το παρόν του παρελθόντος …

Posted on Updated on

-Θέλετε κάτι;
Δεν μπορείς και να κάθεσαι συνέχεια πίσω από ένα γραφείο χωμένος σε στοίβες χαρτιών και έτοιμος να υπογράψεις δεκάδες εγγράφων.
Κάπου κάπου, για να ξεμουδιάσεις, ή και γιατί θέλεις να προετοιμάσεις τον εαυτό σου, σηκώνεσαι να περπατήσεις στους διαδρόμους.
Σιγά που ισχύει το κάπου κάπου.
Αφού,τον τελευταίο καιρό, η καρέκλα σου είναι έτοιμη να σου ζητήσει .. διαζύγιο, επί εγκαταλείψει!

Ο νεαρότερος και αρκετά πιο εύσωμος από εσένα, μόλις είχε φτάσει στο πλατύσκαλο και από τα μάτια του καταλάβαινες ότι κάτι έψαχνε.
Εσένα έψαχνε.
Είχε έρθει να σε βρει μετά από τόσα χρόνια.
Πόσα; Δεν θα μπορούσες να τα υπολογίσεις αν δεν στο έλεγε.
Στο είπε όμως και άρχισες να ανακαλείς εικόνες.
Δέκα επτά.
Περάσανε κιόλας.
Τώρα, εδώ που τα λέμε, τι παρατήρηση είναι αυτή το περάσανε κιόλας. Αφού δεν τον γνώρισες.
-Σας θυμίζει το όνομά μου κάτι; σε ρώτησε.
Φυσικά! Μπορεί οι μορφές να αλλάξουν, σε κάποιες περιπτώσεις σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά ακόμα οι μνήμες δεν έχουν σβηστεί από τον πίνακα του μυαλού.
Γιατί; Υπάρχει κάτι που να διαγράφεται ολοκληρωτικά από εκεί; Είναι άλλο, αν καταχωνιάζεται και ουδείς γνωρίζει αν και πώς θα βγει από εκεί μέσα.

Γράφεις και νιώθεις ότι το μυαλό σου σέρνεται. Το άφησες να «τεμπελιάσει» τόσες ημέρες και τώρα πιέζεσαι να συνεχίσεις. Δηλαδή, δεν ξέρεις και προς τα πού θέλεις να το πας…

Τον παρατηρούσες όσο μιλούσε.
Φυσικά και τον αναγνώριζες. Κινήσεις και εκφράσεις παραμένουν οι ίδιες και συνοδεύουν τον καθένα για όλη του τη ζωή.
Εχτές αυτό δεν σού είπε και η φίλη σας; Διαπίστωσε πόσο πολύ μοιάζουν οι κινήσεις και οι εκφράσεις σου με εκείνες του αδελφού.
-Σκεφτόμουν πολύ καιρό να έρθω να σας βρω, ξεκίνησε την κουβέντα. Ήθελα να σας βρω γιατί …
και άρχισε να σου ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του.
Τον άκουγες και τον χαιρόσουν.
Ήθελε να σε δει για να σου μιλήσει για αυτά που κατάφερε. Να σου πει, κάπου να πει για να επιβεβαιώσει την ταυτότητά του και να εισπράξει την αναγνώριση, ότι τίποτα δεν πάει χαμένο.
Ήθελε να τον ακούσεις και να τον δεις.

Μπορεί και να του το χρωστούσες. Πιθανόν να ένιωθε ότι το χρωστούσες!

Πόσες φορές δεν το έχεις σκεφτεί ότι με τις στάσεις σου, τις πράξεις σου, ή τις παραλείψεις σου, αδικείς ανθρώπους;
Πόσες φορές δεν έχεις σκεφτεί ότι γύρω σου υπάρχει ένας κόσμος που τον κάνεις να χαίρεται, τον πληγώνεις, τον βοηθάς να κατακτήσει τα όνειρά του, τον απογοητεύεις, μετέχεις στην ζωή του, χωρίς ποτέ να το αντιληφθείς;
Πόσες φορές δεν έχεις σκεφτεί πως δίνεις και παίρνεις πολλά περισσότερα από εκείνα που μπορείς να καταγράψεις όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, και θελήσεις να κάνεις τον απολογισμό σου.

