Άλματα… του νου!

Posted on Updated on

Άντε εσύ να το κουλαντρίσεις αυτό το περίεργο μυαλό!
Σάββατο πρωί ανοίγοντας τα μάτια σου, αυτός ο κύριος… μυαλός!!!!, είχε διάθεση για ταξίδια και άλματα.
Άλματα στο χρόνο βέβαια, όχι από τα άλλα….
Σντττουπ, 1965.
Σιγά βρε παιδί μου, με πόσα g με προσγειώνεις; Θα πάθω και τίποτα γέρος άνθρωπος! Ούτε καν φόρα πήρες…
1965 Άνοιξη. Ναι, αλλά τι Άνοιξη; Ποια Άνοιξη; Πριν από τις 8 Μαΐου ή μετά;
Έχει όμως νόημα;
Άνοιξη ήταν, απόγευμα ήταν, δεκατεσσάρων ήσουν, μάλλον δεν έπαιζε κανένας μπάλα στις γύρω αλάνες, –διάβασμα; φυσικά και είχες! Ε και;– σίγουρα με κάποιους από τη γειτονιά, πήγατε στου Χρυσάφη.
Στου Χρυσάφη, μπορεί όταν το λέγατε να είχατε στο μυαλό το χρυσάφι, αλλά τότε δεν ξέρατε ούτε για Χρυσάφη, ούτε για χρυσάφι.
Του Χρυσάφη, ήταν ένα γυμναστήριο στο τέλος της Συγγρού, ακριβώς απέναντι από εκεί που ήταν μέχρι πρότινος ο ιππόδρομος.
Ανοιχτό γυμναστήριο βέβαια. Το 1965, δεν υπήρχα κλειστά γυμναστήρια!
Ο στίβος διακοσάρης, -πάει να πει ότι αν έκανες ένα γύρο του γυμναστηρίου, είχες κάνει διακόσια μέτρα- μπορεί και μικρότερος, είχε και μια ευθεία, παράλληλη με τη λεωφόρο, που εκεί -στην ευθεία του γυμναστηρίου όχι στη λεωφόρο- εκεί γινόντουσαν ταχύτητες.
Ναι, τώρα το θυμήθηκες. Με τον παιδιόθεν κολλητό σου είχατε πάει. Και ήταν μετά τους προσκοπικούς αγώνες που είχες κερδίσει στα εξήντα μέτρα! Άρα μετά τις 8 Μαΐου…
Φορώντας τα παντελόνια σας, φόρμες είχαν μόνον μερικοί επίσημοι αθλητές, και τις ελβιέλες σας, αρχίσατε να τρέχετε.
Τι θα πει τι τρέξιμο; Ό,τι νάναι.
Ποιος ήξερε τότε από προθέρμανση ζεστάματα, διατάσεις και λοιπά περίεργα..
Α και οι ελβιέλες ήταν τα πάνινα παπούτσια με το λάστιχο από κάτω. Συνήθως ολόλευκα. Όταν τα αγόραζες ολόλευκα.
Μετά κατάμαυρα, που για τις ανάγκες των επισήμων εμφανίσεων στα έβαφε ο πατέρας με … στουπέτσι!!
Ελβιέλες τα λέγατε γιατί τα έφτιαχνε η ΕΛΒΙΕΛΑ, -θα πει ΕΛληνική ΒΙομηχανία ΕΛαστικών-, και δεν υπήρχε άλλο εργοστάσιο, που να φτιάχνει παπούτσια.
ΝΙΚΕ; Τι; Αν υπήρχαν; Εε όχι βέβαια. Άλλωστε αυτή η εταιρία ιδρύθηκε στην Αμερική πολύ μετά. Τότε σε αθλητικό παπούτσι κυκλοφορούσε το adidas και για κάτι περίεργους τύπους, συνήθως πανύψηλους που έπαιζαν με μια μπάλα πορτοκαλί-καφέ, υπήχαν τα ωλσταρς.
Οι πιο ψαγμένοι της εποχής προμηθευόντουσαν αυτά τα ωλλσταρς από το ΠιΕξ.
Ε τώρα. Τι ήταν το ΠιΕξ…
Ήταν το κατάστημα κάπου στη Συγγρού, ναι απέναντι ακριβώς από την Πάντειο, εκεί που ο εισπράκτορας του λεωφορείου έλεγε στάση Φόρντ και πιο παλιά, Φόρος!!!- εκεί που σήμερα είναι ο κινηματογράφος…. -θυμάσαι το ΠιΕξ, αλλά όχι τον κινηματογράφο-, από το οποίο έκαναν τις προμήθειές τους οι εν Ελλάδι υπηρετούντες αμερικανοί στρατιώτες. Ναι αυτοί που υπηρετούσαν στη Βάση στο Ελληνικό.
Μα ξέφυγες πάρα πολύ.
Ελβιέλες λοιπόν και παντελόνι.
Πώς; τι παντελόνι;
Ε όχι. Όχι και μπλουτζην!!!
Όχι μπλουτζην διότι πρώτον απαγορευτόταν (!) επί ποινή αποβολής να φοράτε μπλουτζήν στο σχολείο, και δεύτερον, κυκλοφορούσαν μόνον αμερικάνικα μπλουτζην οπότε πού, εσύ και οι όμοιοί σου, να βρείτε λεφτά για τέτοια;

