ο κόσμος την εποχή της ζαρτιέρας…

Posted on Updated on

Και αν αποκτήσει χρώμα το σημείωμα, τι πειράζει;
Έτσι μπορεί να μαζέψεις και περισσότερους αναγνώστες…
Γιατί; σε ενδιαφέρει να έχεις πολλούς αναγνώστες; Αφού εξ αρχής στη μετωπίδα έγραψες ότι εσύ θα τα λες στον εαυτό σου, είτε έχεις είτε δεν έχεις αναγνώστες και θεατές…

Καλά· άσε την πολυλογία και πιάσε το θέμα από την αρχή.
Εχτές περιέγραψες μια εικόνα από τα μαθητικά σου χρόνια.
Εκείνη με την καθηγήτρια που ο αέρας, σήκωσε τη φούστα της και φάνηκαν οι ζαρτιέρες της!
Να λοιπόν που, μαζί με τις ζαρτιέρες, φάνηκαν και δυο κόσμοι!

Αναρωτήθηκε φίλος, o καμηλιέρης, αν η καθηγήτρια ήταν της Θεολογίας.
Δεν κατάλαβες γιατί έβγαλε αυτό το συμπέρασμα. Πολύ περισσότερο δεν κατάλαβες τον υπαινιγμό!
Όχι, δεν ήταν της θεολογίας. Φιλόλογος ήταν. Φιλόλογος και μάλιστα καλή δασκάλα. Έτσι την θυμάσαι!
Και ήρθε το επόμενο σχόλιο, της φίλης Ωρέλιας να δώσει την εξήγηση.
Αναρωτήθηκε, στο δικό της σχόλιο, αν οι ζαρτιέρες ήταν η μοναδική λύση.
Και σύ μέσα σου είπες μα φυσικά!!!
Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν.
Και μετά κατάλαβες!
Το συνειδητοποίησες.

Ο σημερινός τριαντατόσο άνθρωπος, ανεξάρτητα από το φύλο, ακούγοντας ζαρτιέρες, σχηματίζει εικόνες φετιχιστικού περιεχομένου.
Είναι λογικό.
Πώς να φανταστεί, ότι την εποχή στην οποία αναφέρθηκες, οι γυναίκες κάλυπταν τα πόδια τους με κάλτσες!
Κάλτσες, όχι καλσόν!
Κάλτσες γιατί το καλσόν,έτσι όπως το γνωρίζουν οι πολλοί σήμερα δηλαδή, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΦΕΥΡΕΘΕΙ ΑΚΟΜΑ!!!
Και φυσικά, αυτές οι κάλτσες, ψηλές λεπτές διαφανείς, κάπως έπρεπε να συγκρατηθούν στο πόδι!
Δυο ήταν οι λύσεις. Οι καλτσοδέτες και οι ζαρτιέρες.
Μα δεν υπήρχε ειδικό ελαστικό υλικό να κολλάει στο πόδι όπως συμβαίνει σήμερα; Θα αναρωτηθεί ενδεχομένως η σαραντάρα φίλη σου…
Η απάντηση είναι κατηγορηματική. ΟΧΙ.
Μάλιστα το μεγάλο ενδιαφέρον είναι ότι, τότε, ακόμα, ΔΕΝ είχαν σκεφτεί άλλες λύσεις.
Και εσύ, μιλώντας για το θέαμα που είδατε, αναφέρθηκες σαν να ήταν απολύτως φυσικό, και θεώρησες ότι όλοι το ίδιο θα αντιλαμβανόντουσαν, στην κατάσταση που επικρατούσε στις αρχές τις δεκαετίας του εξήντα.
Το γυναικείο αξεσουάρ εκείνης της εποχής ήταν οι λεπτές κάλτσες, και όχι βέβαια το καλσόν!
Μάλιστα, το πότε το θηλυκό επιτρεπόταν να φορέσει τέτοιες κάλτσες, αποτελούσε θέμα συζήτησης μεταξύ των μικροαστικών και αστικών στρωμάτων.
Εννοείται ότι ήταν και πρώτη ύλη κουτσομπολιού!
-Μα είδες; Μόλις γράφτηκε στην Α Γυμνασίου και σταμάτησε να φοράει σοσόνια. Απαίτησε από τη μάνα της να της αγοράσει ψιλές -μπορεί και ψηλές, πώς να ξέρεις τι εννοούσαν- κάλτσες. Και η μάνα της, αντί να της αστράψει δυο χαστούκια, της κάνει όλα τα χατίρια!
-Και τι περιμένεις χρυσή μου; Πάει χάλασε ο κόσμος. Να τη δεις ότι σε λίγο καιρό θα φτιάχνει και τα νύχια της!