Αλήθεια, τότε, όταν θα κάνεις τον απολογισμό σου, -και δεν είναι πολύ μακριά αυτό το τότε- θα πάρεις υπόψη σου τις προθέσεις για να απαλλαγείς από τις Ερινύες ή θα βρεις μέσα στις προθέσεις κρυμμένα μυστικά που θα σε καταδικάσουν;
Στη δική σου τη συνείδηση.
Οι καταδίκες και οι τιμωρίες, οι μεγάλες τιμωρίες, δεν είναι αυτές που στις επιβάλλουν οι άλλοι.
Είναι αυτές που επιβάλεις εσύ στον εαυτό σου.

Σηκώθηκε να φύγει.
Η ώρα είχε περάσει. Και το λαχάνιασμα που είχε όταν μπήκε, δεν υπήρχε πια.
Μπορεί και να μην έφταιγαν μόνον οι σκάλες γι αυτό.

Η χειραψία από τη μεριά σου ήταν θερμή, γιατί έτσι το αισθανόσουν.
Σε τελευταία ανάλυση, το χέρι που έσφιγγες, μπορείς να πεις ότι ήταν, κατά ένα μέρος, και αυτό δικό σου!

Advertisements

34 thoughts on “το παρόν του παρελθόντος …

    νατασσΆκι said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2009 στο 10:25 πμ

    ήθελα να γράψω κάτι να σε πειράξω, που η καρέκλα σου είναι έτοιμη να σου ζητήσει .. διαζύγιο, επί εγκαταλείψει και που άφησες το μυαλό σου να τεμπελιάσει (εσύ???!!!!),
    αλλά μου βγαίνει συγκινητικό, τελικά
    που ήρθε κάποιος -που προφανώς, για να σε ψάχνει μετά από τόσα χρόνια, κάτι καλό θα έχει να θυμάται. Εγώ ποτέ δεν θα έψαχνα κάποιον που με αδίκησε ή μου έκανε «κακό» με οποιονδήποτε τρόπο 🙂

    οπότε, σου αφήνω φιλί για το Σαββατοκύριακο 😉

    (να μην είσαι τόσο αυστηρός με τους απολογισμούς -η ζωή μας δεν είναι ακριβώς «κέρδη και ζημίες» :p)

    Darthiir the Abban said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2009 στο 10:49 πμ

    Διαδραστικά 🙂

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2009 στο 2:13 μμ

    τι; νατασσΆκι, ισολογισμούς έκανε πάλι αυτός;;;

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 18, 2009 στο 2:22 μμ

    λοιπόόόόννν!
    εγω να πω πως ναι η καρεκλα θάχει δικιο
    όχι μονο για τα ..σκασιαρχεια σε κοντινους και μη προορισμούς που στο κάτω κάτω της γραφής, της δικής σου της γραφής, το μαρτυρούσες όλη την προηγούμενη χρονιά εδώ και με φωτογραφικά ντοκουμέντα…(λαχανιασα) αλλά και για καλό
    διότι, αλλίμονο σε αυτόν που στη δικη σου θέση κι ευθυνη θα καθοταν «αιωνίως» στην καρέκλα του
    είδηση δενθα έπαιρνε για το τι πραγματικά γίνεται στον χώρο του κι εσύ με έχεις …»πρήξει» να συμμετέχω δωθε κειθε γιατι ειμαι δασκάλα λέει και οφείλω να γνωρίζω τι,πως και γιατί συμβαίνει, εσύ θα έπαιρνες την καρέκλα σου αγκαλιά αφεντικό;

    επίσης κι επειδή τυγχάνω μια εκ των παλαιοτερων ανγνωστριών σου και σχετικά καλή μνήμη, να επιβεβαιώσω πως είναι απίστευτα πολλές οι φορές που έχεις αναρωτηθεί ό,τι γράφεις στην 4η θαρρώ και την 3η αποτο τέλος, παράγραφο
    απίστευτα πολλές
    τόσες που με εχεις κάνει να μετρώ τα δικά μου απο τωρα….

