συνεχής παραφροσύνη

Posted on Updated on

Να δεις πώς το έλεγαν το έργο…
Α, ναι «Η Εταιρεία συγχωρεί μια στιγμή παραφροσύνης» Ενδιαφέρουσα παράσταση, πολύ καλοί οι δυο ηθοποιοί που παίζουν στην αίθουσα τέχνης Άρτι, κάπου στην Ηπείρου, στο ύψος της Αχαρνών.
Το ότι η προσέγγιση του θέματος, γίνεται με όρους της δεκαετίας του εβδομήντα, και επίσης ότι, μπορεί με μεγάλη ευχέρεια ο θεατής να διακρίνει το πόσος πολύς καιρός έχει περάσει από τότε, είναι θέματα που δεν θέλεις να τα θίξεις εδώ, ούτε και μειώνουν την αξία της παράστασης.

Η διάθεσή σου να μιλήσεις ξεκινάει μετά από τους αποχαιρετισμούς των φίλων με τους οποίους είχατε πάει, χτες, βράδυ Παρασκευής να παρακολουθήσετε την παράσταση.
-Δεν πάμε με τα πόδια μέχρι να βαρεθούμε να περπατάμε;
-Και δεν πάμε; καταγράφηκε στη στιχομυθία, ενώ το ρολόι έδειχνε πως η ώρα ήταν κάπου κοντά στις έντεκα το βράδυ.
Μάλλον κάτι λιγότερο από αυτό.

Η ψύχρα ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ενοχλητική, αλλά τα σύννεφα από πάνω δεν είχαν διάθεση να γίνουν ούτε καν ψιλόβροχο.

Εύκολο να περπατάς στο πεζοδρόμιο της Ηπείρου και να ψάχνεις με το βλέμμα εικόνες που στο παρελθόν μπορεί να συναντούσες πιο συχνά, ενώ ο λόγος περιγράφει, ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις, τους ανέμους και τα ύδατα.
Τις εικόνες πάντως που αναζητούσες δεν μπορούσες να τις διακρίνεις καλά.
Πρέπει να το παραδεχτείς.
Μπορεί και να φταίει η όρασή σου.

Μόνον όταν έφτασες στη γωνιά με την 3ης Σεπτεμβρίου, εκεί που πριν από πολλά –αλήθεια, γιατί τόσο πολλά; Πότε έγιναν τόσα;– χρόνια είχες παρακολουθήσει, παιγμένο από το Θέατρο Τέχνης το «Ω τι κόσμος μπαμπά», του Μουρσελά, έπιασες τον εαυτό σου να ψιθυρίζει το σχετικό τραγουδάκι «Σε τι κόσμο μπαμπά με ΄χες φέρει να ζήσω, δεν μου κάνει μαμά, επιστρέφεται πίσω…»
Και πάλι, καθώς τραγουδούσες, δεν ξέρεις γιατί το έκανες. Δεν ξέρεις αν, σιγοψιθυρίζοντας τους στίχους του τραγουδιού, ήθελες να ελέγξεις την ικανότητα της μνήμης σου, ή γιατί σου φάνηκε παράξενη η νύχτα και οι λιγοστές σκιές που έβλεπες να κινούνται στα πεζοδρόμια της πόλης.
Μα να χαρακτηρίζεις ανθρώπινες ψυχές, σαν σκιές; Εσύ;
Δηλαδή τι θέλεις να πεις; Ότι σε τρόμαζε που δεν έβλεπες γνώριμες -γνώριμες έστω όχι γνωστές- φυσιογνωμίες;

Μικρή σχετικά η απόσταση μέχρι το ύψος της Πατησίων. Λογικές επιλογές η πορεία προς τα δεξιά, -λόγω προορισμού, χωρίς πολιτικό προσανατολισμό,- και απόρριψη της σκέψης να σταματήσεις το ταξί που περνούσε άδειο.
Το Αθήναιον εδώ. Στη γωνιά με τη Μάρνη, πινακίδες και πόρτες αλυσοδεμένες, έκλεψαν λίγη από την προσοχή σου. Εδώ είχα δει το Μεγάλο μας Τσίρκο θυμήθηκες, αλλά δεν θυμήθηκες το τραγούδι του έργου « Λαέ μη σκύβεις άλλο το κεφάλι..«.
Είχε μείνει στα λόγια τού «Σε τι κόσμο μπαμπά μ έχεις φέρει να ζήσω«.

