χαμόγελα…

Posted on Updated on

Η εφορία να οδηγήσει σε αναμνήσεις;
Και μάλιστα να είσαι χαρούμενος γι αυτές;
Όχι κύριοι υπουργοί των οικονομικών, δεν βρήκατε τον έλληνα με την άριστη φορολογική συνείδηση. Όχι, τουλάχιστον, στο πρόσωπο του γράφοντος.
Και όμως μπορεί να συμβεί.
Από σπόντα, που λέγατε πιτσιρικάδες, αλλά μπορεί να συμβεί.
Συνέβη δηλαδή.

Σαφώς και είχες κατεβασμένη τη μούρη, σιγά που δεν θα την είχες, καθώς έψαχνες να παρκάρεις το πρωί.
Είναι και αυτή η επιδότηση ενοικίου, και ο ενοικιαστής που έχει στα χέρια του το προ τριακονταετίας (!) συμβόλαιο, που σε υποχρέωσαν να επισκεφτείς την ίδια ημέρα(!), δις και τρις -και όμως τελικά πήγες τρεις φορές- το κτήριο της οδού Αλκυόνης· και με τα συμβόλαια στα χέρια!

Εντάξει. Αν αφήσεις για λίγο έστω τη γκρίνια στην άκρη, μπορείς να δεις και θετικές πλευρές.
Θα έκανες, για παράδειγμα, πρωί πρωί, αυτή τη διαδρομή και με ποδήλατο, όπως την μια από τις φορές που πήγες, την έκανες;

Οι γνώστες της περιοχής ξέρουν ότι πρέπει να είσαι ιδιαίτερα τυχερός -πιτσιρικάδες λέγατε, προκειμένου να επισημάνετε την τύχη κάποιου από την παρέα: ρε με παπά κοιμήθηκες; – ώστε να βρεις κοντά στο εν λόγω κτήριο, θέση στάθμευσης.
Δήλωση, που κρίνεται αναγκαία, πριχού συνεχιστεί η γραφή:
Ουδείς παπάς κανενός δόγματος, κοιμήθηκε σε απόσταση, τουλάχιστον ενός τετραγώνου, από το σπίτι σου.
Από όσο ξέρεις τουλάχιστον
!

Η αλήθεια είναι ότι δεν ενοχλήθηκες, που θα άφηνες το αυτοκίνητο 4 δρόμους πιο μακριά, την πρώτη από τις τρεις φορές που συναντήθηκες με τις οικονομικές υπηρεσίες του κράτους.
Η εικόνα του σχολείου που φοίτησες για έξι χρόνια, σε βοήθησε να δεις τα πράγματα πιο θετικά.

Ναι, από εδώ αρχίζουν οι αναμνήσεις.
Βιαστικά πέρασε από το μυαλό σου ένα απομεσήμερο, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’60.
Σχόλασμα.
Έξω από το σχολείο ήταν κάποιος που πουλούσε λότους, λαχνούς δηλαδή, τοποθετημένους μέσα σε μπισκότα.
Ο αγοράζων κέρδιζε δώρα και ο πλέον τυχερός το μεγάλο βραβείο.
Εν ωρολόγιον!
Ε όχι και χρυσούν!
Ξυπνητήρι ήταν, και μάλιστα σοβιετικής κατασκευής, άρα φτηνό.
Δεν έπαυε όμως να είναι ωρολόγιον!
Η μαρίδα, εσείς δηλαδή, ξεχύθηκε στο δρόμο, εκεί Αιόλου και Ναϊάδων ήταν, και άρχισε να αγοράζει, δειλά στην αρχή με εντονότερους ρυθμούς πιο μετά, τα τυχερά μπισκότα.
Πιο πολύ για να τα φάτε, παρά γιατί είχε κανείς κατά νου, να κερδίσει το ρολόι.
Οι μαθητές όμως ήταν πολλοί.
Ο καλός μεροκαματιάρης με το καροτσάκι και τους λαχνούς, είχε την πραμάτεια του επάνω σε ένα καρότσι, και φώναζε καλώντας κι άλλη πελατεία, μοιράζοντας χαμόγελα.
Στην αρχή.
Από ένα σημείο και μετά, άρχισε η κόντρα.
Τα μπισκότα λιγόστευαν, οι τσατσάρες και τα κοκάλινα κουκλάκια, αυτά ήταν τα συνήθη δώρα, άλλαζαν χέρια, το ωρολόγιον όμως παρέμενε αζήτητο.
Το πείσμα των αγοραστών αυξήθηκε, τα σύννεφα στο πρόσωπο του ανθρώπου μεγάλωσαν, τα χρώματά του άλλαζαν με ταχύτητα.
Το γκρίζο πλησίαζε να γίνει πελιδνό.