    άιντε!
    φιλιά

    νατασσΆκι said:
    Σεπτεμβρίου 19, 2009 στο 12:07 πμ

    Orelia έτσι μου φαίνεται -ισολογισμούς στη ζωή, πες του κι εσύ ότι δεν χωράνε, επιτέλους!
    😉

    και ναι, όντως αυτό που λέει στις τελευταίες παραγράφους το έχει ξαναγράψει άπειρες φορές -άγχος μου έχει γίνει μη τύχει κι έχω αδικήσει κανένα, κι εμένα -και τι τιμωρία θα μου «επιβάλω»! :p
    😀

    Καλημέρες!
    και φιλιά:)

    Φιορίνα said:
    Σεπτεμβρίου 19, 2009 στο 2:50 πμ

    Mία βιαστική καλημέρα κι ένα γλυκό φιλί, πέρασα να σου αφήσω….
    Χαθήκαμε…
    Να ΄σαι και να περνάς καλά!!
    Κι εσύ και όλα τα «παιδιά» εδώ…

    marilia said:
    Σεπτεμβρίου 19, 2009 στο 1:16 μμ

    Θνουποαγκαλιά και θνουποφιλάκι!

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 20, 2009 στο 3:58 μμ

    νατασσΆκι, παιδι μου, ότι και να είπω, μάταιον θα αποδειχθή!

    επρόσεξες ασφαλώς τους ανεμόμυλους του αιδεσιμότατου..

    νατασσΆκι said:
    Σεπτεμβρίου 20, 2009 στο 8:13 μμ

    Καιρό τους έχει τους ανεμόμυλους,Οrelia -από τις φετεινές του διακοπές, υποθέτω..
    Λες να είναι συμβολισμός;
    Λες να πήραν τα μυαλά του «αέρα»;
    ή να κυνηγά ανεμόμυλους, σαν Δον Κιχώτης;;;
    Χμμμ….
    🙂

    Καλή βδομάδα!!!

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 20, 2009 στο 9:28 μμ

    αέρα πήραν τα μυαλά του
    και φουσκώσαν ωιμέ!
    τα έρμα τα πανιά του
    δώσε εδώ πάρε εκεί,
    πλώρη βάλαν τ’ όνειρα του
    βραχονησίδα του πελάου του
    τα χρόνια τα παλιά του

    αυτάάάάάάάά!

    σα να μαθαίνουμε εκ νέου γραμματική νομίζω νατασσΆκι..
    το παρον του παρόντος, αυτό το ποστ..

    νατασσΆκι said:
    Σεπτεμβρίου 20, 2009 στο 11:35 μμ

    αφού δεν είναι το παρελθόν του παρελθόντος, καλά πάμε…
    😉

    Φιλιά!

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 21, 2009 στο 8:22 μμ

    του παρελθόντος το παρόν
    μοστράρει ως του μέλλοντος μας το πατρόν ._

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 22, 2009 στο 9:19 πμ

    απεμπόλησες, εκτιμώ….

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 22, 2009 στο 9:21 πμ

    κι επίσης…, υπήρχε ένας ιδιαιτέρως ευφυής άνθρωπος χτες στο ντιμπέιτ
    λυπάμαι που βρίσκεται στην αντί-αντίπερα όχθη απο εκείνην που για χρόνια στέκομαι εγώ…

