Κι αν παρήλθον οι χρόνοι…

Posted on Updated on

Μια ημέρα που κανονικά θα μπορούσες και να την γιορτάσεις.
Την έβρεξες, -και σε έβρεξε- αλλά δεν θα έλεγες ότι την γιόρτασες.

Οι δρόμοι ήταν πιο ελεύθεροι σήμερα. Κυρίως εκείνοι του μυαλού.
Μετά από τις χτεσινές αλυσίδες και τα βουνά, το πλακόστρωτο της Αγίου Παύλου ήταν παιχνίδι.
Κι ας σε κρατούσαν αγκαζέ.
-Ξέρεις, αν δεν σε κρατούσα δεν θα μπορούσα να ανέβω εδώ πάνω, σου εκμυστηρεύτηκε ο συνάδελφος. Και δεν είχες λόγο να μην τον πιστέψεις.
Το να κρατάς ή να στηρίζεις κάποιον, μολονότι μοιάζει παλιομοδίτικη υπόθεση, είναι από τις λίγες δυνατότητες εκδήλωσης αλληλεγγύης που μπορείς να συναντήσεις.

Το διαδίκτυο είχε φυσικά την τιμητική του.
Ο φόβος και η δημοκρατική του ενδυμασία, μια χαρά πηγαινοέρχονταν πάνω από τις ζεστές σοκολάτες και τους καπουτσίνο, στο καφέ που καθίσατε για λίγο.

Και πού καταλήξατε;
Πού καταλήγουν δηλαδή αυτές οι συζητήσεις; Στο ότι δεν είναι κακό αυτό, αλλά κακοί είναι οι άνθρωπο
Και το ριζικό τους.

Το κακό το ριζικό βοήθησε τις φυγόκεντρες δυνάμεις να εμφανιστούν;
Μπορεί. Μπορεί και η βροχή που δεν φαινόταν ότι θα κάνει την εμφάνισή της, αλλά τελικά ήρθε.

Τρεις απομείνατε τελικά. Κι οι πιο μεγάλοι.
Κάτι σαν τη γερουσία ένα πράμα.
Η Καλή ζωή όμως σας στέγασε, σαν φύγατε από το μπιστρό για το μεζεδοπωλείο..
Μπα όχι. Σήμερα οι μεζέδες δεν ήταν στα καλά τους.
Αν και τους φωτογράφισες, έτσι για να τους έχεις. Εις ανάμνηση.
Σαν τις αναμνήσεις που τροφοδοτούσαν τα τραγούδια από το πλαϊνό δισκάδικο.
Μόνο το Κι αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι δεν ακούσατε. Ίσως γιατί το μνημονεύσατε περιφραστικώς.
Τις παλιές αγάπες, τις λησμονημένες, τις φέρατε εκεί σιμά, τα σινεμά που παρακολουθούσατε, τις λιμουζίνες που έμπαιναν, τα ταξίδια και τα θέατρα.
Για άλλη μια φορά, το είπες άλλωστε, ήσουν εκεί ως θεατής. Τουλάχιστον σε κάμποσα από αυτά τα ταξίδια της μνήμης.
Η δική σου ζωή, δεν είχε γιαγιάδες να παίρνουν τη σύνταξη από τα ταμεία του δημοσίου, μήτε πήγαινες στον Κρίνο να φας λουκουμάδες.
Μπορεί και να είχες πάει μια φορά. Μεγάλος όμως.
Ούτε και ήξερες τους συντελεστές των θεατρικών παραστάσεων που «έκαναν πάταγο», τα χρόνια εκείνα.
Σαν τους παππούδες στα ΚΑΠΗ μιλάς. Σιγά καημένε, δεν πήρες ακόμα το εισιτήριο για εκεί.
Εσύ μεγάλωσες στις αλάνες εδώ. Παιδί μιας γειτονιάς που δεν ήταν και πολύ ντροπή να έχεις μπάλωμα στο παντελόνι.
Μην είσαι άδικος. Στα δικά σου πανταλόνια συνήθως εσύ δεν είχες.
Ούτε ήταν και περίεργο να έχεις τρύπιες σόλες.
Από αυτές είχες. Πού να σε προλάβει ο πατέρας σου, που κλωτσούσες συνεχώς το τόπι στους χωμάτινους και γεμάτους πέτρες δρόμους;

Και το γαϊτανάκι θυμηθήκατε, και για την γκαμήλα που έφτιαχναν οι δικοί σου τους είπες, και το γαϊδουράκι που χόρευε στους δρόμους μνημονεύσατε.
Το τσίπουρο ήταν καλό. Το λουκάνικο από τα Τρίκαλα.
Οι πιπεριές Φλωρίνης, αλλά παγωμένες. Δεν έλεγαν.