Αυτή την εποχή περιέγραφες, και για άλλη μια φορά, διαπιστώνεις ότι με τόσο διαφορετικές παραστάσεις, η επικοινωνία, δεν μπορεί παρά να λοξεύει.
Ήταν η εποχή που ακόμα δεν υπήρχαν πλαστικά πιάτα, αλλά το πλαστικό είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του, σαν μοντέρνο υλικό!
Να δεις που σε λιγα χρόνια, θα τρώμε σε πλαστικά πιάτα και μετά θα τα πετάμε. Για να μην κουράζονται οι νέες νοικοκυρές, ήταν η απαξιωτική αντίδραση των παλαιοτέρων γυναικών, για τις νεότερες που ξεκίναγαν το δικό τους νοικοκυριό.

Όμως, το σημερινό σου σημείωμα δεν το γράφεις για να επισημάνεις αυτές τις αλλαγές που λογικά και νομοτελειακά έχει επιφέρει ο χρόνος.
Η παρατήρηση σκηνών από τον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής του εξήντα, έχει να προσφέρει δεκάδες αναλόγων παραδειγμάτων που δείχνουν τις αλλαγές που έχουν επέλθει.
Αν τα σημειώνεις αυτά είναι για να έχεις εσύ να θυμάσαι, μάλλον να μη σου διαφεύγει, ότι οι πολλοί γύρω σου, όντες πολύ νεώτεροι, δεν μπορούν καν να αντιληφθούν τι λες, αφού είναι αδιανόητες οι καταστάσεις που έχουν μεν περάσει, υπήρξαν όμως και χαρακτήρισαν την κοινωνική ζωή!

Πώς να αντιληφθεί ο νέος άνθρωπος τις συνθήκες ελευθερίας που βιώνει, όταν έχει πρόσβαση σχεδόν απεριόριστη σε κάθε πηγή πληροφόρησης.
Το θεωρεί αυτονόητο.

Αν του πεις όμως ότι οι γονείς σου σού απαγόρευσαν να ξαναπάς στο σπίτι γειτόνων, γιατί είπες ότι είδες να έχουν ανοιγμένη επάνω στο τραπέζι μια εφημερίδα που λεγόταν Αυγή, πώς θα του φανεί άραγε;

Όχι, δεν έχει νόημα να συνεχίσεις να απαριθμείς ή να καταγράφεις καταστάσεις, που η ύπαρξή τους, μετά τα γέλια, προκαλεί τουλάχιστον απορία.
Κράτα αυτό που σημείωσες και παραπάνω.

Οι νέοι άνθρωποι, ο κόσμος που σε περιβάλλει, δεν έχει ευτυχώς ή δυστυχώς καν ακούσει αυτά που για σένα είναι βιώματα.

Επομένως μην εκπλήσσεσαι που δεν σε καταλαβαίνουν πολλές φορές.

Δείξε κατανόηση.

Δείξε κατανόηση και προσαρμόσου εσύ.

Το να εξηγείς είναι καλό σαν αφήγημα, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει τη ροή της ιστορίας.

Advertisements

43 thoughts on “ο κόσμος την εποχή της ζαρτιέρας…

    Ωρέλια said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 8:33 πμ

    μπααα!
    έχετε σαραντάρα φίλη;
    ε χ ε τ ε σαραντάρα φίλη;;; 🙂 😉 😛
    σας πειραζω, ναι;
    (για τους αναγνωστες σας το τελευταίο. εσεις με γνωριζετε απ την αναποδη..!)

    στην ουσια του αρθρου σας..

    κατανοω τον λογο που ο Darthiir, περιεγραφη ως καμηλιερης με μικρο -κ-
    πως αλλιως να περιγραφεί είς, ος έστι ανήρ ολίγον μετά των τριάντα χρόνων ζωής του, μη γνωρίζων τας ζαρτιέρας ως τας μοναδικάς λύσεις ας είχον αι γυναίκες της μεταπολεμικής Ελλάδος ίνα συγκρατώσι τας, από μετάξι(αρπάξτε παρακαλώ την πληροφορίαν!),ούτος εστί κι ο λόγος της λεπτής υφής των, κάλτσας που ετύλιγον τας με αιδώ εμφανιζομένας γάμπας των;!;
    αλλ’ εγώ; εγώ αγαπητέ μου, μία κυρία παρελθούσης εποχής, δια ποίον λόγο δεν υπογεγραμμίσθην το ψευδώνυμον μου μετά των πλαγίων, έστω, επιλογών ας σας παραθέτει ο κειμενογράφος του περιβάλλοντος ό χρησιμοποιείται; Ε;;;;;
    🙂 😉 🙂 :-* 😉

    ( προσπαθησα παντως! μα να ειμαι σοβαρη! τι; )

    ενας παραγοντας, ειναι αυτος που αναφερετε
    ενας ακομη, ειναι κι η οικογενειακη κουλτουρα κι επιρροή
    μια φίλη, όχι πολύ μικρότερη απο μενα, για να αποδειξη αυτό που ισχυριζοταν, ότι δηκαδη οι Χανιωτισσες ήταν ..ξεπεταγμενες σε σχεση με τις αθηναιες πχ., κατεφευγε να περιγράφει το γεγονος πως οι πρωτες χρησιμοποιουσαν, ενταξει! φορουσαν, λαστεξ, ενταξει κορσεδες, απο την εφηβικη τους ηλικιας ενω η ιδια τσ!
    ήταν κορη στρατιωτικου..