Μα μυαλό είναι αυτό ή λεβέτι για να φτιάξεις σούπα μπλουμ; Όλα τα ανακατεύεις. Συμμαζέψου.

Τρέξιμο λοιπόν άναρχο στου Χρυσάφη.
Όχι, γύρω γύρω δεν μπορούσατε να τρέξετε.
Η μεριά που ήταν προς τη θάλασσα, σπάνια ήταν ξερή. Συνήθως λίμναζαν νερά. Βλέπεις ο βουρλοπόταμος υπήρχε ακόμα.
Τρέξιμο πάνω κάτω στην ευθεία, εκείνη την παράλληλη με το δρόμο και αδιαφορία για τους τύπους με την καφε-πορτοκαλί μπάλα, ναι εκείνους τους ψηλούς, που είχαν ξεκινήσει προπόνηση στο γήπεδο με τα καλάθια που υπήρχε στο τέλος της ευθείας.

Ο ηλικιωμένος κύριος -μπορεί να ήταν, σαφώς και ήταν, πιο μικρός από ό,τι είσαι εσύ τώρα, αλλά στα μάτια σας τότε, φαινόταν … αρχαίος. Αυτά προς γνώσιν!- με το παράξενο ρολόι στην παλάμη σας πλησίασε και τους δυο.
Για να δούμε τι κάνετε. Θέλετε να τρέξετε;
Και τρέξατε.
Και εντάξει, ήσουν τότε ο γρήγορος.
-Θέλεις να γραφτείς στο Σύλλογό μας; Θα κάνεις προπονήσεις, θα σου δώσουμε και εμφάνιση. Και παπούτσια! Είμαστε Σύλλογος του Πειραιά!
Λέγεται Φαέθων.

Το Φαέθων σαν όνομα το ήξερες, σαν σύλλογο όμως ιδέα δεν είχες.
Τον μόνο που ήξερες από Πειραιά ήταν ο Ολυμπιακός, αλλά δεν ήξερες τίποτα για το στίβο του.
Α και τον Εθνικό ήξερες, αλλά αυτόν για την ομάδα πόλο. Ο Γαρύφαλλος τότε ήταν στις δόξες τους.
-Μπα όχι δεν θέλω. Θέλω να πάω στον Πανιώνιο, αντιμίλησες με το θράσος και την άγνοια της ηλικίας σου. Και την έλλειψη καλών τρόπων της εφηβείας.

