η ενδεχόμενη πεισματική άρνηση από μέρους της μαθήτριας να κάνει διάλογο μαζί τους; Μα ήταν δεδομένο κάτι τέτοιο. Αν ήταν εύκολη στο διάλογο, πιθανόν να μην κατέφευγε στις δυνατότητες που δίνει η κοινωνική δικτύωση.
Άλλωστε αυτή είναι η αποστολή του δάσκαλου.
Να μαλακώσει τον θυμό και να τον κάνει αγάπη και δημιουργία.

Το σημείωσες και πιο πάνω.
Σου λείπουν πολλά στοιχεία για να είσαι σίγουρος ή να έχεις ειδικότερη γνώμη για όλα αυτά.
Θα ήθελες να ήξερες και άλλα..

Όμως το όλο θέμα, εκτός από τη νομική και την εκπαιδευτική του διάσταση έχει και άλλη, που εσύ τη θεωρείς πολύ πιο σημαντική.
Αναδεικνύει την αντίληψη περί της Δημοκρατίας την οποία οι πολίτες έχουν διαμορφώσει.

Δεν μπορείς να δεχτείς ότι η Διευθύντρια και οι Εκπαιδευτικοί του Συλλόγου είναι κατ’ αρχάς κακοί άνθρωποι.
Γιατί να είναι χειρότεροι από εσένα ή τον άλλον, ή τους άλλους;
Ούτε ότι είναι επιλήσμονες του έργου και της αποστολής τους.

Το θέμα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι όπως και σε άλλες περιπτώσεις άλλοι,

λειτουργούν έχοντας την πεποίθηση ότι πράττουν το σωστό, την ίδια στιγμή που αυτό που κάνουν καταπατά και δικά τους στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα.

Η φίλη χτες, σου έλεγε ότι το ίντερνετ είναι δημοκρατικό μέσον.
Εσύ είπες πως όχι δεν είναι.
Σιγά που δεν θα είχες αντιρρήσεις.
Και το είπες, γιατί και αυτό, το διαδίκτυο- -τώρα πια κυρίως αυτό- δημιουργεί πεποιθήσεις περί δικαίου δικαιωμάτων και συμπεριφορών εν γένει, οι οποίες καταπατούν ευθέως αυτά που έχουν γίνει έως τώρα γενικώς αποδεκτά με τον όρο ατομικά δικαιώματα.

Η τιμωρία της μαθήτριας στα Χανιά, έχεις την εντύπωση, ότι μπορεί να γίνει αφορμή να ανοίξει ένας σημαντικότερος κύκλος προβληματισμού, για πράγματα και καταστάσεις που θεωρούνται, αυτονόητα και καλώς έχοντα, αλλά έρχονται σε συγκρούσεις και ανατρέπουν την εικόνα που μπορεί να έχει ο καθένας για τον παρόντα και μέλλοντα άνθρωπο και τις κοινωνίες του.

Advertisements

23 thoughts on “με αφορμή την αποβολή μαθήτριας

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 1:01 μμ

    είναι πολύ δύσκολο να σχολιάσει κανείς στο κείμενό σου αυτό, κυρίως εξ αιτίας του επιλόγου που διάλεξες να έχεις και που φοβάμαι είναι πιο βαθύς από όσο μπορώ να διακρίνω
    ωστόσο, με κάθε σοβαρότητα και πλήρη σεβασμό σε όσα αφήνεις να διαφανούν αλλά και σε σένα τον ίδιο, αποδίδω -λεκτικές έστω, τιμές στον γράφοντα, το κείμενο, την ουσία του και τους δασκάλους που έτσι προσπαθούν να λειτουργούν
    και φυσικά, σε ευχαριστω… 🙂

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 1:42 μμ

    το ίντερνετ είναι δημοκρατικό μέσον
    τίποτα δεν είναι από μόνο του δημοκρατικό, αν αυτοί που το χρησιμοποιούν δεν είναι…

    και βέβαια, δεν έχω να πω/γράψω κουβέντα για τα υπόλοιπα, μια και -για άλλη μια φορά- μόνο να σ’ ευχαριστήσω μπορώ
    που με «βάζεις» να σκέφτομαι

    Φιλί

    […] με αφορμή την αποβολή μαθήτριας To πρωτογενές στοιχείο. Μαθήτρια δεκατετράχονη, έφτιαξε μια […] […]

    Sιλβια said:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 3:58 μμ

    Ο καθένας έχει το δικαίωμα να μισεί στην εφηβεία! Και να το εκφράζει κιόλας. Γιατί την άλλη στιγμή θα του περάσει. Και θα μεταμορφωούν όλοι.

