τέλμα και όνειρα…

Posted on Updated on

Και τι έχεις να κάνεις όταν όλα σε σέρνουν προς τα κάτω;
Μια τεχνική που μπορείς να χρησιμοποιήσεις είναι εκείνη της αλλαγής των συναισθηματικών προτύπων!
Και τι; Είναι εύκολο να το κάνεις μόνος σου; Μπορεί κάποιος να στείλει το μυαλό του να σφυρίζει χαρούμενα και αδιάφορα, όταν όλα ή πολλά γύρω του, του προβάλλουν συνεχώς και αδιαλείπτως εικόνες από τα προσεχή;
Τέτοια ημέρα ήταν και σήμερα.
Έτσι την έζησες, και ακόμα δεν ξέρεις αν μπορούσες να κάνεις αλλιώς.
Δηλαδή τι λες; Δεν μπορούσε να εφαρμοστεί το «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω»;

Πολλά τα ουφ. Επίσης πολλά και τα θέλω.
Μα να σχεδιάζεις σχήματα και δομές που το ξέρεις, -για την ακρίβεια εσύ το αποφάσισες-, δεν θα τα ζήσεις;
Ας μην παρερμηνευτεί το ρήμα ζω. Δεν μελλοντολογείς. Φυσικά και δεν ξέρεις αν θα τα ζεις, ακόμα και αύριο.
Κανένας δεν το ξέρει.
Εσύ γιατί να το ξέρεις δηλαδή;
Όμως δεν το εννοείς έτσι. Ούτε αποφάσισες να εγκαταλείψεις «τον μάταιο τούτο κόσμο» και άρχισες να προετοιμάζεις φίλους τε και συγγενείς.
Ώστε να μην τους έρθει κάτι ξαφνικό και δεν μπορούν να ελέγξουν τη … χαρά τους.
Αυτό, αν είναι να έρθει, θε να ‘ρθει».
Εκείνο που λες είναι ότι, ενώ εδώ και καιρό έχεις πει πως έφτασε ο χρόνος που ολοκληρώνεται ο κύκλος της εργασιακής σου πορείας, συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να ονειρεύεται και να σχεδιάζει, σαν να βρίσκεσαι στην αρχή της πορείας σου.
Φυσικά και αυτό ισχύει.
Ο τερματισμός μιας διαδικασίας, το τέλος μιας διαδρομής, είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής.
Ούτε από αυτό θα εξαιρεθείς κι εσύ.
Το τέλος του δρόμου, και για σένα, θα σημάνει τη συνέχεια της πορείας κάπου αλλού.
Εκείνο που σκέφτεσαι είναι ότι αυτός ο νέος δρόμος, η καινούργια διαδρομή, η νέα πορεία, να μη μοιάζει με την παλιά.
Να είναι πραγματικά καινούργια.
Να είναι πορεία μέσα σε κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό.
Κάτι που θα σου κινεί την περιέργεια και θα σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Ίσως εδώ θέλεις να το πεις. Δεν ήταν η ανία που σε κατέβαλε.
Ήταν εκείνα τα πολλά τα καθημερινά προβλήματα, που μπορεί να ήταν και σε μορφή διλημμάτων -μάλιστα, επειδή πολλές φορές, τις πιο πολλές φορές ήσουν αναγκασμένος να επιλέξεις μπροστά σε διλήμματα, δίχως να διαθέτεις τα εργαλεία ορθής επιλογής- ήταν αυτά που νιώθεις να σε έχουν κουράσει και να θέλεις να βγεις από το τέλμα. Σε κάνουν να νιώθεις επιτακτική την ανάγκη να βγάλεις το κεφάλι έξω από την κινούμενη άμμο.
Όχι δεν σε καταβάλει η ανία. Η άγνοια είναι εκείνη που κάθε ημέρα, όλο και περισσότερο, σε βάζει από κάτω.
Το ότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το σωστό.

Μα, μετά από τόσα χρόνια, δεν έχεις μάθει ακόμα ότι, σωστό, τουλάχιστον αντικειμενικά, δεν υπάρχει;
Ότι αυτό που η συγκυρία ονοματίζει έτσι χαρακτηρίζοντάς το σαν σωστό, εξαρτάται από τις δικές σου αρχές, τις δικές σου επιλογές, τον δικό σου ηθικό κώδικα;

Το πιθανότερο όμως ακριβώς όλα αυτά να σου είναι εντελώς γνωστά. Να είναι οι πραγματικοί λόγοι που σε πιέζουν να πάρεις το καπελάκι σου και να ετοιμαστείς να φύγεις.

και μην πεις ότι σε ενδιαφέρει τι θα αφήσεις πίσω.
Είναι δεδομένο αυτό. Σε ενδιαφέρει και καίγεσαι γι αυτά που θα μείνουν χωρίς να θέλεις να τα αφήσεις, να είναι είναι από εσένα.

Advertisements

2 thoughts on “τέλμα και όνειρα…

    Darthiir the Abban said:
    Οκτώβριος 17, 2009 στο 7:55 μμ

    Εγώ να σταθώ στο ότι άρχισες κι εσύ τα «ουφ».
    Τα υπόλοιπα είναι απλά οδοντόκρεμες!

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 24, 2009 στο 9:28 πμ

    Darthiir σωστή η παρατήρηση. Και εγώ με τα ουφφφ
    (να τα γράφω, όχι να τα λέω.. Τα λέω εδώ και πολύ καιρό!! )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s