Και μετά βρέθηκες στον Πανιώνιο.
Μάλλον ήταν Ιούλιος, μπορεί και Αύγουστος.
Διάβασες στην Αθλητική Ηχώ για μια ημερίδα και πήγες.
Τότε στην Αθήνα κυκλοφορούσαν δυο αθλητικές εφημερίδες. Η Αθλητική Ηχώ, και το Φως. Η Αθλητική πρασίνιζε, αλλά λίγο, το Φως ήταν ακραιφνώς ολυμπιακό.
Άσχετο, αλλά στο ΦΩΣ έγραφε και ο Τερενς Κουικ, όταν ήταν πιτσιρικάς.
Και βρέθηκες στο γήπεδο του Πανιωνίου.
Δεν ήταν ακριβώς ημερίδα ελεύθερη. Ήταν μια συνάντηση των παιδικών ομάδων στίβου του Πανιωνίου με τον Πανελλήνιο!
Αλλά μάλλον έψαχναν και τα δυο σωματεία για αθλητές, γι αυτό σας είπαν αν θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή.
Και δήλωσες.
Στα εξήντα μέτρα και τα τριακόσια.
Για τα τρακόσια, ρώτησες προηγουμένως. Πόσο είναι;
Και σου είπαν, να από εκείνο το σημείο του γηπέδου, μέχρι το απέναντί του.
Κάτι σαν πέταλο θα έπρεπε να κάνεις.
Εύκολο σου φάνηκε και είπες ναι θα το κάνω κι αυτό.
Και τα έκανες και τα δυο.
Στα εξήντα κέρδισες, στα τρακόσια βγήκες δεύτερος.
Ο δεύτερος στα εξήντα κέρδισε τα τρακόσια.
Και μετά από αυτό γίνατε φίλοι.
Ήταν ο άλλος Γιάννης. Αυτός που αποχαιρέτησες πριν από δυο χρόνια.
Και αλλάξατε αγωνίσματα. Σιγά σιγά εσύ πέρασες στις μεσαίες αποστάσεις και εκείνος αμιγώς στις ταχύτητες.
Το σύλλογο του Πειραιά, σπάνια το συναντούσες.
Θυμάσαι έναν αθλητή του, που ήταν συμμαθητής της αδελφής σου. Το Γιάννη τον Π. Τρέχατε και ως αντίπαλοι όταν πέρασες στις μεσαίες αποστάσεις.
Δεν θυμάσαι να σε είχε κερδίσει ποτέ αθλητής από σωματείο του Πειραιά!
Και έναν άλλον τον Κασ… -δεν χρειάζεται να γράφεις όλο το όνομα. Φτάνει που το θυμήθηκες, γιατί σε παίδεψε το να το θυμηθείς-. Αυτός έτρεχε εκατό μέτρα και ήταν πολύ καλός.
Πιθανόν και τσιγγάνος. Πράγμα σπάνιο για το στίβο εκείνης της εποχής.

Ωραία, και που τα θυμήθηκες όλα αυτά, τι βγήκε;
Η εικόνα του γυμναστηρίου εκείνου, μόνον στο μυαλό σου υπάρχει.
Άντε, σημείωσε πως, επειδή το Γυμνάσιο που φοίτησες, ήταν πολύ κοντά, σας πήγαιναν εκεί, σε αυτό το χώρο, για «εκδρομή», όταν ο καιρός ήταν καλός.
Αλλά αφού υπάρχει τώρα αυτή η εικόνα στο μυαλό σου, και μάλλον σε λίγο θα χαθεί όπως χάθηκε πια από προσώπου γης το γυμναστήριο, προσπάθησε να την περιγράψεις.
Συρματόπλεγμα γύρω γύρω.
Μια μεγάλη πόρτα με μεταλλικό πλέγμα, σκουριασμένη, μάλλον πράσινη, για την κλείνει την είσοδο.
Καθώς έμπαινες από τη κατεύθυνση από Αθήνα προς θάλασσα, αριστερά υπήρχαν κεραμοσκεπή κτίσματα για γραφεία και αποδυτήρια.
Ο στίβος, τον περιέγραψες, με καρβουνόσκονη κάτω, ακόμα το ταρτάν δεν είχε εφευρεθεί, ενώ η κεντρική αρένα, ήταν με χοντρή πατημένη άμμο. Φυσικά και δεν είχαν σκεφτεί να φτιάξουν γκαζόν!
Αυτές είναι πολυτέλειες των μετά το εβδομήντα εποχών
Είχε και δυο σκάμματα. Για το άλμα εις ύψος και το άλμα στο μήκος.
Στο ύψος τις καλές ημέρες, όταν γινόντουσαν αγώνες, έβαζαν φρέσκο ροκανίδι. Συνήθως όμως ήταν απλώς μαλακή η άμμος.
Όπως και στο σκάμμα του μήκους.
Στρώματα;
Ε καλά…
Ο διάδρομος των ταχυτήτων ήταν όπως τον είπες πριν, ενώ στο τέλος του, εκεί στην έξοδο προς τη θάλασσα, για την ακρίβεια, στην πλατεία που τελείωνε η Συγγρού και βλέπει κανείς στις ελληνικές ταινίες να στρίβουν τα αυτοκίνητα αριστερά προς Καλαμάκι Γλυφάδα κλπ, εκεί ήταν το γήπεδο μπάσκετ που είχε, καλώς το μυαλό το γρήγορο- την έδρα του ο Φοίνικας!! -Μπράβο το θυμήθηκες!!

