Κυριακάτικες συνήθειες…

Posted on Updated on

Κυριακή ημέρα γενικής αργίας, είπες να μην γεμίσεις το σημερινό κείμενο για τα κακώς κείμενα.
Άλλωστε την ημέρα σου, αποφάσισες να την ξεκινήσεις επαναλαμβάνοντας τη μικρή απόδραση που συχνά επαναλάμβανες πέρυσι, μέχρι την κοντινή μαρίνα, για να απολαύσεις τον πρωινό καφέ και το διάβασμα της εφημερίδας.
Η ώρα αυτής της εξόδου, είναι ορισμένη από τις περυσινές ανάλογες.
Εκεί, γύρω στις εννέα και μισή, φροντίζεις να είσαι στον προορισμό σου, πριν να καταφτάσουν οι πολλοί και η φασαρία τους.
Σαν να παραμεγάλωσες. Ορίστε που σε ενοχλεί η βοή του κόσμου. Και μην ισχυριστείς ότι θέλεις να αποφύγεις την πολλή συνάφεια του κόσμου, και τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες που λέει ο ποιητής!

Και σήμερα το πρωί ήσουν εκεί. Πριν το ρολόι δείξει την καθορισμένη ώρα.
Η γωνιά στην οποία κάθεστε ήταν άδεια.
Σας περίμενε.
Μόνον λίγο πιο κάτω, μια άλλη παρέα, φιλονικούσε με αφορμή τις καραμανλικές κινήσεις και εξαγγελίες.
Η διάθεση άρχισε να γίνεται λιγότερο ενθουσιώδης, όταν είδες ότι το μαγαζί από όπου προμηθεύεσαι συνήθως τις εφημερίδες, δεν είχε ανοίξει ακόμα.
Ανοίγει στις δέκα, σε πληροφόρησε η κοπέλα που έφερε τον καφέ.
Οι άλλοι, οι αρκετοί περαστικοί που έφταναν μέχρις εκεί, δεν είχαν ποιος να τους πληροφορήσει και έφευγαν κουνώντας το κεφάλι.
Όχι, άδικα.
Η ώρα πλησίαζε να γίνει δέκα και ο σωρός με τις εφημερίδες έμενε να περιμένει το χέρι που θα τον μεταφέρει μέσα και θα τον τοποθετήσει στις ειδικές θέσεις.
Το χέρι, για να είσαι δίκαιος ήρθε πριν από τις δέκα.
Το έφερε η αγουροξυπνημένη κοπελιά που της ανήκε.
Φυσικά (!) το μαγαζί δεν άνοιξε για να εξυπηρετήσει τους πελάτες!
Η πόρτα του ανοιγόκλεινε για να μεταφέρει η νεαρά υπάλληλος τα δέματα με τις εφημερίδες και να τις τακτοποιήσει στις θέσεις τους.
Καθισμένος σχετικά κοντά, είχες την δυνατότητα να παρακολουθείς τα συμβαίνοντα και να απολαμβάνεις τον καφέ σου.
Μόνον που δεν τον απολάμβανες ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες σου και διαβάζοντας άρθρα και απόψεις, όπως το είχες σχεδιάσει.
Τουλάχιστον μπορούσες να βλέπεις τη θάλασσα και τα πλεούμενα και να αφήνεις το μάτι σου και το μυαλό σου να ταξιδεύει στον ορίζοντα.
Μήτε και αυτό όμως κράτησε πολύ.
Η παρέα που έφτασε, νεαρά σχετικά ζευγάρια, ήρθαν και κατέλαβαν το τραπέζι που ήταν λίγο πιο μπροστά.
Αλλά και όλο το χώρο. Όχι μόνον αυτόν που αντιστοιχούσε στο τραπέζι τους.
Ακόμα και το διάδρομο ακόμα από όπου οι σερβιτόροι περνούσαν μεταφέροντας τις παραγγελίες.
Σε λίγο γέμισε και το υπόλοιπο μαγαζί.
Το κατάστημα με τις εφημερίδες ακόμα κλειστό.
Ο καφές κάτω από τη μέση.
Η διάθεση ακόμα πιο χαμηλά από τη στάθμη τού καφέ!

Επιτέλους το μαγαζί με τις εφημερίδες άνοιξε.
Τουλάχιστον θα μπορέσεις να ξεφυλλίσεις τον τύπο, και να αφοσιωθείς στα όσα γράφει, ξεχνώντας έστω για λίγο την αγένεια της παρέας. Και το έκανες.

Όσο σου ήταν δυνατό βέβαια, γιατί πώς να συγκρατήσεις τις σκέψεις μέσα στο μυαλό σου, που σε είχαν πιάσει στο μονότερμα για όσα συνέβαιναν.

Την εφημερίδα, τουλάχιστον τις ημέρες της σχόλης, θέλεις να την απολαύσεις το πρωί. Μαζί με τον καφέ σου.
Γι αυτό άλλωστε οι διανομείς φροντίζουν να φτάνει στα περίπτερα, σχεδόν αξημέρωτα.
Δέκα και μισή είναι αργά πια για τον πρωινό καφέ!

Ναι, αλλά Κυριακή σήμερα, και οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να ξενυχτήσουν το Σαββατόβραδό τους. Πώς να ξυπνήσουν τόσο πρωί;
Και η κοπελιά που ήρθε να ανοίξει το μαγαζί, ήταν αυτής της συνομοταξίας.

Εδώ δεν κατάφερες να αποφύγεις το δηλητήριο για τη νέα γενιά.
Πώς είναι δυνατόν να ζητάς κοπέλα μου δουλειά αλλά να μην έχει κέφι να εργαστείς; Ο πελάτης μπορεί να μην έχει πάντα δίκιο, έχει όμως τις ανάγκες του που θέλει να καλύψει όποτε εκείνος θέλει και όχι όποτε εσύ ξυπνήσεις.
Τους συνειρμούς και τις συσχετίσεις της κατάστασης και με άλλους εργασιακούς χώρους, δεν κατάφερες να τις αποφύγεις.

Σαν να παραμεγάλωσες. Ορίστε που σε έχεις άποψη για το πώς θα διαμορφώσει τη ζωή του ο κόσμος! Και επειδή, μέσα σου, τα έβαλες με την αναισθησία και των άλλων νεαρών, αυτών που κατέλαβαν το χώρο, αδιαφορώντας για τον αν και ποιον ενοχλούν, μήπως σου συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως ζηλεύεις την ηλικία τους;

Η εσωτερική σου συζήτηση, δεν σε εμπόδισε να ξεφυλλίσεις τον τύπο. Και να μελετήσεις προσεκτικά μερικά άρθρα.
Τουλάχιστον ας απολάμβανες έστω και ένα μέρος από αυτά που είχες φανταστεί.

Το χτύπημα το τελειωτικό το δέχτηκες με τον λογαριασμό!
Ο κάθε καφές από πέντε ευρώ!
Και μια μπαγκέτα μαύρου ψωμιού, οκτώ!

Όχι, αυτά δεν τα καταλόγισες στη νέα γενιά.
Αυτά τα πήρες επάνω σου. Η γενιά σου τα έχει κάνει αυτά!
Μπορείς να είσαι περήφανος για το ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης, η αισχροκέρδεια που στην προκειμένη περίπτωση δεν λογίζεται για αισχροκέρδεια αλλά για εφαρμογή του Laissez faire Laissez passer*, είναι ο βασικός τρόπος ζωής, σχεδόν όλων!

*αυτό θα πει,
αφήστε τους να κάνουν, αφήστε τους να περάσουν,
και σηματοδοτεί την πλήρη ελευθερία των συναλλαγών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s