    πάντως, υπαρχει διασταση κι αποσταση, Sotiris K.
    και παντα συνεβαινε αλλωστε
    θυμησου τον ρολο σου ως παιδι και αρκετα μετα..
    οι επαναπροσδιορισμοί , οι αναφορές επεξηγηματικές και άλλες, στο παρελθόν, αναγκαίες
    αυτό που με γοητευει, καθιστωντας με περισσοτερο ..ενηλικη[ 🙂 συντηριτική γριά ταιριαζει αλλά…! 🙂 ], είναι οταν διαβαζω παλιας γραφης βιβλια, οπως αυτο που σου ανεφερα τις προαλλες, να ανακαλύπτω τις ομοιοτητες σε πολλά, παρα πολλά
    σε αυτό που δυσκολευομαι, ειναι ναβρω την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις καταστασεις του τοτε και του τωρα
    σε αυτο, στηριζομαι σε σενα [εδω μεσα] και.. περιμενω τα αφηγματα σου…!

    🙂

    φιλιά

    καλημέρα

    αγκαλιες του φεγγαριου said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 9:22 πμ

    ναι, μου θυμησες τον εαυτο μου, τοτε γυρω στα 12-13, ονειρο σου λεω το ποτε θα βαλουμε καλσον.. ονειροοοο..
    σαν να ηταν συνιφασμενο με το »τωρα ειμαι γυναικα»

    δεν καταλαβα για ποια αναρτηση μου μιλησες στο προηγουμενο σχολιο μου, και μ ευχαριστεις κι ολας.. χεχε..

    λοιπον τα κειμενα σου καποιες φορες ειναι ολα τα λεφτα, αλλα διχως τα σ(εντονια)χολια της »ορελιας» χεχε καλε μου, δεν θα ηταν τπτ..

    εε; συμφωνεις ε; μα το ξερω!

    :)*

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 10:57 πμ

    Χααααααααααχαχαχαχα
    Παπατρέχηδες!

    Λοιπόν, καλύτερα να εξηγηθώ!
    Φυσικά και όχι απλά ξέρω, αλλά έχω συνειδητοποιήσει (παράξενο σου φαίνεται ε; ξέρω ότι όντως ο πολύς κόσμος δεν το έχει συνειδητοποιήσει) πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα τότε και πως ορισμένα πράγματα δεν υπήρχαν και δεν τα είχαν σκεφτεί κοκ! Τουλάχιστον όσο αφορά στα «τεχνολογικά» θέματα.
    Οπότε έχω συναίσθηση πως εκείνες τις ωραίες εποχές η ζαρτιέρα ήταν απαραίτητο αξεσουάρ και όχι «φετιχιστικό» όπως σήμερα… (ωραίες εποχές… αχχχ)
    Πάντως δεν μπορώ να πω…
    Κάθε πέρσι και καλύτερα!
    (Ωρέλια μου… είναι πρωί για «μεταξένιες» περιγραφές… για όνομααααα 😛 )

    Το σχόλιό μου δεν είχε τόσο «φετιχιστικό» χαρακτήρα!
    Απλά όσες θεολόγοι γνωρίζω ήταν και είναι λίγο «πεταχτούλες» 😉
    Συν του ότι μου θύμισες την εικόνα μιας που είχα στο σχολείο εγώ!
    (Πολύ «μωρό» σου λέω… 😛 )

    νατασσΆκι said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 12:16 μμ

    Ωρέλια, και ούτε καν σαραντάρα (ακόμα.. :p)
    😉

    Εννοείται ότι ξέραμε πως ο κόσμος δεν φορούσε πάντοτε καλσόν -από διηγήσεις μαμάδων και..γιαγιάδων, αλλά να μη σας πληγώνω Παρασκευιάτικα! 😛

    Εγώ πάλι σκέφτομαι πόσο δύσκολο θα είναι στα δικά μας παιδιά να φανταστούν εκείνη την εποχή -δες, ούτε πενήντα χρόνια πίσω!- όταν γεννιούνται κι έχουν δεδομένο στα σπίτια τους το τηλέφωνο -κινητό και σταθερό- (σ’ εμάς δεν είχαν όλοι, στο χωριό τα καλοκαίρια είχαν μόνο στο καφενείο και στην κοινότητα), το αυτοκίνητο (επίσης δεν είχαν όλοι στα δικά μου παιδικά χρόνια), την τηλεόραση, τον υπολογιστή και το ίντερνετ, ακόμα και το ηλεκτρικό ρεύμα (στο χωριό της μαμάς μου επίσης θυμάμαι να μην έχουν, για αρκετά χρόνια..)

