κατέβασμα της σκάλας.

Posted on Updated on

Είναι περισσότερο από σίγουρο.
Εκείνη τη δεκαετία του ογδόντα και το μικρό (; ) κομμάτι του ενενήντα, χρειάζεται βοήθεια για να το φέρεις πάλι μπροστά σου.
Αν θέλεις δηλαδή να το αντιστοιχίσεις με αριθμούς ημερών, ώρες που περάσανε, προβλήματα που βρέθηκαν στο διάβα σου και τα προσπέρασες.
Ή, τα ξεπέρασες.

Μέσα στα τόσα της ημέρας, ο παλιός συνάδελφος πέρασε να σας δει.
Μπορεί και για να δει τον εαυτό του, χρόνια μετά από το δικό του πέρασμα από εκείνους τους χώρους.
Εσύ πρόβλημα να του πεις ότι δεν έφυγε, δεν είχες. Γιατί να έχεις άλλωστε;
Όχι, όσο κι αν το έλεγε, δεν είσαι συνέχειά του. Διάδοχη κατάσταση ναι. Ίσως δηλαδή.
Συνέχεια όμως, μάλλον όχι.
Σε άλλο μήκος κύματος εξέπεμπε και το ήξερες εσύ. Εκείνος δύσκολο να το κατανοήσει.
Αλλά τι σημασία έχει;
Εσύ, όσο κι αν είναι εγωιστικό, τα δικά σου χρόνια, τις δικές σου εικόνες, τους δικούς σου προβληματισμούς, άρχισες να σκαλίζεις.
Όμως, το είπες και στην αρχή. Αν δεν ξεφυλλίσεις τα κιτάπια, αν δεν διαβάσεις κείμενα δικά σου και άλλων, αν δεν καθίσεις να ασχοληθείς με τα μέσα σου, δύσκολα θα φτιάξεις τις εικόνες για να δέσεις τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής.

Χρόνια που πέρασαν με ταχύτητα, αλλά και καταστάσεις που κινήθηκαν με αργή κίνηση -κυρίως εκείνες των οποίων αγωνιούσες να δεις το αποτέλεσμα. Πρόσωπα που έφυγαν όπως ήρθαν. Πρόσωπα που αν αποφασίσεις να τα εικονογραφίσεις, είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις, ανεξάρτητα αν αυτό σημάνει και πληγές ακόμα χαίνουσες!

Κάθισε στην καρέκλα που καθόταν πάντα.
Του την πρόσφερες. Γιατί; Προσδοκάς ανάλογες συμπεριφορές στο μέλλον; Μα αφού ξέρεις, ότι εσύ δεν θα το δεχτείς!
Το επάνω δεξιά κομμάτι της είναι φθαρμένο. Έχει φύγει το μαύρο ύφασμα και φαίνεται το αφρολέξ που είναι κλεισμένο μέσα. Όχι δεν φαίνονται εκείνα που απορροφήθηκαν εκεί. Τα μυστικά είναι καλά κλειδωμένα.
Είναι τυχαίο;
Το μαύρο στο ύφασμα δηλώνει την απορρόφηση όλων των χρωμάτων, και το αφρολέξ, έχει κρατήσει επάνω του όλους τους κραδασμούς των ηχητικών κυμάτων.

Βεβαίως ο χώρος δεν θα μπορούσε να είναι ο ίδιος.
Άλλωστε ούτε και συνέχεια με τη στενή έννοια υπήρξε.
Από αλλού ξεκίνησες, τυχαία ή συμπτωματικά οι διαδρομές συναντήθηκαν, κυρίως η φίλη σου η πολιτική έφερε την προσωρινή διάσταση, η ειμαρμένη φρόντισε να κλείσουν πορείες και λανθάνουσες αντιθέσεις.