    μαριάννα said:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:08 μμ

    Αν η Διευθύντρια του Γυμνασίου που η κοπελιά μισούσε, σκεφτόταν έστω και ελάχιστα όπως εσύ ή αν έκανε τον κόπο να κάνει την αυτοκριτική της, θα την μισούσε η μαθήτρια;
    Μα όλα αυτά πάνε πακέτο. Τα παιδιά δεν μισούν τυχαία και σαφέστατα δεν μισούν άδικα. Είτε το θέλουν κάποιοι αρτηριοσκληρωτικοί, είτε όχι, η κοινωνία των παιδιών είναι μακράν δικαιότερη και αγνότερη από αυτή των ενηλίκων.
    Όταν λοιπόν τα παιδιά αντιδρούν, οι ενήλικες οφείλουν να ψαχτούν. Να βρουν πού κάνουν λάθος. Ο εύκολος και «ανέξοδος» δρόμος είναι να μεταβιβάζουν τις ευθύνες τους στα παιδιά τιμωρώντας τα.

    Καλά κούλουμα! 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:25 μμ

    Ωρέλια η πρώτη μου σκέψη ήταν να είμαι καταδικαστικός.
    Μετά σκέφτηκα ότι πέρα από την σε πρώτο επίπεδο ανάγνωση του γεγονότος, υπάρχουν και τα άλλα. Τα άλλα που συχνά τα ξεχνούν όσοι μετέχουν αυτών των διαδικασιών.
    Είπα λοιπόν να αναδείξω μερικά από αυτά, για να πάω ακόμα πιο κάτω.
    Και νομίζω ότι πάντα σε όλους θα υπάρχει ένα ερώτημα: μα καλά, πότε βρέθηκα από εκεί, εγώ που μέχρι χτες ήμουν από εδώ…
    Ευχαριστώ κι εγώ για το «σπρώξιμο» 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:27 μμ

    νατασσΆκι, δημοκρατία σημαίνει ισχύ του δήμου. Αν τα μέλη του δήμου δεν το επιθυμούν, η ισχύς τους προφανώς δεν υπάρχει.

    Εγώ σε ευχαριστώ κι εσένα και όλους τους φίλους και τις φίλες που συμμετέχουμε στην προσπάθεια διεύρυνση των οριζόντων της σκέψης μας.

    Φιλί

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:32 μμ

    Sιλβια δεν είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για μίσος στην εφηβεία.
    Εδώ, μάλλον είμαστε για άλλη μια φορά μπροστά στο φαινόμενο του ακούσιου μετασχηματισμού των θέσεών μας.
    Για αυτό καθ’ αυτό το γεγονός θα μπορούσα να πω κι άλλα, αν είχα περισσότερα στοιχεία. Δεν τα έχω όμως…

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:48 μμ

    μαριάννα μου, στο πρώτο ερώτημα που βάζεις -χωρίς να είμαι και πολύ σίγουρος ότι εγώ σκέφτομαι προς τη σωστή κατεύθυνση- η απάντηση είναι: πιθανόν ναι!!!!
    Το ξέρεις πολύ καλά εσύ. Τα παιδιά έχουν μέσα τους οργή για πολλά πράγματα και ο πρώτος σημαντικός άλλος προς τον οποίον μπορούν να την εξωτερικεύσουν είναι ο δάσκαλος και μάλιστα ο δάσκαλος που λόγω θέσης εκφράζει την εξουσία!
    Επομένως ναι είναι πολύ συχνό το φαινόμενο μιας τέτοιας έκφρασης «μίσους». Το θέμα είναι όμως ότι ο δάσκαλος αυτό το ξέρει. Ή οφείλει να το ξέρει και με τις στάσεις του και τις ενέργειές του, το μετασχηματίζει από μίσος σε «έρωτα».
    Η αγάπη για τους δασκάλους μας, έρχεται, ακριβώς μετά από τέτοιες συγκρούσεις και κατάλληλους χειρισμούς.
    (Αν οι δάσκαλοι δεν είχαν αυτοί την γνώση και τις ικανότητες, δεν θα ήταν Δάσκαλοι, θα ήταν επαγγελματίες ξέρεις… )

    Από όσο αντιλαμβάνεσαι, δεν δέχομαι το όρο μίσος για τους μαθητές. Μπορεί φυσικά αυτή η οργή που έχουν να μετασχηματισθεί σε μίσος, αλλά αυτό σημαίνει τότε ότι ο δάσκαλος έχασε την υπόστασή του.