Και δεν είναι καθόλου παράξενο το ότι τα σωματεία του Πειραιά, είχαν για χώρο αγώνων και προπόνησης αυτό το Γυμναστήριο, αφού τότε, μόνο το Στάδιο Καραϊσκάκη υπήρχε και εκεί δεν μπορούσε να μπει κανένας σχεδόν μέσα, αφού έκαναν προπονήσεις, οι ποδοσφαιριστές του Εθνικού και του Ολυμπιακού!
Σε όλη την υπόλοιπη περιοχή, τις αθλητικές ανησυχίες τις κάλυπταν οι αλάνες!!

Σάββατο πρωί και σε έχει πιάσει γραφοδιάρροια!!!!
Αν είναι δυνατόν.
Εσύ δεν είσαι που σημείωσες ότι θα κάνεις blog-ανάπαυση;
Τώρα; Τι είναι αυτό;
Δικαιολογίες του τύπου μα αυτό είναι η … παρακαταθήκη μου στις επερχόμενες γενιές να τις αφήσεις κατά μέρος.
Όταν λες κάτι να το τηρείς.
Διαφορετικά….

Advertisements

48 thoughts on “Άλματα… του νου!

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 14, 2009 στο 11:40 πμ

    Εσύ δεν είσαι που σημείωσες ότι θα κάνεις blog-ανάπαυση;

    είπες εσύ τέτοιο πράγμα;;;
    δεν σε… άκουσα!
    :p

    Καλημέρα 🙂
    Φιλί

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 14, 2009 στο 4:54 μμ

    να σας φωτογραφησω την Ελβιελα στη Θεσσαλονικη;
    ή μηπως λαθος θυμαμαι;
    καλο απογευμα αγαπητε

    Σύλβια said:
    Φεβρουαρίου 14, 2009 στο 8:27 μμ

    Γράψε και άλλα από τα παιδικά σου χρόνια, μ’ ρέσει!

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 12:34 μμ

    νατασσΆκι, είπα ότι το σημείωσα.
    Δεν είπα ότι το .. είπα 😉
    🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 12:34 μμ

    Ωρέλια 🙂
    Γιατί όχι…
    Καλά θυμάσαι

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 12:35 μμ

    Σύλβιά μου, το έγραψα αυτό το κείμενο, γιατί έτσι ξαφνικά μου ήρθαν οι εικόνες στο μυαλό…
    Αν μου προκύψει και πάλι … :)))

    Καλημέρα

    Marina said:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 6:00 μμ

    Τι άρθρο το σημερινό σου.. δεν ξέρω απο που να σε πιάσω.Θυμάμαι μερικά που αναφέρεις, άλλα όχι, φύγαμε απο το Φάληρο όταν ήμουνα 5 ετών και μετά ξαναγύρισα στη περιοχή όταν ήμουν 24!
    Ο μπαμπάς μου φορύσε ασπρες ελβιέλλες όταν έπαιζε ποδόσφαιρο στο δρόμο με τη μαρίδα της γειτονιάς, στον χωματόδρομο Τρίτωνος (!!!). Και κάθε τρείς και λίγο έπαιρνε ένα πινέλο με άσπρη μπογιά και έβαφε τις ταλαίπωρες μαυρισμένες : μαθαίνω ότι τη μπογιά την έλεγαν στουπέτσι!!! Το είχα ακούσει αλλά δεν ήξερα που το έβαζαν!Στο Πι Εξ δεν ψωνίζαν μόνο Αμερικάνοι ψωνίζαν και κάποιοι Ελληνες στρατιωτικοί.
    Θυμάμαι γιό γείτονα να γυρίζει κλαμμένος σπίτι, με την αποβολή στο χέρι γιατί φορούσε μπλου τζήν. Απαγορευόταν νομίζω στο σχολείο και μετά το 1970, ή όχι;
    Γιατί η στάση ονομάστηκε Φόρος;
    Ειχα την εντύπωση πώς Βουρλοπόταμος ήταν η Λεωφ.
    Αμφιθέας.
    Ο μπαμπάς μου διάβαζε ΦΩΣ μανιωδώς. ΄Γαύρος ήταν