    Μάλλον έτσι γίνεται, και κάθε γενιά προχωράει πιο γρήγορα πια.
    Και μου φαίνεται πως καλό της κάνει να μαθαίνει -έστω σαν πληροφορίες μέσα από τις ελληνικές ταινίες ή τέτοια κείμενα 😉

    Καλό και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο, φιλιά 🙂

    Ωρέλια said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 2:39 μμ

    καλά! δικέ μου! πάμε για δίδυμο! εσύ γραφέας κι εγώ κριτής… 🙂 😛 😉
    τωρα ομως δεν εχω χρονο για να οργανωσω στο μυαλομου απαντησεις
    -Νατασσίδιον! κι οι ακολουθοι..! δεν θα ξεφυγετε!-

    *******

    ηθελα να σχολιασω και για την Αυγη αλλά θα το κανω εμεσα..
    πάντα λοιπον, κρινοντας εξ ιδιων, ισχυριζομουνα πως αν θες το παιδι σου να κανει κατι απο αυτα που του λες κι επιθυμεις να ακολουθησεις, απαγορευσέ του το!..
    με εννοείτε; 😉

    επίσης, ηθελα να καταθεσω εναν προβληματισμο-θεση, αλλά με προλαβε ο Καμηλιέρης..
    δε νομιζετε πως η τεχνολογια πορευεται αντιστροφως αναλογα του αισθησιασμου; μας στερεί ουτως ειπειν, στοιχειων ατινα συνετεινον του αισθησιασμου; ε; :))

    αντε
    μετα τοση προσπαθεια χρειαζομαι υπνο…

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 4:15 μμ

    Κάτσε να δεις πως το είχα θέσει…
    «Ο ουρανός είναι πια σκοτεινός, σβησμένος από τα φώτα του πολιτισμού»
    Ή κάπως έτσι…
    (Μπορείς να το πεις και ως οι γάμπες έχουν πλέον υφή πλαστικού αντί μεταξιού – ροζ γραμμή γίναμε, δε το χοντραίνω άλλο… 😛 )
    Αποφασίστε όμως, μια κεφαλαίο, μια μικρό το κάπα μου, θα πάθω κρίση προσωπικότητας ο άραβας!

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 10:58 πμ

    Ωρέλια, απλά είναι τα πράγματα.
    καμηλιέρης με μικρό κ, γιατί δεν είναι όνομα!!! Είναι … ιδιότητα.
    (Δηλαδή τι; Περίμενες ένας καμηλιέρης να έχει τέτοια και τόσο πλήρη γνώση περί των γυνακείων αξεσουάρ της Δύσης; Εκεί μάτια μου, -ορίστε και ειδική προσφώνηση, για να μην είσαι παραπονεμένη,- είναι Ανατολή!!!) 🙂
    Πληροφορία λάθος!
    Οι ψιλές κάλτσες ΔΕΝ ήταν μεταξωτές! Ήταν νάυλον.
    (Ξέρεις, εκείνη η μεγαλομοριακή ένωση από την εξαμεθυλαινοδυαμίνη και αδιπικό οξύ κλπ κλπ).
    Μιλάμε, μην ξεχνάς για δεκαετία του εξήντα.
    Ήδη είχε καταργηθεί, -επίτευγμα- και η ραφή!)
    Οι μεταξωτές κάλτσες, βεβαίως και υπήρξαν, ως κατάλοιπο της δεκαετίας του 30 κυρίως, -τότε κυκλοφορούσε και η μάρκα gomena εξ ης φέρεται να προέρχεται η σχετική λέξη.
    (Άλλοι λένε ότι προέρχεται από το go men. Ε δεν είμαστε και ετυμολογικό λεξικό εδώ! 🙂 )
    Τέτοιες και ανάλογες ιστορίες, σαν εκείνη με την κόρη του στρατιωτικού, μπορεί να διηγηθεί κανείς χιλιάδες!
    Απλά εγώ θα τις έλεγα ιστορίες του κεφαλαίου από τα σοσόνια στη χειραφέτηση!
    Τέλος, αν ψάχνεις για διαφορές μεταξύ του τότε και του τώρα, θα βρεις αν τις κρατήσεις στο επίπεδο της τεχνολογίας.
    Αν ψάχνεις για διαφορές διαθέσεων και προθέσεων, χμμμμ θα δυσκολευτείς!
    (Σχέσεων διαφορές όμως, επίσης θα βρεις…)
    Ταύτα προς το παρόν 🙂

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:05 πμ

    αγκαλιες του φεγγαριου, από τα πολύ ουσιαστικά στοιχεία των κειμένων στα blog είναι η δυνατότητα ουσιαστικής συζήτησης.
    Η φίλη μας η Ωρέλια, είναι μεν κατά πολύ νεότερη εμού, έχοντας όμως αρκετά κοινά ενδιαφέροντα με την αφεντιά μου -πχ μας αρέσει και στους δυο η .. φυσική 🙂 – μπορεί να με τσιγκλάει κατά όπως της κάνει κέφι!
    (δεν λέω ότι είναι και από τις πιο παλιές γνωριμίες, γιατί θα με εγκαλέσει που την λέω … μεγάλη! 🙂 )
    Φυσικά το δυνατό της σημείο δεν είναι η διάθεση για τσίγκλισμα, αλλά το μυαλό της, όμως δεν της το λέω, ε μην το πάρει και επάνω της 🙂

    Ξέρω ότι σχεδόν όλες εσείς οι πολύ νέες γυναίκες έχετε περάσει από το στάδιο του όπως είπα πριν σοσονιού προς την εφηβεία, άρα είναι λογικό να φέρνουν τέτοιες αναφορές μνήμες και χαμόγελα, και δάκρυα κάποιες φορές, στην επιφάνεια!