    Για το συγκεκριμένο συμβάν δεν ξέρω ακριβώς τι συνέβη εκεί.
    Δεν ξέρω τι ειπώθηκε μέσα στο Σύλλογο. Ποιες σκέψεις επικράτησαν.
    Το ξέρεις καλά ότι στα συλλογικά όργανα, το ενδεχόμενο να εμφανιστεί έλλειψη ψυχραιμίας δεν είναι ανύπαρκτο.
    Πολύ περισσότερο όταν σε ένα συλλογικό όργανο με τις ιδιαιτερότητες του εκπαιδευτικού συλλόγου, οι μετέχοντες ξεπεράσουν τους ρόλους τους και από παιδαγωγοί κρίνουν σαν δικαστές.

    Η δική μου ας πούμε άποψη είναι ότι η τιμωρία αν δεν έχει παιδαγωγικό αποτέλεσμα, είναι άχρηστη. Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται στους σχολικούς χώρους. Στο σχολείο χτίζονται οι προϋποθέσεις για να επικρατήσουν συνθήκες δικαιοσύνης στην κοινωνία.
    Μάλλον και στο σχολείο.

    Ας είναι.
    Εκείνο που εμένα με προβληματίζει περισσότερο σε όλη αυτή την ιστορία, είναι το ότι στις τόσο τεράστιες αλλαγές και κοινωνικές μετατοπίσεις που υπάρχουν, οι μετέχοντες στα θέματα παιδείας περιμένουν εξωτερική βοήθεια -ή επαφίενται στο ότι αυτή δεν έρχεται- από ποιον; και πώς;- και ελαχιστοποιούν την δική τους συμμετοχή. Το χειρότερο; Ελάχιστα θέλουμε να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα.

    (Δεν ξέρω αν ήταν θυμός ή διάθεση για γέλια αυτό που ένιωσα όταν διάβασα κάπου πως, οι συγκεκριμένοι καθηγητές οδηγήθηκαν, λέει, σε αυτές τις αποφάσεις, επειδή δεν έχουν επιμορφωθεί στις νέες τεχνολογίες.
    Α ρε αθάνατο συνδικαλιστικό κίνημα!!! Τι λέτε μωρέ; Και πώς ξεχάσατε να πείτε να διοριστούν περισσότεροι ΠΕ19 και ΠΕ20 ώστε να είναι τα σχολεία πιο στέρεα δομημένα; Α τους ψυχολόγους και τους κοινωνιολόγους πώς τους ξεχάσατε; Κι εκεί υπάρχει ανεργία!
    Δώδεκα οι Απόστολοι καθένας με το τροπάριό του)

    Φοβάμαι ότι οι παραιτήσεις είναι πια πολλές!!!

    Καλά κούλουμα να έχουμε γειτόνισσα! 🙂

    μαριάννα said:
    Φεβρουαρίου 14, 2010 στο 12:46 πμ

    Η ερώτησή μου ήταν περισσότερο ρητορική, αλλά μια και ευγενώς απάντησες… θα σου απαντήσω. Διαφωνώ. Δουλεύω 33 χρόνια γεμάτα, με παιδιά όλων των ηλικιών και κάθε κατηγορίας. Πλουσιόπαιδα, φτωχόπαιδα, αστικών περιοχών, αγροτικών, μεταναστών, ομογενών, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια. Ποτέ, μα ποτέ, κανένα παιδί δεν βρήκα να θέλει να εκτονώσει την «οργή» του στον δάσκαλό του, εκτός κι αν αυτός ήταν πραγματικά δασ-κάλος. Και συνήθως τους κάλους που δεν αγαπούσαν τα παιδιά, τους σιχαινόμαστε και εμείς. Και ως γονείς και ως συνάδελφοι και ως υφιστάμενοι και ως προϊστάμενοι. Ήταν γλοιώδεις και συμπλεγματικοί. Τα παιδιά όλων των ηλικιών έχουν ένα αλάνθαστο ένστικτο και υπερανεπτυγμένο αίσθημα δικαιοσύνης. Αρκεί να τα πείσεις ότι τα νοιάζεσαι αληθινά και πάρτα να τα κρεμάσεις. Όταν ο δάσκαλος κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, όση αυστηρότητα κι αν δείξει ή όση πειθαρχία κι αν επιβάλλει, τη δέχονται αναντίρρητα.
    Όταν τα παιδιά μισούν, μισούν δίκαια. Δεν μισούν αν τα τιμωρήσουν ή αν είναι αυστηροί. Μισούν όταν νιώθουν ότι… τα μισούν.
    Η αγάπη των παιδιών είναι τόσο αγνή και τόσο άδολη, αρκεί να θέλει να την εισπράξει κάποιος. Συχνά δε, είναι τόσο καλά και τόσο αγνά που αγαπούν και ανθρώπους που δεν το αξίζουν.
    Όσον αφορά τους συνδικαλισταράδες… Θε μου σχώρα με, μην το ανοίξω και κολαστώ και με καταραστεί ο μεσιέ Βαλεντίνος να μη σταυρώσω ταίρι. 😉