    Και μετά απο τέτοιο σεντόνι, μου μιλάς για μπλογκαναπαύση κύριε Φορμίωνα;

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 7:40 μμ

    Marina το… παθαίνω καμιά φορά αυτό.
    Έτσι ανεξήγητα, ξυπνάω με εικόνες από το παρελθόν που με παιδεύουν να τις ξεδιαλύνω.
    Η αλήθεια είναι πως είμαι και λιγάκι πεισματάρης, δηλαδή. Αν μου καρφωθεί κάτι, δεν σταματάω μέχρι να το βρω.
    Να, τώρα, δεν μπορώ να θυμηθώ ποια ήταν η αιτία που τη συγκεκριμένη στάση την έλεγαν Φόρο. Είναι σίγουρο όμως ότι έτσι την έλεγαν.. Θυμάμαι τους εισπράκτορες να το φωνάζουν!!!

    Στο ΠιΕξ, τυπικά ψώνιζαν μόνον αμερικάνοι. Γεγονός όμως είναι ότι έμπαιναν εκεί και πολλοί άλλοι. Φυσικά και έλληνες στρατιωτικοί, κυρίως εκείνοι που είχαν κάποια σχέση με τους αμερικάνους.

    Ναι, τα τζην απαγορευόντουσαν για κάμποσα χρόνια και μέσα στη δεκαετία του 70!

    Τελικά, το … σεντόνι, ήταν ακριβώς για να καλύψει τα … έπιπλα, ώστε να μη τα φάει η σκόνη, για όσο … 🙂
    Τον.. Φορμίωνα πού τον θυμήθηκες;
    χαχαχαχα
    Περαστικά!!
    Φιλιά

    Καπετάνισσα said:
    Φεβρουαρίου 15, 2009 στο 10:35 μμ

    Όμορφες οι θύμησες κι ας γλυκοτσιμπάνε.
    Ελβιέλες, ε;
    Και τρέξιμο ταχύ.
    Σαν εκείνο που -ασθμαίνοντας- η ψυχή τολμάει: προς εκείνα που την απογειώνουν, που τη μελώνουν, που τη χαϊδολογούν.

    (Η στέρεα δομή της γραφής σου και το «αντρικό» στήσιμο της σκέψης σου, να ξέρεις, δεν κρύβουν ποτέ τις ευαισθησίες σου).

    Φιλιά Πολλά!
    Κι εδώ να μείνεις, ε;

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 6:13 μμ

    Καπετάνισσά μου, ναι, το τρέξιμο πάντα, ακόμα και τώρα, με ελευθερώνει!

    Ε, ναι εδώ θα είμαι.
    Άλλο όμως μένω και άλλο γράφω συστηματικά! 🙂

    Πολλά φιλιά!

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 11:24 πμ

    Εδώ κοινώς μανούλα παρατηρούμε την παλιά γνωστή τακτική του «ασυνέπεια γραπτού» και ουχί την παγιωμένη στις μέρες μας «ασυνέπεια λόγου»…

    silia said:
    Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 12:30 μμ

    Κάποια από αυτά που λες , να … μην τα τηρείς .
    Η ζωή είναι δύσκολη , και κάτι τέτοιες ασυνέπειες εκ μέρους σου την ομορφαίνουν .
    Την αγάπη μου .

    Σύλβια said:
    Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 8:54 πμ

    😉

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 22, 2009 στο 11:42 πμ

    silia δίκιο έχεις μεν, αλλά…
    Κάπου κάπου χρειάζεται να γίνεται κανείς ανυποχώρητος.
    Κυρίως όταν έχει βάλει στη γωνιά τον εαυτό του!!
    Φιλιά

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 22, 2009 στο 11:45 πμ

    Σύλβια 😉

    meniek said:
    Φεβρουαρίου 22, 2009 στο 9:13 μμ

    Δεκαετία του 70 μικρές αλλαγές στη ζωή της πόλης και οι Ελβιέλες είχαν αποκτήσει και το προεισαγωγικό «Αλυσίδα»
    Θυμάσαι τη διαφήμιση?
    Αλυσίδα-Ελβιέλα θα φορέσω
    για ν’ αρέσω…

