του δρόμου…

Posted on Updated on

Μεγάλη μπουκιά τρώγε, μεγάλη κουβέντα μη λες!
Η αλήθεια είναι ότι και μεγάλες μπουκιές τρως…
Τι το ήθελες να πεις ότι και σήμερα θα περιπατούσες;

Μια ημέρα, από εκείνες που σπανίζουν τον τελευταίο καιρό, την οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις, ώστε να γυμνάσεις σώμα τε και νου, εξελίχθηκε σε ημέρα οδηγικής πίεσης και εκνευρισμού.
Και βέβαια το περπάτημα αναβλήθηκε!

Βεβαίως να πας στα βόρεια προάστια, και κακώς δεν πας ακόμα πιο συχνά.
Πώς όμως να φτάσεις εκεί;
Ακινητοποιημένο όχημα στη Δυρραχίου έλεγε η ηλεκτρονική πινακίδα, και αυτό σήμαινε σημειωτόν για τα χιλιάδες οχήματα που η βάσκανος μοίρα τα υποχρέωνε να περάσουν από εκεί.

Σαφώς ουδέν κακόν αμιγές καλού!
Αυτή η υποχρεωτική πορεία σημειωτόν σου επέτρεψε να

μελετήσεις το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα του ιστορικού συμβιβασμού στα

καθ’ ημάς.
Τι άλλο να σκεφτείς, βλέποντας την εικόνα αυτή;
Δηλαδή τι άλλο να σκεφτείς όταν βλέπεις τον έναν να λέει, Με σύμμαχο εσένα, και ο άλλος να απαντάει, ψηφίζουμε για την Ευρώπη, αποφασίζουμε για την Ελλάδα;

Η εκτόνωση της κατάστασης, οφείλεις να το πεις, ήταν γεγονός, αμέσως μετά από το σημείο του μποτιλιαρίσματος, αλλά όχι για πολύ.

Νέα μποτιλιαρίσματα στις περιοχές λίγο πριν από τον προορισμό σου.
Ευτυχώς, σε αποζημίωσε η αρκετά καλή εικόνα που συνάντησες στον προορισμό σου.

Τουλάχιστον η επιστροφή, μια και ακούς ότι χιλιάδες κινούνται ήδη προς τις εξόδους της πόλης, θα είναι άνετη, τόλμησες να σκεφτείς.
Κακώς!
Κακώς που τόλμησες να σκεφτείς θετικά.
Τόσο το πλήθος όσο και η οδηγική συμπεριφορά των συν-εποχουμένων, φρόντισαν να βρίσκεσαι σε συνεχή υπερένταση.

Μα καλά βρε άνθρωπε του όποιου θεού πιστεύεις, γιατί πιάνεις την αριστερή λωρίδα και πηγαίνεις αργά, αλλά όταν δοκιμάζω να σε περάσω από την δεξιά, σαφώς αντιδεοντολογικά, αλλά τι να κάνω- πατάς το γκάζι;
Αμ εσύ καλέ μου κύριε υπερήλικα που αποφάσισες να αφήσεις την αριστερή λωρίδα, για να περάσεις στη δεξιά δεξιά λωρίδα λίγα μόνον μέτρα πριν την έξοδο από το δρόμο; Δεν καταλαβαίνεις ότι κινούμενος σχεδόν κάθετα με τη ροή της υπόλοιπης κίνησης, εκτίθεσαι σε κίνδυνο και πιθανόν να δημιουργήσεις πρόβλημα σε άλλους;

Φυσικά και δεν το καταλαβαίνει.
Ο εγωισμός, εγωκεντρισμός για την ακρίβεια, είναι βασικό γνώρισμα τέτοιων οδηγών.
Το «τέτοιων» έχει να κάνει και με τα ηλικιακά χαρακτηριστικά!

Η εξόρμηση νούμερο δύο της ημέρας, είχε προορισμό τη γειτονιά που γεννήθηκες.
Συνοικία του κέντρου, χρειάζεται να την επισκέπτεσαι τακτικά.
Το ξέρεις ότι και αυτή η διαδρομή είναι πρόβλημα.
Αυτή την φορά όμως σε γέμισε και με αγανάκτηση.

Ωραία, ξεκίνησες κανονικά, και έφτασες περίπου την ώρα που είχες δώσει το ραντεβού.
Πού αφήνεις το αυτοκίνητο;
Ακόμα και τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα!
Οι δρόμοι δεν συζητιώνται. Σταθμευμένα αυτοκίνητα σε διπλή και τριπλή σειρά.
Πάντως έχει ενδιαφέρον το κυριολεκτικά «παράτημα» του αυτοκινήτου, επάνω σε ανοιχτές στροφές.
Μέχρι και εντυπωσιακό μπορείς να το χαρακτηρίσεις.
Το θέαμα γίνεται έως και .. ροκ, όταν συμβαίνει να φεύγουν κάποιες στιγμές τα γύρω γύρω οχήματα, και να μένει ένα μόνο του..

Επειδή η ηλικία και η ώρα και οι συνθήκες γενικώς, δεν επιτρέπουν να αφήσεις τον εαυτό σου να εκνευρίζεται πολύ, το ρίχνεις στη θετική σκέψη.
Ωραία εφεύρεση! Positive Mind που λένε και οι των αγγλοσαξωνικών σχολών σύμβουλοι συμπεριφοράς.

Να δω πώς είναι τώρα η γειτονιά που άφησα πριν από 55 χρόνια.