    Χρόνια πολλά στους ερωτευμένους και οι μονοί να… το πάθουνε!

    Marina said:
    Φεβρουαρίου 15, 2010 στο 10:59 μμ

    Λυπηρό το γεγονός απο όποια μεριά να το πιάσεις.
    Ντροπή στους εκπαιδευτικούς που κάνανε και συμβούλιο για να αποφασίσουν πώς «να κουκουλώσουν» το πρόβλημα αντί να σκύψουν πάνω απο το παιδί και να δούν πώς να το βοηθήσουν. Γιατί φώς φανάρι, κάτι προ-υπήρχε (κακή μαθήτρια, αποβολές, κακή συμπεριφορά κλπ). Αυτοί εξαγοράζουν την ησυχία τους διώχνοντας το «κακό σπυρί». ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ.
    Δεν είναι η πρώτη φορά που παιδί μισεί τους δασκάλους του..σιγά τώρα.! Είναι όμως η πρώτη φορά για τα ελληνικά δεδομένα που μία ομάδα εκπαιδευτικών διασύρεται στο διαδίκτυο, και δημόσια κατακρίνεται απο ΑΝΗΛΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ. Θυμώνουν γιατί δεν καταλαβαίνουν τι είναι το facebook..γιατί περί διαδικτύου κλπ έχουν μαύρα μεσάνυχτα. Είναι ΝΤΡΟΠΗ στις μέρες μας εκπαιδευτικοί να κοιμούνται όρθιοι..μη ξέρουν που βαδίζει ο κόσμος.

    Ποιός όμως θα βοηθήσει και διαφωτίσει το 14 χρονο κοριτσακι για το λάθος της, για τα προσωπικά δεδομένα, για τα δικαιώματά του ως μαθήτρια; Οι γονείς της; Πολύ φοβάμαι ότι είναι απόντες, δεν νοιάζονται για την απόδοση του παιδιού, αλλιώς θα βλέπανε «πώς πάει» θα ρώταγαν, θα της συμπαραστεκόντουσαν, θα πιάνανε τους καθηγητές της, θα βρίσκανε μία χρυσή οδό. Καμμία υποστήριξη μόνο θυμό και βία.
    Τι θα απογίνει αυτό το παιδί;

    Marina said:
    Φεβρουαρίου 15, 2010 στο 11:11 μμ

    Διαβάζοντας τα σχόλια, πρέπει να πώ ότι συμφωνώ με τη Μαριάννα. Εχω διδάξει παιδιά σε ξένη χώρα, παιδιά ενός «κατωτέρου θεού», δύσκολα – απροσάρμοστα παιδιά κλπ. Το παιδί δεν μισεί. Θυμώνει όταν βλέπει μλκς να του φέρονται άσχημα. Και υπάρχουν πολλοί. Και τότε αρχίζουν τα καψόνια..απο το να σε κάνει ρόμπα στο facebook μέχρι να σε περιμένει με τη παρέα του στο δρόμο με τις σιδερογροθιές..(αυτά σε κάποιες άλλες χώρες).

    Σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα όταν ο εκπαιδευτικός παραλαμβάνει τη τάξη..ενημερώνει το συμβούλιο για το κάθε παιδί με έμφαση εκείνα που εχουν παραβατική συμπεριφορά..τότε πέφτουν επάνω στα παιδιά αυτά άλλοι εκπαιδευτικοί ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ να ξεπερνούν τα προβλήματά τους. Στην Ελλάδα γίνεται ακριβώς το αντίθετο.

    Δεν δικαιώνω τη 14χρονη. Λυπούμαι απλά γιατί αυτό το παιδί θα χαθεί .