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 22, 2009 στο 10:39 μμ

    menieκ το έχω ξαναπεί… τότε ήμουν πολύ μεγάλος… 🙂 🙂
    Άσε που, αν θυμάμαι καλά, τα αλυσίδα άρχισαν να είναι και πολύχρωμα γιατί το … τάργκετ γκρουπ είχε αλλάξει…

    🙂

    Rosa said:
    Φεβρουαρίου 24, 2009 στο 11:34 μμ

    Όλα καλά εκεί;

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 25, 2009 στο 1:58 μμ

    * Σοφολογιότατε,

    σε βαθμούς τρεις κοντά στο μηδέν, η αποστολή εξετελέσθη
    κατόπιν δε, εγώ η ιδία, εξετέλεσα τις φωτογραφίες

    αντε να σου διηγηθω και τους διαλογους μου με τον ταξιτζη που με πηγε εκει και εναν απο τους περίοικους…

    τις φωτογραφίες τις οριτζιναλ παντως τις φυλαξα
    στην περιπτωση που δεν σε ευχαριστησει αυτο που εφιαξα.. :))

    τα σεβη μου

    Σύλβια said:
    Φεβρουαρίου 26, 2009 στο 9:42 μμ

    Καινούργιο μπλογκ, Ωρέλια;
    Σωτήρη, μας λείπεις!

    demetrat said:
    Φεβρουαρίου 27, 2009 στο 10:32 πμ

    ελβιέλες, γυμναστικές επιδείξεις ,καλοκαιρινές.
    Και στουπέτσι.
    Άμα υποψιαστώ πως τα αναμοχλεύουμε όλα αυτά γιατί γερνάμε ….
    δ

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 27, 2009 στο 8:44 μμ

    Σύλβια,

    πολυ πολυ παλιο μπλογκ 🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 9:55 πμ

    Rosa Όλα καλά..
    Περιμένουμε να έρθει Καθαρά Δευτέρα 🙂
    Καλό τριήμερο να περάσεις.

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 10:00 πμ

    Ωρέλια !!!
    Είδα και εθαύμασα.
    Σε ευχαριστώ πολύ πολύ!!!

    Είχες και εσύ κουβέντες ανάλογες με αυτές που είχα και εγώ στο Μοναστηράκι;
    Ξέρεις, αυτό πέρα από τη δική μας δυσθυμία, μάλλον έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
    Ο κόσμος, έχει φοβηθεί πολύ!
    Άξιος ο μισθός των δημοσιογράφων!!!

    υγ
    Χρειάστηκε να πάρεις ταξί για εκεί;;
    Σου χρωστάω χάρη.
    Ζήτα την όποτε θέλεις!!!

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 10:04 πμ

    Σύλβια, δεν λείπω, εδώ κάπου γυρίζω, αλλά … «αναπαύομαι» 🙂
    Καλημέρα

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 10:05 πμ

    demetrat καλώς ήλθες και από τη γειτονιά μου.
    Μπα δεν τα αναμοχλεύουμε γιατί γερνάμε, να έτσι μου ήρθε στο ξαφνικό!!!

    (Σιγά που θα κοιτάξω κατάματα ΑΥΤΗΝ την αλήθεια!!!) 🙂

    Καλή σου ημέρα

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 10:06 πμ

    Ωρέλια, έτσι που το είπες το πολύ πολύ παλιό, θα νομίζει κανείς ότι είναι από την εποχή που … κτιζόταν η Ακρόπολη 🙂

    silia said:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 1:27 μμ

    Καλή Αποκρηά και χαρούμενα Κούλουμα .
    Μου λείπεις και θαρρώ πως δεν είμαι η μόνη .

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 28, 2009 στο 6:55 μμ

    απο την εποχη που κτιζοταν η Ακροπολη, οχι, αλλά απο την εποχη που κτιζοταν το Μουσειο της Ακροπολης, ναι! 🙂
    6 Δεκεμβρη του 2006 εγεννηθη..