    Όσο για το ευχαριστώ για την ανάρτηση, αναφερόταν στο ότι σο μπλογκ σου, έχεις προσθέσει την άμεση ενημέρωση και από το δικό μου blog.
    Να είσαι καλά.
    Φιλιά!

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:09 πμ

    Darthiir και η τότε δική μας θεολόγος ήταν…… 😉 🙂

    Δεν ήθελα να σε θίξω πάντως.
    Άλλωστε το κείμενο δεν γράφτηκε για να εξηγήσω τα των γυναικείων εσωρούχων.

    Αυτό που με απασχολεί είναι αυτό που σημειώνω προς το τέλος.

    Ότι δηλαδή είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ θέμα να θυμάμαι πως οι άλλοι μπορεί να μην γνωρίζουν ποιες καταστάσεις έχω βιώσει και έχω στο μυαλό μου, όταν γράφω ή λέω κάτι, και επομένως, οφείλω να οργανώνω ανάλογα το λόγο μου!

    Γι αυτό γράφτηκε αυτό το κείμενο.
    Ε το ότι του έβαλα και λίγο χρώμα..
    Καλοκαίρι είναι 😉

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:13 πμ

    νατασσάκι, αυτά που περιγράφεις ακριβώς με οδήγησαν να σημειώσω όσα σημείωσα!

    (αποφεύγω να πω ότι με πληγώνεις -αλλά με πληγώνεις!!!! όταν λες ότι αυτά τα έχεις ακούσει από τη μαμά και τη γιαγιά σου!!
    χαχαχαχα)

    Ναι σιγουρα κάθε γενιά φτιάχνει το δικό της κόσμο, και η άποψή μου είναι ότι θα πρέπει να την αφήσουμε να τη φτιάξει όπως θέλει να τη ζήσει.
    Χωρίς επεμβάσεις.
    (Φυσικά οφείλουμε να την ετοιμάσουμε ώστε να πάρει τις ευθύνες της ΚΑΙ για τα λάθη της και να μην τα χρεώνει στους απερχόμενους)
    Να περνάς καλά!
    Φιλάκια

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:19 πμ

    Ωρέλια, λες να γεννηθεί μια τέτοια συνεργασία εδώ;
    Καλό ακούγεται ( σε εμένα.. οι άλλοι, που μπαινοβγαίνουν εδώ, δεν ξέρω πόσο θα τρομάξουν… χαχαχαχα)

    Για το θέμα της Αριστεράς, στη δεκαετία του εξήντα και ειδικότερα πριν από τη χούντα, έχω κάνει κάποιες νύξεις και ελπίζω να μου έρθει η διάθεση να γίνω πιο αναλυτικός άλλη φορά. Το θέμα έχει ενδιαφέρον σίγουρα.

    Όσο για το θέμα τεχνολογίας και αισθησιασμού μάλλον θα διαφωνήσω!!
    Ξέρεις πόσοι διεγείρονται ερωτικά στο πέρασμα πχ μιας κατακόκκινης Ferrari?

    ααα και επειδή δεν απάντησα πιο πριν, φίλες και φίλους έχω σε όλες τις ηλικίες!
    Συνεπώς και σαραντάρες!
    (Εκείνοι δεν ξέρω αν με θεωρούν το ίδιο!!! 🙂 )

    Εντάξει μη το δέσεις τώρα με τους φίλους..
    Άστο…:)

    Εκείνο που χρωστάω είναι να εξηγήσω, γιατί επέλεξα να βάλω στο στόμα της σαραντάρας φίλης μου την ερώτηση, και όχι σε άλλης ηλικίας.
    Φυσικά δεν ήταν τυχαία η επιλογή της ηλικίας!

    Ένα κείμενο στο προσεχές μέλλον, ίσως το εξηγήσει!

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:22 πμ

    Darthiir νομίζω ότι το ζήτημα του «κ» λύθηκε 🙂
    Και, ναι καλά κάνεις και σταματάς στη ροζ γραμμή!
    (συνέχισε εσύ, εγώ κρατάω τα προσχήματα!! χαχαχαχα)

    (ότι ο ουρανός έχει πια χαθεί, μαζί και τα όνειρα που έχουμε ακουμπήσει εκεί, είναι σίγουρο!! )

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:24 πμ

    Ωωω
    Μα δεν εθίχθην!
    Και παρεμπιπτόντως…
    Βάζε και παραπάνω χρώμα, δεν είν’ θέμα, απλά βγάζε ‘τα απογευματάκι 😉
    (Οπότε το κατοχυρώνουμε με μικρό, ή μήπως θέλει να τριτολογήσει η Ωρέλια; 😛 )

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:36 πμ

    darthiir ε εδώ είμαστε αν θέλει κανείς να τριτολογήσει!!!