    Θεία Λένα said:
    Φεβρουαρίου 16, 2010 στο 3:08 μμ

    Καλημέρα Σωτήρη και καλή Σαρακοστή.
    Διάβασα όλο το θέμα και στις εφημερίδες και εδώ, είδα και τα σχόλια. Δεν είμαι εκπαιδευτικός, μία απλή μάνα είμαι με παιδιά και εγγόνια, το μεγαλύτερο σαν τη 14χρονη.
    Βρίσκω ότι ένα απλό θέμα πήρε διαστάσεις χωρίς λόγο. Αν υπήρχε η ελάχιστη ΄γνώση απο τη πλευρά των εκπαιδευτικών για το τι τραβάει τη νεολαία σήμερα, θα ξέρανε για το facebook κλπ..και δεν θα ασχολείτο κανείς.
    Και που σιχαίνεται τη διευθύντρια μικρή, τι έγινε; Σιγά, όλα τα παιδιά αντιπαθούν ορισμένους δασκάλους, οι εργαζόμενοι τα αφεντικά τους κλπ. Σελίδες έχουν γραφτεί για τις αντιπαθητικές σκέψεις που έχουμε για τους ανωτέρους μας, όμως υπάρχει και ένα όριο.

    Ο δημόσιος διασυρμός δεν αρέσει σε κανέναν.
    Βάλε το χέρι στη καρδιά σου και αναρωτήσου ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΔΑΣΚΑΛΟΣ πώς θα σου φαινόταν αν το πρόσωπό σου φιγουράριζε στο διαδίκτυο με διάφορα υβριστικά/κοροϊδευτικά σχόλια απο κάτω ή και καμμιά ταινιούλα με εσένα πρωταγωνιστή..όλα φτιαγμένα απο μία πιτσιρίκα. Η πρώτη σκέψη θα ήταν να τη πιάσεις στα χέρια σου και να της δώσεις μία σφαλιάρα αλά ξύλο που βγήκε απο τον Παράδεισο. Μετά το να την βελτιώσεις/βοηθήσεις μπλά μπλά έπονται! Βάσει αυτού το συμβούλιο των δασκάλων ενήργησε σπασμωδικά και το έπαιξε δικαστής.

    Το χειρότερο είναι που η μικρή κατάλαβε ότι έκανε λάθος και ζήτησε συγνώμη ..στου κουφού τη πόρτα.

    για τα περαιτέρω..έγραψα και στο μπλόγκ μου.

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 19, 2010 στο 1:54 μμ

    Αναζητείται η σημασία του όρου «εκπαίδευση».
    Κάθε προσφορά δεκτή…

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:07 μμ

    μαριάννα μου, καθυστέρησα να απαντήσω, δεν καθυστέρησα να διαβάσω το σχόλιό σου αυτό.
    Μου κάνει εντύπωση που λες ότι δεν συνάντησες παιδί να θέλει να εκτονώσει την «οργή» του στο δάσκαλο.
    Φαντάζομαι ότι η αλληλουχία συναισθημάτων -δέος μπροστά στο άγνωστο–>φόβος—>θυμός—-> «οργή»—-> επιθετικότητα, τουλάχιστον στα «πρωτάκια» σας, δεν θα πρέπει να σου είναι άγνωστη.

    Το ότι ο δάσκαλος γίνεται ο πρώτος στόχος της εκδήλωσης αυτών των συναισθημάτων, είναι επίσης λογικό, αφού είναι ο άνθρωπος με τον οποίο περνάει το παιδί τις πιο πολλές ίσως ώρες του και αρχικά τουλάχιστον ταυτίζεται στη συνείδηση του παιδιού με εκείνον που το αποσπά από το οικείο και ασφαλές γι αυτό περιβάλλον.

    Στους εφήβους η εκδήλωση της οργής είναι επίσης συνήθης, βέβαια με διαφορετικές αφετηρίες και ενδιάμεσους σταθμούς των συναισθημάτων. (Εκεί υπάρχουν και οι ορμονικές αλλαγές, αλλά και άλλα)

    Σε κάθε περίπτωση πάντως, η δουλειά του δάσκαλου, είναι να μετατρέψει όλον αυτό τον ποταμό των συναισθημάτων σε δημιουργική δράση και έρωτα για τη ζωή.

    Ότι υπάρχουν στον εκπαιδευτικό χώρο που είναι κατ’ επάγγελμα διεκπεραιωτές ύλης -κι αυτό όχι με επιτυχία- και όχι δάσκαλοι, αυτό είναι γνωστό και δύσκολα αντιμετωπίσιμο.