    *******

    θα ηθελα να σου ζητησω να συνεχισεις να γραφεις εδω, αλλά, αν το κανω, θα εκφραζω μεν τη δικη μου και αλλων εδω μεσα, θεληση, αλλά δε θα ειμαι συνεπης σε οτι με εχεις διδαξει -ανοχη και σεβασμο στην θεληση του αλλου εκτος κι αν ειναι για ατομικο και κοινωνικο κακό- κι εγω το μονο που εχω να επιδειξω με καποια σχετικη σιγουρια ειναι πως υπηρξα κι εξακολουθω ναμαι καλη μαθητρια…

    δεν μου χρωστας τιποτα και μην τα γραφεις αυτα και φαινονται
    απολυτως τιποτα
    μου εδωσες ενα κινητρο κι εγω επραξα σε φαση που μου εκανε απολυτα καλο
    με ταξι μετακινουμαι πλεον στην Θεσσαλονικη
    δεν ειναι οπως εδω
    μικρες διαδρομες
    οσο για τους διαλογους, τα συμβαντα, και αλλα τινα, θα εχω να γραφω πιθανα

    καλο ξημερωμα

    να περασετε ομορφα :))

    Σίσσυ said:
    Μαρτίου 1, 2009 στο 3:35 μμ

    Ωρέλια, ευχαριστούμε, θα το αξιοποιήσουμε κάποια στιγμή.
    Πολύ αξιόλογη η δουλειά σου.
    Φιλιά
    Σωτήρη και σε σένα φιλιά.

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:13 μμ

    silia σίγουρα θα επανέλθω, αλλά δεν ξέρω το πότε.
    Ευχαριστώ πολύ πάντως.
    Φιλιά

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:14 μμ

    Ωρέλια πάλι …κρύβεις .. αιώνες; 🙂 🙂 🙂

    Μα θα συνεχίσω να γράφω. Δεν είπα κάτι άλλο.

    Για τις φωτογραφίες πάντως και πάλι σε ευχαριστώ..

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:17 μμ

    Σίσσυ να είσαι καλά.

    Σίσσυ said:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:18 μμ

    Σωτήρη, σε μένα καμία απάντηση; Τζάμπα πήγαν τα φιλιά;

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:19 μμ

    Σίσσυ, πρώτον ποτέ δεν κάνω κάτι για ανταπόδοση 🙂
    (Δηλαδή, ποτέ δεν θα απαντούσα επειδή έστειλες φιλιά. Αντίθετα, απαντώ επειδή θέλω να απαντήσω)
    και δεύτερον, αν δεν βιαζόσουν θα έβλεπες ότι σου απάντησα 🙂

    Σίσσυ said:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:20 μμ

    Χαίρομαι που θα ξαναγράψεις σε αυτό το μπλογκ!

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 6:22 μμ

    Μα δεν είπα ποτέ ότι θα σταματήσω οριστικά να γράφω…
    Μπλογκάναπαυση κήρυξα 🙂

    Orelia said:
    Μαρτίου 5, 2009 στο 9:34 μμ

    ….:))) [ πλατύ ]

    Σίσσυ,

    απο τη στιγμη που ευχαριστησε τον φιλο για τον οποιο ή εξ αιτιας του οποιου, κυριως φιαχτηκε, το εργο μου αξιοποιηθηκε με το παραπανω 🙂
    σε ευχαριστω

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 7, 2009 στο 5:27 μμ

    🙂 🙂 🙂

    demetrat said:
    Μαρτίου 8, 2009 στο 2:09 μμ

    καλά λες, εξάλλου, τόσες άλλες κυκλοφορούν γιά να κοιταχτούμε .

    δ

    So_Far said:
    Μαρτίου 11, 2009 στο 3:06 μμ

    Πέρασα να πω καλό μεσημέρι και απόγευμα και τί διαβάζω… μα να ‘καρφώσετε’ και την ηλικία του Τέρενς δεν το περίμενα από εσάς… α πα πα τί πράγματα είναι αυτά; ο Τέρενς είναι νεανίας, εμείς γερνάμε Να είστε καλά πάντα και με ποδηλατάδες στα νότια

    marilia said:
    Μαρτίου 12, 2009 στο 1:28 μμ

    Μα… πού είθαι πια;;;

    Θνιφ! Κλαπθ! Έλαααααααααααααααααααααα!!! 😥

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 12, 2009 στο 9:09 μμ

    demetrat αρκεί να έχουμε τη διάθεση να το κάνουμε..
    (Ή τη δύναμη… )