    όσο για το χρώμα… είπαμε προσπαθώ να είμαι διακριτικός, μεγάλος άνθρωπος 🙂

    Orelia said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 2:58 μμ

    Darthiir,
    παιδί μου!

    το προβλημα εγκειται στην αποχρωση του χρωματος κι οχι στο ιδιο το χρωμα
    ενα ροζακι απαλον, φερνει λιγο σε αρλεκιν
    ενα σκουροτατο ομως ροζακι, ενδεχομενως εμπεριεχει στοιχεια της κοινωνικοοικονομικης δομης οία επηρεάζει ουτως ειπειν τις συμπεριφορες των ανθρωπων κι επομενως και των γυναικων

    η με το φεγγάρι αγκαλιά εχει πετυχει πολλάκις, συνδυασμους αποχρωσης οι οποίοι αποδίδουν στοχεία απο αυτα που σου ειπα παραπανω και μαλιστα με εξαιρετικη επιτυχια σε κειμενα της
    λέω δε να επιδοθώ κι η αφεντια μου σε τοιούτου περιεχομένου κι αποχρωσης -σκούρης- αναρτησεων
    όσο για την ωρα… όοοομορφα!! λέμε! τι εχει η 8η πρωινη και δεν ειναι κατάλληλη για ..μεταξενιες περιγραφές;
    ότε ήμιν κι εγω εις την ηλικιαν σου, αυτά επίστευον κι έλεγον
    -ασε δε που υπεφερα συχνοτατα απο περιεργους πονοκεφαλους…-
    τώρα όμως, που έχω όλο τον χρόνο δικό μου -είμαι σίγουρη πως θα προσεξεις τις λεξεις που χρησιμοποιω έναντι αυτών που συνηθιζεται..!- δεν αφήνω την ώρα να θέσει περιορισμούς σε καμια μου διαθεση, ωραία κι ασχημη
    στη ζωή με τις πάντες… και τουρμπο μηχανη.. γι αυτο συχνα κοντοστεκομαι ασθμαινοντας!!! 🙂 😉 😛

    Νατασσίδιον!!!
    μα έγινες μαμά και παραμενεις αφελής;; εεεε; 🙂 🙂
    είναι δυνατόν η Ωρέλια να πειραξει τον Σωτηριο γι αυτό το θεμα με αστεϊσμον του ..αφρού;;;!!!;;;
    όχι πες μου..
    ηταν παντως ενα αστείο χωρις βαση στηριξης, ομολογω
    [χαιρομαι οταν σε βλεπω τριγυρω βρε!]

    με το φεγγαρι αγκαλιά
    με κολάκεψες όσο δεν παιρνει
    ωστοσο, ειναι στα πιστευω μου πως κανεις δεν ειναι τιποτε απο μονος του, μονος του
    ακομη και Τσομσκι νασαι, κατι εχει δουλεψει πολυ απο πισω σου, εχεις ενα μπακ γκραουντ, σχεσεις αλληλοδραστικές, επηρεασμους, τις οποιες, ενταξει!, αφομοιωνεις, επεξεργαζεσαι με τον προσωπικο σου επεξεργαστη του οποιου το λογισμικο με την σειρα του, δημιουργηθηκε απο επηρεασμους, γνωσεις κι αλληλεπιδραση με το περιβαλλον σου, και ΤΣΟΥΦ! ιδού η προσωπικότητα! το πιο πολυπλευρο λειτουργικο συστημα που εχει υπαρξει με την πιο συνθετη και πολυεπιπεδη γλωσσα γραφης κι αναγνωσης

    κι επειδη ο Σωτηρης ειπε ενα σωρο καλά για μενα -τωρα θαχει λιποθυμησει απο την προσπαθεια- να επιβεβαιωσω κι εγω πως ειμαστε παλιοι γνωριμοι, πραγμα που μας επιτρεπει να «διαβαζουμε» εύκολα -σχετικα- τις σκεψεις ο ενας του αλλου και να εχουμε κατακτησει την οικειοτητα ατομων που βρηκαν κατι να εκτιμουν ο ενας στον αλλον και μέσα απο μια κοινη ομαδα ενδιαφεροντων αλλά κι αντιθετων αποψεων (θα εχουμε και τετοιες Σωτηρη! ε;)

    Κ ενεκα που, ιδιοτητα μεν, της μεγαλοπρεπειας δε
    όχι; 🙂 🙂

    τριτολόγησα;