Δηλαδή, αν ήθελες να κάνεις την αυτοκριτική σου, θα έλεγες ότι..;
Δεν θέλει να μιλήσει η αυτοκριτική. Μάλλον ζητάει τα στοιχεία για να πατήσει σταθερά επάνω τους.
Και να αναδιατάξεις το χρόνο μέσα στο μυαλό σου, σου ζητάει, για να καρφιτσώσεις επάνω του τις κιτρινισμένες φωτογραφίες τις οποίες έχεις αφήσει να φτιάχνουν σωρούς σχεδόν ασυνάρτητους.
Μπορείς να βάλεις και μανταλάκια αν θέλεις. Το πρόβλημα δεν είναι το στήριγμα, αλλά το ξεμπέρδεμα.

Το έχεις δει πολλές φορές. Αυτό που ισχύει με την όραση ισχύει και με την μνήμη.
Όπως όταν ανεβαίνεις ψηλά στον ουρανό και κοιτάς κάτω, οι αποστάσεις γίνονται ελάχιστες, αν δεν μηδενίζονται, έτσι και όταν απομακρύνεσαι χρονικά από τα γεγονότα, αυτά μεταξύ τους πλησιάζουν τόσο, που στο τέλος γίνονται ένα.

Πόσα πρόσωπα αναφέρατε μέσα στη μιάμιση ώρα της συνάντησης.
Και πόσα πρόσωπα βρέθηκαν να μοιραστούν τις αναμνήσεις, πες.

Κατέβηκε από τις σκάλες και τον παρατηρούσες.
Παρατηρούσες τα βήματα.
Στο κατέβασμα.
Μπορεί να κοίταζες και τα δικά σου βήματα.
Του μέλλοντος.
Μπορεί να έψαχνες και εικόνες που είδες πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τώρα έλειπαν τα συμπληρώματά τους.
Η εικόνα που έβλεπες, όχι δεν ήταν ιδιαίτερα διαφορετική από εκείνη που θυμόσουν.
Τα συμπληρώματά της όμως ήταν!
Η ζωή έχει αλλάξει.
Τα δικά σου βήματα, έτσι και αλλιώς ήταν διαφορετικά και σε πήγαν αλλού.
Μην ψάχνεις, τουλάχιστον τώρα, αν σε πήγαν σωστά.

Άλλωστε εσύ δεν είσαι που συχνά πυκνά, άλλοτε αναρωτιέσαι τι θα πει σωστά και άλλοτε αποφαίνεσαι ότι δεν υπάρχει το σωστά;

Advertisements

2 thoughts on “κατέβασμα της σκάλας.

    Orelia said:
    Νοέμβριος 26, 2009 στο 6:59 πμ

    μη μου το κανετε αυτό!
    υπάρχει σωστό
    κι ας είναι το ορισθέν
    δίχως τα ορισθέντα δεν υπάρχουν ..κοινότητες

    * όμορφα! πάμε όμορφα, λέω
    στο δρόμο της αποτίμησης που περιλαμβάνει και την αυτοκριτική

    καλή σας ημέρα φυσικά!

    ** νατασσΆκι… κοιμάσθε;

    νατασσΆκι said:
    Νοέμβριος 27, 2009 στο 10:40 πμ

    Είναι χρονικές περίοδοι της ζωής μου που τις θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια, μέρα τη μέρα -σαν να ήταν χθες. Κι είναι κι άλλες -μπορεί και χρονιές ολόκληρες- που μου φαίνεται σα να πέρασαν τρέχοντας από πάνω μου, κι αν δεν ψάξω φωτογραφίες, σημειώσεις και αναφορές δεν μπορώ να τις θυμηθώ. Πολλές φορές ούτε κι έτσι.

    (άρα, δεν είσαι (ο) μόνος 😉 )

    Φιλί
    και καλημέρα, και Παρασκευή σήμερα! 🙂

    (** Orelia,τσου, δεν κοιμάμαι -οι ώρες μου όμως, είναι πια δύσκολες… δεν μου φτάνουν οι 24 ώρες τη μέρα, γκρουμφ!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s