Ελάχιστοι οι διαβάτες στα πεζοδρόμια. Δε στάθηκες καθόλου στη γωνία που ήσουν το βράδυ της δεκάτης εβδόμης Νοεμβρίου. Άλλωστε κοίταζες απέναντι προς τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.
Ούτε εκεί μπορούσες να διακρίνεις ανάμεσα στα δεκάδες πρόσωπα, που ανακατευόντουσαν με τις σκιές και το ημίφως, γνώριμες φυσιογνωμίες…
Το πανό στα κάγκελα καλούσε σε μια πορεία που είχε ήδη γίνει και εσύ συνέχισες να κινείσαι στο πεζοδρόμιο με κατεύθυνση την Ομόνοια.

Τη Στουρνάρνη τη διέσχισες παρατηρώντας τον καλοντυμένο κύριο που παραμιλούσε και γελούσε, ενώ, μπορεί και να φταίει η πρεσβυωπία σου, τα φώτα του δρόμου σε έκαναν να νιώθεις ότι περπατάς μέσα σε κάτι βρώμικο, ξεπεσμένο, πολυκαιρισμένο.

Εδώ δεν ήταν το θέατρο Αλφα; Μπορεί και να είναι ακόμα. Δεν το έψαξες. Το βλέμμα σου, πέρασε βιαστικά πάνω από τα πρόσωπα των θαμώνων του μπαρ της στοάς, -δεν θέλεις να σκεφτείς αν διασκέδαζαν ή άφηναν το χρόνο να σημειώνει χαρακιές στα πρόσωπά τους-, και συνέχισες να περπατάς κάτω από τα φώτα που ήταν υπεύθυνα για το θαμπό φως του δρόμου.
Μα γιατί είναι έτσι καταθλιπτική η Πατησίων;
Πρόσωπα που περνούσαν φευγαλέα μέσα στο ημίφως, άνθρωποι που μάλλον θα έψαχναν γωνιά να περάσουν τη νύχτα τους.
Απέφυγες να περάσεις κάτω από το κουφάρι του Μινιόν.
Πέρασες στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Το Αλάσκα δεν υπάρχει πια. Εδώ και χρόνια. Το φαρμακείο του Μαρινόπουλου όμως φαίνεται να λειτουργεί.
Διασταυρωθήκατε με την ογκώδη φιγούρα ενός ακόμα ναυάγιου της νύχτας.

Στην Πανεπιστημίου στρίψατε αριστερά προς τα πάνω και βρεθήκατε ένα βήμα πίσω από τον φρεσογυαλισμένο μόικαν.

Η πεταλούδα της νύχτας, ακουμπισμένη στα σίδερα ενός στέγαστρου, άφηνε τη θλίψη της να λέει καλησπέρα μέσα από τη ματιά της.
Ο προστάτης της ακριβώς απέναντί της, στα δύο μέτρα.

Στο Rex έλεγχος των εισερχομένων.
Τα σκοινιά γιατί τα είχαν άραγε; Για να οριοθετούν τις ουρές; Μια γυναίκα μόνον πέρασε μέσα.

Όμορφα που είναι φωτισμένα τα κτήρια.
Να εδώ από αυτό το μπαλκόνι, πάνω από τη στοά Νικολούδη, είχε βγει να μιλήσει ο Γαρουφαλιάς σαν υποψήφιος της ΕΠΕΝ, και εμείς από κάτω φωνάζαμε Πέτρο κουνήσου σου πέφτει το πουλί σου (της Χούντας). Α και τρύπα στη δεκάρα απαιτούσαμε. Τα θυμήθηκες και γέλασες. Δεν γέλασες όταν μέτρησες πόσο χρόνια πέρασαν ήδη.
Ούτε γέλασες με την επιθετικότητα του φρικιού που ζητούσε λεφτά για να πάρει ένα σουβλάκι. Τα δόντια που έχασκαν, σου έλεγαν πως δεν ζητούσε τα χρήματα για κορέσει την πείνα του…

Κοραή, Σταδίου, μέγαρο ΟΤΕ.
Στο περίπτερο μπροστά, παρκαρισμένο το Cayenne. O οδηγός του, καλοντυμένος γύρω στα σαράντα με ένα γυάλινο ποτήρι στο χέρι γεμάτο ουίσκι, έκανε νοήματα σε φαντάσματα και αυτοκίνητα ενώ τα βήματά του μαρτυρούσαν την ποσότητα του αλκοόλ που είχε καταναλωθεί.

Σχεδόν έντεκα και μισή πια. Το τέρμα των λεωφορείων, στην πλατεία Κολοκοτρώνη, το ίδιο μίζερο και βρώμικο όσο και όλη η μέχρι εκεί διαδρομή. Με προσαύξηση μια άσχημη μυρουδιά άγνωστης προέλευσης.