    Orelia said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 3:02 μμ

    μη νομιζεις πως δεν προσεξα τις γνωσεις σας αγαπητε για τις απο μεταξι καλτσες, την ραφή, την ..ανεξαρτητοποίηση απο αυτην, τις μαρκες καλτσων, την προέλευση της εκφρασης γκομενα κλπ κλπ κλπ
    ενταξει; 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 5:07 μμ

    Μα γιατί περιφρονείτε το κόκκινο βρε παιδιά;
    Γιατί περιφρονείτε το κόκκινο;

    Η 8η πρωινή δεν έχει κανένα πρόβλημα με τα χρώματα, αρκεί να μη βρίσκεται κάποιος στο γραφείο περιτριγυρισμένος από συνεργάτες…
    (Παίζουν ρόλο βέβαια και έτεροι παράγοντες αλλά ας παραμείνουμε στον αναφερόμενο…)
    {Είδες βρε Σώτο που βιάστηκες να βγάλεις πόρισμα; Το θέμα του κάπα μου θέλει πολλή συζήτηση απ’ ότι βλέπω!!!}

    νατασσΆκι said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 6:00 μμ

    Λοιπόν, κι εγώ ψηφίζω Κ για τον Καμηλιέρη 😉
    μπορεί να είναι ιδιότητα, είναι όμως χαρακτηριστική του -τι θα ήταν ο Darthiir the Abban χωρίς τις γΚαμήλες του, ε;

    Ωρέλια, το ξέρω ότι ήταν πείραγμα, φυσικά -σας διαβάζω και τους δυο αρκετό καιρό για να ξέρω πια. Αλλά δεν μπορούσα να το αφήσω να περάσει! 😉
    [γκρινιάζει που γκρινιάζει κάθε τόσο για τα της ηλικίας, να τον αφήσω έτσι, ε;]

    Η αλήθεια είναι ότι έχω αραιώσει τις επισκέψεις μου στα blog – έχω πολλά να κάνω εκτός νετ, και σχεδόν δεν προφταίνω πια. Διαβάζω ανελλιπώς όμως ό,τι γράφουν οι αγαπημένοι μου φίλοι, κι ας μη με βλέπουν 🙂

    Σας αφήνω για σήμερα -έχει μεγάλη έξοδο το πρόγραμμα γι’ απόψε, μέχρι πρωίας.

    Τα φιλιά μου

    Orelia said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 9:03 μμ

    ΝατασσΆκι!
    γνωρίζω.. αλλά ετσι μου ηρθε να διευκρινισω με την ευκαρια που μου έδωσες..
    καλά να περασεις βρε
    [κι αυτό το γνωρίζω
    πως μας διαβάζεις.. 🙂

    Darthiir!
    κ ό κ κ ι ν ο!!
    κατοχυρώθηκε!
    βαθύ κόκκινο!

    ******* είμαι σίγουρη! είμαι εντελώς σίγουρη πως το έγκειταί μου, γράφηκε με -υ- στη θέση του -ει-! αφού το πρόσεξα και ..βλαστήμησα γιατί δεν μπορούσα να το διορθώσω εκ των υστέρων! τελικά.. δεν λιποθύμησες, ε; 🙂

    καλο Σαββατοβραδο

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 9:41 μμ

    Ωρέλια όπως σωστά παρατήρησες μετά(!) δεν λιποθύμησα!!!!
    Όσο για τις αντιθέσεις των απόψεων, αλίμονο αν δεν υπήρχαν!
    Πάει η .. διαλεκτική!!! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 12, 2009 στο 10:23 πμ

    νατασσΆκι, αν με το Κ κεφαλαίο, θέλουμε να δείξουμε το μέγεθος της ιδιότητας του darthiir the Abban τότε, ναι να ταχθώ κι εγώ στο πλευρό αυτής της άποψης.
    Αν όμως το δούμε σαν όνομα, τότε διαφωνώ, με την έννοια ότι ο καθένας εδώ έχει επιλέξει ένα τρόπο να υπογράφει τα κείμενά του.
    Την τελική απόφαση όμως προτείνω να την αναθέσουμε στον ίδιο!
    Ε τι; Όλη τη δουλειά εμείς θα την κάνουμε; 🙂 🙂
    (Άσε που εσύ έχεις και πολλές δουλειές εκτός νετ -κστά δήλωσή σου 🙂

    Ελπίζω να πέρασες όμορφα εχτές 🙂
    Καλημέρα!!

    Λόγω … ηλικίας ε δεν τα βλέπω και όλα όσα γράφεις…
    Κυρίως δε τις…ταβανόπροκες!!
    χαχαχαχα

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 12, 2009 στο 11:28 πμ


    Με έχετε καταμπερδέψει!
    Άμα διαλέξω κεφαλαίο κάπα θα πάρω μικρό ντι;

    😮

    Αχ δεν καταλαβαίνω…
    Δεν πάμε πάλι πίσω στις ζαρτιέρες, τις θεολόγους και τις φιλολόγους καλύτερα;

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 12, 2009 στο 11:37 μμ

    Darthiir αμ αν πάμε πίσω στις φιλολόγους, εκεί είναι που θα μπλέξουμε .. τους μηρούς μας!!
    🙂 🙂

    Ναι, με αυτές που σκέφτηκες !!!
    χαχαχαχαχα

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 13, 2009 στο 9:42 πμ

    Εμ εκεί θέλω να καταλήξω!
    Καλύτερα τους μηρούς, παρά το μυαλό μας!