    Τα θέματα της εκπαίδευσης όμως είναι πολλά, και η αλήθεια είναι πως όσο και να τα συζητάει κανείς, δύσκολα θα τα λύσει στις γραμμές μερικών σχολίων κάτω από ένα κείμενο.
    Τα θέματα αυτά αντιμετωπίζονται «επί του πεδίου» και έχουν το … κακό συνήθειο να δίνουν αποτελέσματα μετά από πολύ καιρό, χωρίς μάλιστα να επιτρέπουν αναγνώριση των λαθών!

    Εύχομαι καθυστερημένα έστω ο Άγιος Βαλεντίνος να σε ευλόγησε!!!
    Φιλιά!

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:19 μμ

    Μαρίνα αναντίρρητα το γεγονός έχει πολλές πλευράς.
    Ας αποκαλύψω εδώ κάτι.
    Στο κείμενο που έγραψα, έμμεσα πλην σαφώς υπέδειξα το τι θα έπρεπε να είχε κάνει ο σύλλογος (και προφανώς δεν έκανε) όπως και ανέλυσα το πνεύμα των σχετικών διατάξεων που αναφέρονται στα θέματα αμοιβών και ποινών στο σχολείο.

    Όχι, οι εκπαιδευτικοί δεν κοιμούνται όρθιοι πάντως. Σε διαβεβαιώ.
    Το τι μπορεί να συνέβη δεν το ξέρω. Είμαι σχεδόν σίγουρος πάντως ότι παρασύρθηκαν από την τρέχουσα απαξιωτική στάση που υπάρχει για την εκπαίδευση και μέσα στο γενικότερο πνεύμα έδρασαν και τα έκαναν, ας το πω, θάλασσα.
    Δεν ισχυρίζομαι ότι στη θέση τους δεν θα έκανα λάθος. Ούτε μπορώ να πω ότι δεν έχω κάνει λάθη. Όποιος δεν κάνει τίποτα δεν κάνει λάθη (Πιθανόν όμως να κάνει παραλείψεις που μπορεί να είναι πιο σημαντικές από τα λάθη)
    Ας ελπίσουμε ότι αυτό το παιδί, όπως και άλλα σε ανάλογες περιπτώσεις δεν θα «χαθεί».

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:20 μμ

    Μαρίνα, ελπίζουμε και ευχόμαστε να μη χαθεί η μικρή.
    Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί που μπορεί να την στηρίξουν.

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:25 μμ

    Θεία Λένα μου Καλή Σαρακοστή!
    Έχεις δίκιο για το γεγονός ότι το θέμα πήρε διαστάσεις δυσανάλογες με τη σοβαρότητά του, και ότι αυτή η δημοσιότητα, κάνει ίσως μεγαλύτερο κακό και από την ενδεχομένως λάθος τιμωρία.
    Έχεις δίκιο και στο ότι σε κανέναν δεν αρέσει η καζούρα.
    Όποιος όμως είναι στον εκπαιδευτικό χώρο, ξέρει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να την υποστεί. Αλίμονο αν αντιδράσει με «αποκεφαλισμό» αυτού που τον κοροϊδεύει.
    (Βέβαια αυτό θα ήταν μια … λύση, αλλά τότε θα έπρεπε να εξηγήσει κανείς, γιατί είναι εκπαιδευτικός!)

    Κατά τα λοιπά, διάβασα τι έγραψες και σου το σχολίασα.

    Φιλιά

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 10:25 μμ

    darthiir «βαλτός» είσαι σαρακοστιανάτικα να καθόμαστε να αναλύουμε τον όρο εκπαίδευση;
    (ποιος θα διαβάζει τα σεντόνια ε; )
    🙂

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 22, 2010 στο 9:31 πμ

    Ε τί;
    Κάνεις νηστεία και στα σκεπάσματα;

    😆

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 23, 2010 στο 12:17 πμ

    Αμα κάνεις νηστεία, κάνεις σε όλα!! 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 24, 2010 στο 10:45 πμ


    (Πού θα παει… δεν θα τελειώσει η σαρακοστή; 😈 )

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 27, 2010 στο 9:04 πμ

    Darthiir ε ναι θα τελειώσει.
    Άλλωστε νομίζω ότι κρατάει σαράντα ημέρες!!
    (Είναι βέβαια και μια Μεγάλη εβδομάδα μετά, αλλά ε πόσο μεγάλη να είναι αυτή πια; 🙂 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s