αττική γαία ελαφρά…

Posted on Updated on

Είναι κάποιες φορές, που όλα γυρίζουν ανάποδα!
Ή έχουν την τάση να ανατραπούν.

Και τότε, εσύ, καλείσαι να δεις και πάλι τον εαυτό σου, μέσα στον καθρέφτη του μυαλού σου.
Το ξέρεις βέβαια ότι, μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη, τα πράγματα φαίνονται κανονικά και όχι αντεστραμμένα…
Και όχι μόνον τον εαυτό σου.
Και όλους τους άλλους γύρω σου.
Και ό,τι άλλο υπάρχει.

Μα δεν είναι περίεργο, από τη μια να νιώθεις «διαλυμένος», και από την άλλη να έχεις το κουράγιο και τη διάθεση να θαυμάζεις το περιβάλλον;

Η μαγεία του απομεσήμερου μέσα στα ακόμα ανοιξιάτικα λιβάδια της Αττικής γης, σου ήταν άγνωστη.
Αλλά την ένιωσες.
Την άφησες να σε διαπεράσει.
Την ζήλεψες και ευχήθηκες να μην τη γνώριζες με τις συνθήκες που τη γνώρισες.

Το πράσινο που ακόμα είναι ζωντανό, τα στολισμένα με τους καρπούς τους δέντρα, -τέτοια καρυδιά έχεις κι εσύ, εδώ πιο πάνω, αλλά δεν έχεις ενδιαφερθεί για την τύχη της-, το μικρό εκκλησάκι χωμένο ανάμεσα σε δέντρα και αγρούς, σκαρφαλωμένο πάνω στο μικρό λόφο.

Και πέρα, όχι μακριά, θα μπορούσες να πεις και παραδίπλα, όπου και να γύριζες το μάτι, εξημερωμένη η άγρια φύση.
Ζωντανή όμως ακόμα.

Τούτος ο ερυθρόλευκος στύλος τι θέλει εδώ; Σίγουρα κεραία ασυρμάτου, αλλά έτσι τεράστιος, μοιάζει σαν να θέλει να τρυπήσει τον ουρανό για να μεταφέρει μηνύματα στα πέρατα της γης..

Βίαιοι οι ήχοι.
Για να σε γυρίσουν στην πραγματικότητα, ή να σου ανοίξουν τους δρόμους, να οδηγηθείς έξω από αυτή.

Τώρα που κοιτάζεις αυτό το ή, της διάζευξης βρίσκεις ότι από λάθος βρίσκεται εκεί.
Καλύτερα να το αντικαταστήσεις με το και της ζεύξης.

Βίαιοι οι ήχοι.
Για να σε γυρίσουν στην πραγματικότητα και να σου ανοίξουν τους δρόμους, να οδηγηθείς έξω από αυτή.

Ευτυχώς, η πραγματικότητα που σε πηγαινοφέρνουν, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με αυτή των ενταλμάτων, των κοινωνικών εκβιασμών, των αποδράσεων και των εκδικητικών συλλήψεων.
Και της χυδαίας πολιτικής αντιπαράθεσης.
Τι να λέει ο εθνικός γελωτοποιός από τηλεοράσεως αυτήν την ώρα;
Αυτήν την ώρα που γράφεις και όχι την ώρα που σε έκανε να θέλεις να την καταγράψεις!

Γιατί έχεις την τάση να θέλεις να προστατεύσεις τους άλλους;
Ορίστε, εδώ και αυτή που εσύ σίγουρα θα είχες αποκλείσει.
Πιο δυνατή από όσο μπορούσες να φανταστείς..

Αναπάντεχη η βροχή.
Μπόρα καλοκαιρινή.
Σχεδόν θυμωμένη.
Για λίγο όμως.
Τόσο που να φέρει τα σύννεφα στη γη κι αυτή να τα ρουφήξει μεσ’ στα σωθικά της για να φανεί στα μάτια σου πάλι καλοφτιαγμένη.
Για να φανεί; Δηλαδή τι; Λες πως το έκανε από σκοπού;
Αν η μύτη σου δεν την πρόδιδε, θα έμενες να αναρωτιέσαι για τα φτιασίδια που έβαλε -πότε τα πρόλαβε- και βγήκε στολισμένη.

Και μετά η λιακάδα.

Σαν που, κάθε φορά, το ‘χει συνήθεια να συμβαίνει.
Μετά το δάκρυ και το γοερό το κλάμα έρχεται το χαμόγελο και η λάμψη των ματιών.
Μπορεί, λίγο, στολισμένα από την υγρασία που άφησε αλμύρα…

Στο δρόμο για το γυρισμό, με τις σκέψεις να χορεύουν αλλιώτικα από τα λόγια που τραγουδούσαν.
Η άσφαλτος γεμάτη αυτοκίνητα, οι λόφοι χαμένοι στα θεμέλια των σπιτιών.
Τα βουνά μακριά στα τρία σημεία του ορίζοντα.
Στο τέταρτο η θάλασσα, κι ας μη τη βλέπεις τώρα.

Ούτε τη μαγεία της φύσης που αφήσατε βλέπεις πια.
Θέλεις όμως να την καλοπιάσεις.
Για να είναι εκεί, και να προσέχει το φίλο που λίγη ώρα πριν, της εμπιστευθήκατε.

Να τον προσέχεις!

Advertisements

2 thoughts on “αττική γαία ελαφρά…

    νατασσΆκι said:
    Ιουνίου 3, 2009 στο 7:10 πμ

    Θα τον προσέχει
    και να προσέχεις κι εσύ..

    Φιλί

    Καλημέρα

    Sotiris K. responded:
    Ιουνίου 4, 2009 στο 12:05 πμ

    ΝατασσΆΚι μου, να είσαι καλά.
    Καλό ξημέρωμα!
    Φιλάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s