αφού δεν κάνεις κάτι…

Posted on Updated on

Και η Κυριακή ημέρα είναι.
Πώς την αξιοποιείς;
Η αλήθεια είναι πως το μυαλό σου είναι γεμάτο.
Γεμάτο «πρέπει» κυρίως.
Το πρόβλημά σου είναι πώς, αυτά τα «πρέπει», θα τα μετατρέψεις -και αν θα το κάνεις-, σε τετελεσμένα γεγονότα.

Βεβαίως, εσύ είσαι που λες ότι το «πρέπει» είναι μια κακιά λέξη!
Από εκείνες που, πολλές φορές, δεν φτάνει ούτε όλο το … πιπέρι του κόσμου, για να τιμωρήσει το στόμα από όπου δραπετεύουν…
Ε λογικό είναι. Γιατί να τιμωρείς το στόμα, για κάτι που δημιουργεί το μυαλό; Ή η απουσία λειτουργίας του; Όσο πιπέρι και να βάλεις στο στόμα, αν το μυαλό θέλει να κάνει τα δικό του, όλο «πρέπει» θα υποχρεώνει το στόμα να λέει!

Εδώ όμως τα πρέπει δεν είναι από εκείνα της συνομοταξίας των κακών λέξεων. Εδώ τα πρέπει έχουν αιτίες συγκεκριμένες και στόχους που θέλεις να πετύχεις.
Θέλεις, όχι πρέπει. Τόνισέ το!

Εκείνο το αν θα το κάνεις, δεν έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το θέλεις να κάνεις;
Πότε θα σταθεροποιηθείς στις επιλογές σου;

Φυσικά δεν είναι η ώρα να τους απαριθμήσεις.
Ίσως μάλιστα να χρειάζεται να αναθεωρήσεις και κάποια από τα «θέλω». Ή να προσθέσεις κι άλλα.
Βλέπεις, τα θέλω, πηγαίνουν αγκαλιά με τα όνειρα και εσύ, ακόμα, δεν έχεις πάψει να ονειρεύεσαι!

Μα δεν είστε υπεράνθρωπος, δεν μπορείτε να τα κάνετε όλα, σου είπε προχτές το βράδυ η συνάδελφος, αγανακτισμένη με τις εμμονές σου!
Θράσος να το πεις, υπερφίαλο εγωισμό να το ονοματίσεις, στην άγνοια των ορίων σου να το αποδώσεις, ό,τι ταμπέλα και να του βάλεις, εσύ απάντησες, μα τα μπορώ όλα!!!!!

Η υπερβολή έχει και τα όριά της.
Δεν είναι σάτιρα της πραγματικότητας το χτίσιμο των ονείρων!!!
Η έλλειψη μέτρου στο λόγο, η αμετροέπεια δηλαδή, κοστίζει.
Όχι τόσο για το ενδεχόμενο της κατάρρευσης της εικόνα σου στα μάτια των άλλων, αλλά εξαιτίας της ενδεχόμενης εσωτερικής δικής σου πτώσης που μπορεί να ακολουθήσει.

Συμβιβασμοί όμως και όνειρα δεν παντρεύονται!
Τα συμβιβασμένα όνειρα, δείχνουν το δρόμο που έδειξε, αν έδειξε, ο Εφιάλτης.
Της προδοσίας που οδηγεί στην ήττα.
Και στην Αθανασία ίσως;

Ξεστράτισες.
Μια κουβέντα πήγες να ανοίξεις γι αυτά που θέλεις να δρομολογήσεις το προσεχές διάστημα, -τι βάζεις και το καλοκαίρι; δεν θα έχεις διακοπές;– και έφτασες να αναλύεις πώς, το πέταγμα της πεταλούδας στην Αλάσκα, μπορεί να επηρεάζει τις αποφάσεις για την μετέπειτα πορεία και τη συμμετοχή σου στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι…

Άσε της απορίες, για το αν υπάρχουν πεταλούδες στην Αλάσκα.
Θα υπάρχουν. Γιατί να μην υπάρχουν;

Η Κυριακή σαφώς επιτρέπει τέτοιες ομφαλοσκοπήσεις. Σίγουρα προσφέρει και άλλοθι στην απραξία.
Τι μάθαινες τις δέκα εντολές, τη δε ημέρα τη εβδόμη σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου;
Ναι αλλά η Κυριακή είναι έβδομη ή πρώτη ημέρα;

Εκείνο που το πρωί, καθώς ξημέρωνε, ήταν ενδεχόμενο και τώρα, καθώς η ημέρα κλείνει, κατέστη γεγονός, είναι πως, τελικά, δεν έκανες τίποτα!
Οι λίγες, μερικές απασχολήσεις, το παιχνίδι με τη φωτογραφική μηχανή, η διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο, -οι συνήθειες να μη χάνονται- χωρίς όμως να κάνεις τον κύκλο του τρελού η λιγοστή παρακολούθηση των αθλητικών πραγμάτων, -είναι αθλητισμός ένας αγώνας της φόρμουλα 1- δεν μπορεί να θεωρηθούν δράσεις που υπηρετούν τα όνειρα και τις σχέσεις σου με τα «θέλω».