Επιτέλους αγοράστηκε και το τελευταίο μπισκότο.

Δεν το ανοίγω, ανακοίνωσε ο αγοραστής του. Σίγουρα είναι το ρολόι. Πάρε το μπισκότο και δώσε μου το ρολόι. είπε απευθυνόμενος προς τον πωλητή.
Ο άνθρωπος, άρχισε να σπρώχνει το καροτσάκι του.
Ε πού πας; φωνές η ομήγυρη!
Το περπάτημα έγινε τρέξιμο, οι φωνές έγιναν ουουου, το μπισκότο έκρυβε άλλο ένα … τσιμπιδάκιον!

Χαμογέλασες που τα θυμήθηκες, και δεν σε έννοιαξε το περπάτημα.
Ούτε ότι χρειάστηκε να ξανακάνεις τη διαδρομή, γιατί θυμήθηκες ότι εκτός από σφραγίδες έπρεπε να πληρώσεις!
Υγιής η αντίδρασή σου πάντως να ξεχάσεις να πληρώσεις το φόρο!

Το αυτοκίνητο, στη σκιά του δέντρου, εσύ έτοιμος να ανοίξεις τις πόρτες σου, το κτήριο του Γυμνασίου εκεί, να σου κλείνει το μάτι.
Τι θα γίνει; Δεν θα με επισκεφτείς; Με φοβάσαι; Αφού σου έδωσα απολυτήριο πριν από σαράντα ακριβώς χρόνια!

Η πόρτα, σου φάνηκε πιο χαμηλή.
Τα σκαλοπάτια της εισόδου ίδια.
Ο διάδρομος γεμάτος από έδρες, -μάλλον συντηρούν το χώρο-, αλλά ίδιος όπως ήταν την τελευταία φορά, που φιλοξένησε τους πίνακες με τα ονόματα των απολυομένων της τάξης του ’69.
Ανάμεσα και το δικό σου!
Ο χώρος που είχε ο «πρύτανης», το κυλικείο του σχολείου δηλαδή, τώρα είναι αποθήκη. Και δεν υπάρχει το παράθυρο σερβιρίσματος.
Από πού αγοράζουν άραγε τα παιδιά … στραγάλια, τώρα;

Μια βόλτα στο μεγάλο πλατύσκαλο στο οποίο, τα πρωινά και τα μεσημέρια όταν είχατε απόγευμα μάθημα, στέκονταν οι καθηγητές, ενώ από κάτω, σε παράταξη, όλο το σχολείο…

Θυμάσαι τη Δαμ…; Νέα καθηγήτρια εκείνη εσείς, μάλλον ήσασταν μαθητές της Δευτέρας Γυμνασίου τότε.
Ανοιξιάτικο μεσημέρι, παρατεταγμένο το σχολείο για να ξεκινήσει η απογευματινή βάρδια, παιχνιδιάρης ο αέρας.
Ε πολύ ήθελε σηκωθεί η φούστα σημαία και να αποκαλυφθούν οι ζαρτιέρες της «κυρίας»;
Δεν ήθελε!!!
Το ωωωω του σχολείου έχει μείνει να πλανιέται ακόμα στον αέρα. Είσαι σίγουρος ότι το άκουσες και σήμερα.

Να και η αίθουσα που έδωσες εισαγωγικές εξετάσεις, από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο.
Εσείς μέσα να ιδρώνετε και οι μαμάδες έξω στο δρόνο, να αγωνιούν!

Τον Υποδιευθυντή και τον Διευθυντή, τους βρήκες να εργάζονται στην αίθουσα που έκανες μάθημα όταν ήσουν στην τρίτη Γυμνασίου.
Όχι δεν τους είπες ότι αυτή ήταν η αίθουσα που πετούσατε στραγάλια στο μαθηματικό(!!!), ούτε ότι εκεί προς το τέλος της αίθουσας, ο Δημήτρης ο Καντζ… είχε… ψήσει ρέγγα, εν ώρα μαθήματος!!
Άλλωστε ο χώρος τώρα είναι γραφεία.
Τους είπες όμως ότι στην άλλη αίθουσα, εκείνη που τώρα την έκαναν γραφείο καθηγητών -φυσικά τους ευχήθηκες να είναι καλορίζικη-, κάνατε μάθημα το χίλια εννιακόσια εξήντα επτά, όταν πήγαινες Τετάρτη Γυμνασίου, δηλαδή Πρώτη Λυκείου, γιατί είχες δώσει εξετάσεις και για εισαχθείς στο Λύκειο, και να εκεί καθόταν ο Κ. και εκεί, δίπλα ο Καρβέλας!
Ο Κ. είμαι εγώ
διευκρίνισες.