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 13, 2009 στο 3:26 μμ

    Darthiir ε όχι και καλύτερα.. Όχι και καλύτερα…
    Όχι ΑΠΛΩΣ καλύτερα δηλαδή 🙂 🙂

    Ωρέλια said:
    Ιουλίου 13, 2009 στο 5:21 μμ

    αχα!
    το πατε απο δω το πατε απο κει παλι στη μεση στεκεστε… άντρες! πφ!.. 🙂 🙂

    εγω παντως ξαναμαπινω εδω γιατι θελω να καταλαβω τι εγραψα σαν απαντηση στην με το φεγγαρι αγκαλία.. και νομιζω πως δεν καταλαβαινω… ή μαλλον αυτο που καταλαβαινω ειναι πως δεν εβγαλα αυτο που ηθελα… παντως.. ευχαριστω Σωτήρη

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 14, 2009 στο 10:13 πμ

    Ζηλεύουμε Ωρέλια μας;
    😛

    Orelia said:
    Ιουλίου 15, 2009 στο 6:57 μμ

    εδω ηθελα να γραψω ο πρωί πως καθυστερησα πεντε εξι μερες να απαντησω γιατι πολυ προβληματιστηκα στο αν ζηλευω και τι;
    τελικα δε, κι επειδη μου αρεσει απο τις πιτες η γωνια,κατεληξα πως ζηλευω τις ακρες
    παλι ομως κατι δεν με αρεζει 🙂

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 16, 2009 στο 1:57 πμ

    Ωρέλια, εμένα πάντως δεν μου αρέΣει το ρήμα αρέΖω 🙂

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 16, 2009 στο 10:33 πμ

    Και με τον μπακλαβά δηλαδή τί γίνεται;;;

    Ωρέλια said:
    Ιουλίου 18, 2009 στο 9:33 μμ

    μπακλαβας.. κεντρο

    ουτε κι εμενα μου αρεσει το αρεζει… βρεθηκα σε αμηχανια κι ετσι.. 😉

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 19, 2009 στο 9:42 μμ

    Darthiir ε τι, τι γίνεται με τον μπακλαβά.
    Η γωνιά του έχει πάντα ενδιαφέρον!!! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 19, 2009 στο 9:55 μμ

    Ωρέλια σε βρίσκω .. εικονοκλαστική!!
    Άκου … μπακλαβάς κέντρο 🙂 🙂
    χχαχα

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 20, 2009 στο 10:14 πμ

    Εμ είδες;
    Λόγω της διατύπωσης κάτι είχα ψυλλιστεί για τον μπακλαβά, εξ ου και ρώτησα…
    Και όπως βλέπεις…
    Περί ορέξεως…
    (Μα κέντρο;;; )

    Orelia said:
    Ιουλίου 22, 2009 στο 7:31 μμ

    η γωνια αξιζε μονο στον μπακλαβα που εφιαχνε η μανα
    μελομενος απο την μια ακρη στην αλλη ή σε ολες του τις διαμετρους αν ηταν, που ηταν, κυκλικο το ταψι
    και με το γαρυφαλλακι στο κεντρο για να συγκρατει ολα τα φυλλα «εντος παιχνιδιου», ηταν εξαισιος
    στους ετοιμους, οι γωνιες το πολυ να γδαρουν τα ουλα σου…

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 30, 2009 στο 9:19 πμ

    Darthiir ε τελικά ναι. Είναι παγκόσμιο αξίωμα!
    Το, Περί ορέξεως…. 🙂

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 30, 2009 στο 9:27 πμ

    Orelia, γιατί θέλεις να με προβληματίζεις καλοκαιριάτικα;;; ε;;; 🙂
    Για να ψάχνω γωνίες στο .. δίευρω; (παλιά λέγαμε στο δεκάρικο 🙂 )
    Άκου γωνία μπακλαβάς σε στρογγυλό ταψί! 🙂 🙂
    Φιλια

    Orelia said:
    Ιουλίου 31, 2009 στο 10:48 πμ

    😛 :-* :))

    Orelia said:
    Ιουλίου 31, 2009 στο 10:48 πμ

    ;-*

    :))

    Orelia said:
    Ιουλίου 31, 2009 στο 10:48 πμ

    Α! δεν παίζω…!

    Sotiris K. responded:
    Αύγουστος 24, 2009 στο 12:20 πμ

    Orelia 🙂

    Sotiris K. responded:
    Αύγουστος 24, 2009 στο 12:20 πμ

    🙂

    Sotiris K. responded:
    Αύγουστος 24, 2009 στο 12:20 πμ

    Ωρέλια, δεν θυμάμαι, πια, ποιο ήταν το παιχνίδι 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s