Τα στόματά σας όμως έλεγαν.
Και έριχναν και αναπάντεχες ερωτήσεις
-Σου λείπει ο πατέρας σου;
-Πώς να μη του λείπει;

Ναι σου λείπει … Μα πιο πολύ σου λείπει η δυνατότητα να του δώσεις έστω και λίγη χαρά από εκείνη που εντελώς εγωιστικά αδιαφορούσες αν θα πάρει. Και ήταν μόνον εξήντα ένα όταν πέθανε.
Και τα είπες όλα αυτά
.

Τα ρολόγια το ΄χουν το συνήθειο αυτό. Δείχνουν την ώρα που περνάει, αν τα κοιτάξεις κι εσύ βέβαια.
Όταν σηκωθήκατε ήταν μεσημέρι αργά.
Η Αδριανού βρεγμένη.
Οι παπατζήδες αύξησαν το δυναμικό του σωματείου τους. Και μια κυρία -δηλαδή κατά ενενήντα εννιά τα εκατό θηλυκό ήταν- είχε στήσει το τραπεζάκι της.

Χωρίσατε μπροστά στο σταθμό. Άλλος για εδώ άλλος για εκεί.
Άντε και του χρόνου, ακούστηκε η ευχή. Μάλλον από εσένα.
Μετά όμως σκέφτηκες είχε κανένα νόημα;

Η βροχή είχε σταματήσει. Το τραίνο δεν ήρθε στην ώρα του το μεσημέρι είχε προ πολλού δώσει τη θέση του στο νωρίς το απόγευμα.

Πώς να μη ροχαλίζεις στον ύπνο σου μετά…
Το τσίπουρο, όσο και να είναι καλό, μάλλον θα πρέπει να είναι καλύτερο.
Την άλλη φορά.
Αλλού …

Advertisements

6 thoughts on “Κι αν παρήλθον οι χρόνοι…

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 2:22 μμ

    (πάντα έχει νόημα…
    και του χρόνου, να είμαστε καλά 😉 )

    Και δεν σχολιάζω κείμενο με πιάτα, αν δεν είναι εδώ ο Καμηλιέρης -ναι!
    😛

    😆

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 13, 2010 στο 8:30 μμ

    νατασσΆκι ε ναι με την ευρεία έννοια πάντα έχει νόημα…

    (Τα πιάτα δεν ήταν τα καλύτερα. Η ομάδα, παρά τη μικρή της σύνθεση, ήταν από τις καλές..)

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 15, 2010 στο 11:11 πμ

    Να ευχηθώ τότε, σήμερα και τα πιάτα και η παρέα να είναι τα καλύτερα 🙂

    (χαρταετό, φέτος;)

    Φιλί
    Καλημέρα

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 15, 2010 στο 7:54 μμ

    παρά την αλήθεια της ρήσης σας πως με την ευρεια έννοια πάντα έχει νόημα το και του χρόνου… ας αποδεχτούμε την ..άλλη αλήθεια ώστε να αποσυμφορίσουμε την χαρά των αναμενόμενων αλλαγών, λέω εγώ.. αλλά μην με ακούτε :))

    σε αυτή την ανάρτηση είχα πολλά να πω γι αυτό καλύτερα που δεν τα είπα
    αποφύγατε το σπαμιν μου 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:11 μμ

    νατασσΆκι, ήταν ήταν!!
    Καλά όχι και τίποτα υπερβολές στο καλύτερα, αλλά …
    Ευχαριστώ πάντως.
    Φιλιά

    Sotiris Kanell. responded:
    Φεβρουαρίου 20, 2010 στο 9:12 μμ

    Ωρέλια, ευρεία στενή έννοια, το και του χρόνου εκείνο, είχε ορισμένες αιρέσεις!
    Ας είναι.
    Πάντως, το γνωρίζετε πως ό,τι και να πείτε, σπαμ δεν γίνεστε!!!
    🙂
    Χαιρετώ σας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s