Σιγά την ανακάλυψη. Αφού και άλλες φορές έρχεσαι, και στα πιο πολλά σημεία της δεν μοιάζει σε τίποτα με εκείνη που άφησες.

Ότι τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν ήρθες με τα πόδια, -δεν είναι και κοντά-, ή τουλάχιστον δεν πήρες το ποδήλατό σου, -αλλά έχει και τόσο απότομες ανηφόρες- είναι δεδομένο.
Γιατί δεν πήρες το τραμ, σε ρωτάει η παλιά, μα πάρα πολύ παλιά -και παραλίγο … προξενήτρα(!) τι θυμήθηκες πάλι- γειτόνισσα, που σε «πέτυχε» στη γωνιά, αφού είχες καταφέρει να αφήσεις το αυτοκίνητο.
Έλα ντε; Γιατί δεν το πήρες;

Φυσικά δεν αρκέστηκε στις υποδείξεις χρήσης των μου και μου και μου, η γλυκιά κυρία.
Στα νιάτα της ήταν όντως πανέμορφη. Κάτι μεταξύ Σοφίας Λώρεν και Τζίνα Λολομπρίτζιτα.
Σου μετέφερε και όλα τα νέα της γειτονιάς.
Ευτυχώς δηλαδή γιατί με αυτά και αυτά ξεχάστηκες, για λίγο έστω.
Μωρέ μπας και γνώριζε τα των θεωριών αλλαγής συναισθηματικών προτύπων;
Δρόμος της επιστροφής και πάλι.
Εδώ τώρα φίλε την πάτησες.
Με ετούτη τη μαούνα που πας ε;
Πώς να μην σου περάσει από το μυαλό η σκέψη, τα παρατάω όλα και φεύγω από την πόλη ετούτη και τη μιζέρια της;

Μα να αμφισβητείς συνεχώς τον εαυτό σου και την ικανότητά σου να οδηγείς;
Αλλά και πώς να περάσεις από ένα δρόμο που μετά βίας δεν συναντιώνται οι καθρέφτες του αυτοκινήτου σου, με τους καθρέφτες των εκατέρωθεν του δρόμου σταθμευμένων οχημάτων;
Και πώς να μην κινδυνέψει να ακουμπήσεις, ευτυχώς δεν τον ακούμπησες, τον κύριο που, φορτωμένος με τη σκάλα του, αφού το δείγμα πεζοδρομίου δεν τον χωρούσε, περπατούσε καταμεσής του δρόμου;

Και όμως, είχες το χρόνο να αφήσεις το βλέμμα σου να πάνω στο νεαρό ζευγάρι που χαιρόταν τις στιγμές ευτυχίας του.
Μπορεί να ήταν και η ώρα, -ο ήλιος μόλις είχε χαθεί πίσω από τα βουνά, που τσίγκλησε μέσα σου της τις ρομαντικές χορδές.

Advertisements

6 thoughts on “του δρόμου…

    Orelia said:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 7:25 πμ

    όταν γίνεσθε ρομαντικός στη θέα νεαρών ζευγαριών που χαιρονται τις στιγμές ευτυχίας τους, χάνετε την ορθογραφία σας.. :):)

    καλη σας ημέρα

    θα μπορούσα να πω κι άλλα ακόμη πολλά στα διάφορα σας, αλλά στέκομαι μόνο σε αυτή την γλυκιά παρατήρηση και αναφωνώ νοητικά: ευλογημένες οι ώρες που μας κάνουν να φιλοσοφούμε ποιητικά κι ας είναι οι αφορμές πικρές.. και πικρές..

    φιλιά

    νατασσΆκι said:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 9:24 πμ

    Μα κι εσύ, να μην πάρεις το τραμ!
    :p

    Και τελικά, ακόμα και έτσι, κάτι θετικό θα βρεις -ό,τι κι αν γίνει.
    (Και δεν έχει να κάνει με το Positive Mind)

    Καλημέρα και σήμερα, λοιπόν
    και να περάσεις καλά -με περισσότερες όμορφες εικόνες 😉

    Φιλιά

    Sotiris K. responded:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 9:26 πμ

    Ωρέλια, ευτυχώς να λέτε που ακόμα μπορούμε -τόσο με την έννοια έχουμε την ικανότητα, όσο και με την έννοια του υπάρχουν-, να συγκινούμαστε -λίγο ή πολύ- με τέτοιες εικόνες…
    Και ας κάνουμε ορθογραφικά λάθη.
    Άλλωστε τα ανθρώπινα λάθη είναι το μεγάλο πρόβλημα, ε;

    Καλή σας ημέρα
    Φιλιά

    Sotiris K. responded:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 9:30 πμ

    νατασσΆκι, η αλήθεια είναι πως… δεν το σκέφτηκα!
    Βλέπεις όπου πηγαίνει το τραμ, μπορώ να πάω με τα πόδια ή το ποδήλατο, από εδώ που είμαι… 🙂

    Και μεταξύ μας τώρα, κι άλλα θετικά είδα.
    (τώρα που έφυγε η φόρτιση της ημέρας, και πριν αρχίσουν τα σημερινά, τα θυμάμαι 🙂 )

    Να είσαι καλά και να περάσεις όμορφα το Σάββατό σου.

    Φιλάκια

    Σήσση said:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 1:09 μμ

    Φιλάκια, Σωτήρη και από μένα!

    Sotiris K. responded:
    Ιουνίου 6, 2009 στο 1:40 μμ

    Σήσση μου σε ευχαριστώ!
    Να είσαι καλά!
    Φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s