Οι φάροι του εκατό αναμμένοι, η σκούπα του δήμου κάνει ότι παίρνει τα σκουπίδια, ένα από τα πολλά ταξί ανοίγει τις πόρτες.
Θολά τα φώτα ακόμα και της πλατείας Συντάγματος. Στο βάθος το Κοινοβούλιο φωτισμένο.
Να συνεδριάζουν άραγε σήμερα οι πατέρες και οι μητέρες τους έθνους;
Φιλελλήνων, οι βιαστικοί οδηγοί δοκιμάζουν τις ταχύτητες που θα τους επιτρέψουν να επισκεφτούν τους φαναρτζήδες.
Το σωστό ρήμα δεν είναι θα τους επιτρέψουν. Θα τους υποχρεώσουν, είναι.

Αμαλίας, πύλη του Αδριανού, Λεωφόρος Συγγρού.
Στο ύψος του Φιξ, κάντε δεξιά, διατάζει ο ζητάς που μόλις έχει βάλει τη μηχανή του κάθετα στο δρόμο για να εμποδίσει την κυκλοφορία;
Τι να έγινε άραγε; Περιέργεια. Δεν μπορεί να έβαλαν πάλι βόμβα στην εθνική ασφαλιστική.
Η διαδρομή αλλάζει αναγκαστικά Μικρή η απόκλειση.
Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, πλησιάζετε πια στον προορισμό σας.
Ο οδηγός ταξί δηλώνει περιφραστικά την πολιτική του ταυτότητα.

Φτάσατε.
Το έργο τελείωσε.
Η εταιρεία συγχωρεί μιας στιγμής παραφροσύνη.
Τη αθλιότητα που κατάντησε της γης το δαχτυλίδι ποιος τη συγχωρεί;

Η τηλεόραση είπε ότι άγνωστοι έβαλαν βόμβα στη Γενική Γραμματεία Τύπου…

Advertisements

6 thoughts on “συνεχής παραφροσύνη

    Orelia said:
    Ιανουαρίου 16, 2010 στο 6:03 μμ

    πολυ καλο κειμενο αγαπητε
    σας παει…
    στο μελλον… φωτο και κειμενα με τιτλο: διαδρομές …

    εγω ομως ενα θελω να σχολιασω
    με κακια..
    κι επειτα θυμώνετε κι εξανιστασθε για τα παιδια που κανουν καταληψεις με σύνθημα τον τετραγωνισμό της τυρόπιττας!!!…
    για την τρυπα στη δεκάρα λέω… :Ρ 🙂

    κίσεΖζ :Ρ

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 16, 2010 στο 6:56 μμ

    Orelia ευχαριστώ!!
    Πάντως για να γράψω ή να φωτογραφήσω χρειάζεται να έχω -κατά το λαϊκώς λεγόμενο- και τη φλασιά μου 🙂
    Χτες βράδυ, πουχου, μπορεί και να κρύωνα.

    Μα τα συνθήματα αγαπητοί ή, * της σήμερον ημέρας, έλκουν την καταγωγή τους από τους ημετέρους αγώνας.
    (Τώρα αν το αποτέλεσμα ήταν να τα κάνουμε ΟΛΑ μαντάρα, αυτό θέλει την ανάλυσή του…)

    *αυτά παθαίνει όποιος έχει μάθει να ομιλεί ενώπιον ακροατηρίου και δη ..πυκνού!!!
    🙂

    Orelia said:
    Ιανουαρίου 16, 2010 στο 7:38 μμ

    οχι ολα κι οχι με κεφαλαιο!

    δε μου λετε; οταν κανετε αυτοκριτκή, προκύπτετε ανορθογραφως ως εκ της συγκινήσεως;;;; 🙂

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 16, 2010 στο 9:18 μμ

    Ωρέλια όταν κάνω αυτοκριτική; Εγώ;
    ΕΓΩ να κάνω αυτοκριτική; Γιατί;
    Αφού σε ΟΛΑ, να ΚΑΙ αυτά τα ΟΛΑ είναι με κεφαλαίο, είμαι επιεικώς τέλειος!!!!!
    ΕΓΩ!!!

    🙂 🙂

    Orelia said:
    Ιανουαρίου 16, 2010 στο 9:39 μμ

    έλα ρε! με κανετε να μην νοιωθω μονη…!! :Ρ 😉

    Sotiris Kanell. responded:
    Ιανουαρίου 18, 2010 στο 11:38 μμ

    Ωρέλια χαρά μας.
    Και .. υποχρέωσή μας!! 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s