Και; Μήπως αυτά τα μικρά τα ανεπαίσθητα, είναι περισσότερο ζωή από εκείνη που θέλεις να χτίσεις με τα όνειρά σου;
Ποιος μπορεί να δώσει ποτέ απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση;

Πάντως όχι εσύ και όχι τώρα!!

Advertisements

6 thoughts on “αφού δεν κάνεις κάτι…

    νατασσΆκι said:
    Μαΐου 25, 2009 στο 6:33 πμ

    Βλέπεις, τα θέλω, πηγαίνουν αγκαλιά με τα όνειρα και εσύ, ακόμα, δεν έχεις πάψει να ονειρεύεσαι!
    🙂
    (καλά εκείνο το «τα μπορώ όλα», με αποτέλειωσε! Κι ο Άκης το ίδιο λέει!)

    Μήπως αυτά τα μικρά τα ανεπαίσθητα, είναι περισσότερο ζωή από εκείνη που θέλεις να χτίσεις με τα όνειρά σου;

    Και γιατί να μην είναι ζωή κι αυτό κι εκείνο -και άλλα, ενδεχομένως; Ε;

    Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂

    Orelia said:
    Μαΐου 25, 2009 στο 7:04 πμ

    κάποτε, η Κροτκαγια είχε παρατηρήσει την ταύτιση στη φιλοσοφική διάθεση εκείνης της ημέρας ανάμεσα σε μένα και τον κ. Αείποτε
    έτσι, γνώρισα τον κ. Αείποτε
    εσείς ήδη γνωρίζετε τις κυριές που θα αναφέρω αλλά δεν μπορώ να μην το κάνω γιατί θα ήμουν ασυνεπής προς τον εξόχως παρατηριτικό εαυτό μου και τον ιστορικό του μέλλοντος ισότιμα
    η φίλη Σύλβια εδώ και βδομάδες-μήνες- αναρτά θέματα γύρω απο τα πρέπει και τα θέλω
    η δε φίλη e-diVa μία ..έκθεση για την υπερβολή
    λέτε τελικά η ίδια Αλασκιανή πεταλούδα να επηρεάζει διαφορετικούς ανθρώπους;

    πολλές οι ανατροπές που εισηγείστε σε αυτό το κείμενό σας, αλλά κι αυτή: αν έδειξε.., με προβλημάτισε υπέρ το δέον χωρίς να γεννήσω μιαν απάντηση

    τέλος, είναι δόκιμο να αναφέρεσαι στην ζωή και ότι την συναρτά με συγκριτικούς βαθμούς;
    τι σημαίνει περισσότερο, σε αυτή την περίπτωση;
    μάλλον τοποθετήσατε την λέξη εκεί γιατί φοβηθήκατε την πραγματικότητα που συνεπάγεται απο την σκέτη διάταξη: είναι ζωή..

    με ασπασμούς

    καλημέρα σας

    * γιατί; δεν τα μπορείτε όλα;;; 🙂

    Marina said:
    Μαΐου 25, 2009 στο 1:28 μμ

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
    Σε αυτά που γράφεις βλέπω κοινά σημεία με τα πρέπει-θέλω του άντρα μου. Κάπως έτσι λειτουργεί και εκείνος (μοιάζεται κιόλας, είναι συναισθηματικός και ονειροπόλος, καμμία σχέση με την υποφαινομένη 🙂 )όταν αποφασίζει να εφαρμόσει τα πρέπει, χωρίς να λογαριάζει το προσωπικό κόστος – το οποίο στο τέλος τον κουρελιάζει. Αν δουλεύεις στο δημ. τομέα θα έχεις καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να εφαρμόσεις τα πρέπει, πάντα υπάρχει ο κάλος (υφιστάμενος-προϊστάμενος) που θα σου τραβήξει το χαλί για τον Χ ηλίθιο λόγο.
    Είναι σημαντικό να βάζεις όρια. ΟΧΙ δεν τα μπορείς όλα για τον απλούστατο λόγο ότι ο παράγων ΕΣΥ προέχεις της δουλειάς. Δεν είναι τόσο εγωϊστικό όσο ακούγεται, γιατί αν πέσεις, τι θα ωφελήσει σαν σύνολο??

    Τυχερός είσαι που τη Κυριακή σου την αφιερώνεις σε ένα ή περισσότερα χόμπυ, ξελασκάρεις έτσι τις πιέσεις, τις αναβάλλεις για αργότερα ενώ κάνεις πνευματικό σπα σε εσένα. Είναι πολύ υγιές το να έχεις φυγές και χόμπυ.

    Darthiir the Abban said:
    Μαΐου 25, 2009 στο 3:28 μμ

    Σωστά, δεν είναι πως πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος, θέλεις ή δεν θέλεις να είσαι…
    Ή μήπως υπάρχει άλλου είδους ερμηνεία που τελικά καθιστά το πρέπει δόκιμο και ίσως μια από τις καλύτερες έννοιες που υπάρχουν;

    Σήσση said:
    Μαΐου 31, 2009 στο 8:55 μμ

    Πολύ ενδιαφέρων! Αν και δεν τα ακατάλαβα όλα.
    Χαίρομαι που γυρίσατε!

    Sotiris K. responded:
    Ιουνίου 1, 2009 στο 11:17 πμ

    Σήσση μο Χαρά μου που είμαστε εδώ:)
    Καλό μήνα!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s