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 12, 2009 στο 9:15 μμ

    So_Far σας ευχαριστώ για τις ευχές.
    Νομίζω όμως ότι με αδικείτε!!
    Πότε έγραψα εγώ ότι ο Τερένδιος είναι μεγαλύτερος και από εμένα;
    Το έγραψα; Δεν το έγραψα!!! 🙂

    Σας ευχαριστώ για τις ευχές και λέω είθε!!
    (Οφείλω να παραδεχτώ, εδώ δημόσια, ότι το … ποδήλατό μου με έχει καταγγείλει ευθέως σαν άστοργο ιδιοκτήτη. [Και δεν είναι το μόνο, που με καταγγέλλει… βασίμως!])

    Να είστε καλά!

    Το τέρας της "αμάθειας" said:
    Μαρτίου 21, 2009 στο 7:22 πμ

    Ο Ήλιος κι η Σελήνη μοιράζονται τη μέρα

    «μοιράζομαι» κι εγώ μ’ εσάς την ίδια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

    Ελπίζοντας ότι είστε όλοι πολύ καλά

    κι ότι το ηθικό σας είναι πάντα ψηλά!

    Υ.Γ. Άνοιξη 2009 εν όψει! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Μαρτίου 21, 2009 στο 8:53 μμ

    Τέρας έτσι είναι.
    Σήμερα είναι στο μισό μισό, αν και δεν φάνηκε!
    Βλέπεις τα σύννεφα και η βροχή γκριζάρισαν τη μέρα.

    Εύχομαι να είσαι και εσύ καλά και να χαρείς τις Ανοιξιάτικες ημέρες που έρχονται!!

    Gail said:
    Μαΐου 7, 2011 στο 4:44 μμ

    Σωτηρη διαβαζοντας το κειμενο σου για τις ελβιελες και του Χρισαφη…η περιγραφη σου ειναι απολυτως ακριβης γιατι και εγω σαν εφηβος εκει ετρεχα και εκανα τα αλματα μου εις μηκος…φορωντας μπλε φουφουλα, λευκο φανελακι και βεβαιως…Ελβιελες..!!
    Ναι θυμαμαι που περπατωντας απο το 1ο Γ.Π.Φ μας πηγαιναν στου Χρυσαφη εκδρομη να παιξουμε, και μετα διαλυομαστε και σιγα σιγα, παλι περπατωντας, γυριζαμε σπιτια μας χωρισμενοι σε συντροφιες μεχρι που πια νυχτωνε.
    Στο τηλεφωνικο κεντρο της Αμερικανικης Βασης, δουλευε η μητερα μου πολλα χρονια και ετσι και εμεις ειμασταν απο τους τυχερους που ψωνιζαμε απο το ΒΧ (Base Exchange)Levi’s, Lee, Wrangler, all star, keds, χοντρες αθλητικες λευκες καλτσες, καρω πουκαμισα, hamburger, coca cola, κλπ κλπ, που εκαναν τα παιδια της γειτονιας να μας θαυμαζουν και συγχρονως να μας ψιλοζηλευουν..!
    Σωτηρη….μας ταξειδεψες παλι…νασαι καλα..xx

    Sotiris Kanell. responded:
    Μαΐου 7, 2011 στο 7:48 μμ

    Gail μου, να είσαι καλά!! 🙂
    Φυσικά και σε θυμάμαι να αθλείσαι!
    Όπως και το ότι φορούσες πράγματα που παίρνατε από το BX.
    Nα είδες; Δεν θυμόμουν ότι ήταν μπι. Το έγραψε πιεξ 🙂
    Έστω και καθυστερημένα θα το διορθώσω…
    Τα χρόνια πέρασαν είναι η αλήθεια και έτσι όποτε μου έρχονται οι εικόνες τις αποτυπώνω όπως μπορώ, αν μη τι άλλο, να έχουν και όσοι δεν τις πρόφτασαν μια «γεύση» του τρόπου που μεγάλωσε εκείνη η γενιά.
    Δεν διεκδικώ δάφνες ιστορικού νομίζω όμως ότι χρειάζεται να καταγράφονται τέτοιες αναμνήσεις…
    Καλό σου απόγευμα.
    φιλάκια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s