    καλή σας ημέρα

    Orelia said:
    Σεπτεμβρίου 23, 2009 στο 9:04 μμ

    χθες είδα τον Κωστοπουλο, όχι τον Μητσο, τον αλλο, σε συζητηση μετα το ντιμπέιτ [ολα τα συγχωρω στον Παύλο Τσιμα και ειδικά όταν παιρνει αυτο το πονηρό χαμογελακι με το σκανταλιαρικο λακκακι]
    γέρασε κι αυτός, ε;
    σήμερα κλείνει τα εξήντα άκουσα, το αφεντικο, the boss, ο πολύς Μπρους Σπρινκστιν
    ούτε αυτός το απέφυγε, ε;
    ο Τσίμας πρότεινε να γίνει μέρος του ντιμπέιτ η αποχώρηση και πιθανόν η προσέλευση στο μέγαρο της ΕΡΤ, μέσω κλιμακοστασίου
    μου ήρεσεν
    και πως αλλιώς αφου συνοδευόταν απο το σκανταλιάρικο ύφος του
    μια στιγμή σκέφτηκα να ήταν κι Μίμης εκεί τιθα γινόταν στους σχολιασμούς
    έπειτα κοιμήθηκα
    μου έπεσαν πολύ βαριά όλα
    και κυρίως ο συνωστισμός, αιφνιδιος συνωστισμός, για τα κομπιουτερς
    έρμη ΕΕ, να ήξερες
    εσενα;
    σου επεσε τιποτε βαρυ;
    🙂

    Το τέρας της "αμάθειας" said:
    Σεπτεμβρίου 26, 2009 στο 5:58 μμ

    «…το λαχάνιασμα που είχε όταν μπήκε, δεν υπήρχε πια.»

    Kάτι μου λέει πώς σίγουρα δεν «…έφταιγαν μόνον οι σκάλες γι αυτό.»

    Καλησπέρα 🙂

    νατασσΆκι said:
    Οκτώβριος 1, 2009 στο 1:43 πμ

    Περίμενα, περίμενα κι εγώ, μπας και αλλάξει το «παρόν»

    Αλλά αφού δεν, εδώ : Καλό Μήνα
    και φιλί:)

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:22 μμ

    νατασσΆκι, ευτυχώς, τέτοιες στιγμές, να με ψάχνουν, δεν λείπουν από την καθημερινότητά μου!
    Το ξέρω ότι οι απολογισμοί δεν είναι χρέωση πίστωση και ταφάκια καθολικού 🙂
    Όμως είναι ένα πρώτο «εργαλείο» για να δεις τι γίνεται!!!
    Καλή Κυριακή και …. νίκη στην ομάδα σου!! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:23 μμ

    Ωρέλια δεν είναι ακριβώς ισολογισμοί..
    να μαζεύω τα στοιχεία για τον απολογισμό.
    Για να δω βρε παιδί μου, πού έχει φτάσει το … έλλειμμα 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:27 μμ

    Ωρέλια πάντως, πρέπει να πω και ίσως το δείξω και φωτογραφικά, η έρημη η καρέκλα, έχει διαλυθεί!!!!
    (Η αλήθεια όμως είναι ότι έχει και.. ρόδες και μπορώ να κινούμαι μαζί της!!!
    χαχαχαχαχα)

    Όσο για τα αναφερόμενα και συχνάκις επαναλαμβανόμενα, ε ας παραδεχτώ τις ανασφάλειές μου.
    Φταίει και το, μερικές φορές, εκρηκτικό του χαρακτήρα μου!!

    Φιλάκια

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:30 μμ

    νατασσΆκι συμφωνώ οτι δεν χωράνε ισολογισμοί, αλλά απολογισμοί και δη αυτοκριτική καλά θα κάνει να γίνονται.
    Ακόμα και σε .. μαξιλέριες συνεδριάσεις!!!!

    χμμ πάντως, δεν θα ξαναγράψω -λέμε τώρα- κάτι σχετικό με τις ανασφάλειές μου.
    Ε, φτάνει ο … ιός της γρίπης που μεταδίδεται. Να αρχίσει να μεταδίδεται και ο ιός της ανασφάλειας; 🙂 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:31 μμ

    Φιορίνα μου!!!!!!
    Να είσαι καλά
    Και να περνάς καλύτερα
    Πολλά πολλά φιλιά!!!!