Να περνάτε να σας βλέπουμε και να γραφτείτε στον Σύλλογο των αποφοίτων παρότρυνε ο φιλικός καθηγητής.

Εσύ έμεινες να χαμογελάς, σχεδόν ευτυχισμένος.

Πιο μετά, και αφού είχες απομακρυνθεί, θυμήθηκες πως μπαίνοντας στο χώρο, τους παρακάλεσες αν σου σου επιτρέψουν να τον φωτογραφήσεις.

Αλλά ξέχασες να το κάνεις…

Advertisements

12 thoughts on “χαμόγελα…

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 9, 2009 στο 9:57 πμ

    Θρησκευτικού η Δαμ;
    Όχι, ρωτάω γιατί «τό ‘χουν» αυτές 😉

    Orelia said:
    Ιουλίου 9, 2009 στο 6:40 μμ

    χαχαααααααα
    εμπαινα να ..φιλοσοφησω ωσπου ειδα το σχολιο του Darthiir!!!
    κι εγω για τις ζαρτιερες θα ελεγαπαντως…
    εντυπωισακο για τοτε σε σχολειο.. ή δεν ειχαν αλλη λυση, ε;; 🙂

    απο τον Γρηγορη διπλα μας
    απο κει παιρνουν τα παιδια ..στραγαλια..! 🙂

    μου αρεσε το ολον
    κι η συγκινηση σας
    κι η απωλεια μνημης και συνειδησης, γιατι τι αλλο θα σας εκανε να μην πληρωσετε κι επειτα να ξεχασετε να φωτογραφισετε;, εξ αιτιας της

    αντε
    καλά νάμαστε!

    νατασσΆκι said:
    Ιουλίου 9, 2009 στο 10:45 μμ

    Ξέχασες, (δεν το σχολιάζω αυτό)
    για να έχεις αφορμή να ξαναπάς 😉

    (και άσχετο, αλλά δεν μου αρέσουν καθόλου οι καινούριες φατσούλες που έβαλαν, θέλω το ξεκαρδιστικό μου 😆 πίσω!!! )
    🙂

    Φιλιά
    καλό βράδυ

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 1:47 πμ

    Darthiir φιλόλογος!
    Το σχόλιό σου όμως, σε συνδυασμό με τη Ωρέλια, μου γέννησαν απάντηση-άρθρο!

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 1:49 πμ

    Ωρέλια, καμια φορά μερικές λέξεις, γίνονται κλειδί!
    Αυτό το ή δεν είχαν άλλη λύση, ξεκλείδωσε κυριολεκτικά τη σκέψη μου!
    Ευχαριστώ!

    Ε το να πας στο σχολείο σου μετά σαράντα χρόνια, έχει δημιουργεί μια συγκινησιακή φόρτιση.
    Δεν είναι λογικό;

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 1:50 πμ

    νατασσΆκι, κατά βάθος αυτό!
    Για να έχω αφορμή να ξαναπάω!!
    🙂
    Δεν βλέπω ουσιώδεις διαφορές στις φατσούλες!

    καλό ξημέρωμα
    Φιλια

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 10, 2009 στο 9:22 πμ

    Αυτές οι φιλόλογοι μ’ έχουν καταστρέψει…

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 10:46 πμ

    Darthiir να τις προσέχεις φίλε μου, να τις προσέχεις!!
    🙂

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:20 πμ

    Άσε άσε!
    Έχω δοκιμάσει τα πάντα!
    Δε γίνεται τίποτε!!!

    😛

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:34 πμ

    darthiir με …. ultrex λούστηκες;
    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

    Darthiir the Abban said:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:35 πμ

    Δε θα το πιστέψεις…
    ΟΥΤΕ αυτό δούλεψε… 😦

    Sotiris K. responded:
    Ιουλίου 11, 2009 στο 11:37 πμ

    darthiir ε τότε συμμερίζομαι τον καημό σου!!!
    χαχαχαχαχαχα

    (ελπίζω να μη διαβάζουν φιλόλογοι εδώ!! 🙂 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s