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:31 μμ

    marilia Θνουποκαληθπερααααα 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:35 μμ

    Ωρέλια τι έχουν οι ανεμόμυλοι;
    Μια χαρά αξιοθέατο (πια) είναι!
    Έχουν πάψει προ πολλού να φοβίζουν τον Δον Κιχώτη, αφού, άλλωστε, όχι μόνον δεν βρισκόμαστε μπροστά στην ανάδυση της βιομηχανικής επανάστασης, αλλά αυτή έχει πια ξεπεραστεί (μαζί και οι ανεμόμυλοι που στο έργο του Θερβάντες, συμβολίζουν αυτό!!)
    Τώρα πια, είναι άλλα τα χαρακτηριστικά που για να είμαι ειλικρινής, προς το παρόν, δεν με τρομάζουν!!

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:38 μμ

    νατασσΆκι ναι οι ανεμόμυλοι είναι από τις καλοκαιρινές διακοπές στην Αστροπαλιά!! (Αστυπάλαια)
    Για τη σχέση τους με τον Δον Κιχώτη, μόλις απάντησα στην Ωρέλια.
    Όχι δεν με τρομάζουν οι νέες συνθήκες.
    Τις ανιχνεύω…
    (είναι τα δίκτυα, οι δικτυώσεις και τα «πλέγματα», που γράφω και αλλού, τα νέα «εργαλεία» για τα οποία μιλάω)

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:52 μμ

    Ωρέλια έκανα λογοπαίγνιο για να μην αναγκαστώ και μιλήσω για … ηλικίες!!! 🙂
    Πολύ καλό το στιχούργημά σου!!!
    και ακριβές!!!!

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:53 μμ

    νατασσΆκι όταν θα αρχίσω να μιλάω για τις ρίζες μου(!), ε τότε θα μιλήσω και για το παρελθόν του παρελθόντος!!!

    Να έχω άραγε ρίζες; ……
    Διότι μπορεί να είμαι, άλλος ένας, αιθεροβάμων…

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:56 μμ

    Ωρέλια, μπορεί να μοστράρει και έτσι, ως του μέλλοντός μας το πατρόν. ας ελπίσουμε όμως πως όχι εντελώς και όχι για πολύ!!!
    (αν και είναι δύσκολο να το αποφύγουμε.. τουλάχιστον εγώ.. Βλέπεις το γήρας κουβαλάει και συντήρηση!!! )

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:56 μμ

    Ωρέλια, όχι δεν απεμπόλησα…
    Ίσως… σνομπάρισα!!! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 9:58 μμ

    Ωρέλια, μπα δεν θα τον έλεγα ευφυή.
    (Μην μπλέκουμε την ευφυΐα με τα επικοινωνιακά κόλπα που είναι ίδιον των δημεγερτών και των λαοπλάνων. Καλύτερα προσπάθησε να αναλύσεις μέχρι τέλους τον λόγο, εν προκειμένω του συγκεκριμένου και θα καταλάβεις πού το πάει…)

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 10:02 μμ

    Ωρέλια εμένα πάλι δεν μου φάνηκε μόνον γερασμένος. Μακάρι να κάνω λάθος!
    (Για τον Κωστόπουλο, λέω)
    Το ότι δεν θα το αποφύγει κανείς μας το γήρας, το έχω δεδομένο. Αλλά τώρα πια, για να είμαι ειλικρινής, αυτό είναι ένα δεδομένο που δεν το φοβάμαι, το εύχομαι!

    Εμένα, για να σκεφτώ…
    Όχι δεν μου έπεσε τίποτα βαρύ!
    (Άλλωστε είμαι αφ’ εαυτού μου 🙂 )

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 10:04 μμ

    Το τέρας της αμάθειας.
    Καλησπέρα 🙂 🙂
    Ναι, δεν έφταιγαν μόνον οι σκάλες, αλλά ε ας το αφήσουμε 🙂

    Sotiris K. responded:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 10:04 μμ

    νατασσΆκι, δεν είχα τι να πω..
    Παρά μόνον καλό μήνα!!!!
    Καλό μας μήνα, έστω και μετά από τρεις ημέρες!!
    Φιλιά

    Orelia said:
    Οκτώβριος 3, 2009 στο 10:51 μμ

    δημεγέρτες!!!!;;!!!!
    μου ήρεσε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s