Πού πήγαν τα λεφτά;

Posted on Updated on

Μια μικρή προσφορά στη δεκατριάχρονη φίλη μου Ειρήνη, που ψάχνει και ψάχνει…

Λοιπόν καλή μου φίλη, -μου επιτρέπεις να σε αποκαλώ έτσι παρά την τεράστια διαφορά ηλικίας ε;- αναρωτιέσαι τι έγιναν τα λεφτά και τώρα υπάρχει αυτή η παγκόσμια οικονομική κρίση.
Δεν είναι και πολύ εύκολο να σου πω πού πήγαν τα λεφτά, θα επιχειρήσω όμως να το κάνω, και ελπίζω να καταλάβεις τι θέλω να πω.

Βλέπεις, μιλώντας σχεδόν πάντα σε μεγάλους, έχω ξεχάσει τι θα πει να γίνεσαι κατανοητός και στους νέους ανθρώπους!
Συγχώρα με λοιπόν προκαταβολικά, και … άκου με.

Πάνε αρκετά, όχι πολλά χρόνια, που οι άνθρωποι έβλεπαν να περνάνε καλά, να πηγαίνουν καλά οι δουλειές τους, και το μέλλον τους να είναι αυτό που λέμε ρόδινο.

Όλοι οι άνθρωποι το έβλεπαν αυτό; Όχι βέβαια. Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε μια κουταλιά νερό με αλάτι -φυσιολογικός ορός λέγεται αυτό- αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα μας.

Αφού λοιπόν όλα πήγαιναν καλά, για τον κόσμο που μιλάμε, και κυρίως αφού οι προοπτικές φαινόντουσαν καλές, γιατί να μην φρόντιζαν να στεγάσουν τα όνειρά τους κάτω από ένα όμορφο κεραμίδι;
Εντάξει, όχι μόνον κάτω από ένα κεραμίδι, αλλά κάτω από πολλά κεραμίδια και μέσα σε καλαίσθητους τοίχους οι οποίοι έφτιαχναν όμορφα δωμάτια, που γιατί να είναι άδεια, ας τα γέμιζαν με όμορφα έπιπλα.
Φυσικά και ένα καλό αυτοκίνητο για να πηγαίνουν στις δουλειές τους, αλλά και στο εξοχικό τους, λογικό είναι ότι θα έπρεπε να τα έχουν.

Όμως, όλα αυτά για να τα έχεις χρειάζεται να τα αγοράσεις.
Και για να τα αγοράσεις χρειάζονται χρήματα.
Ξέρεις, μια επιστήμη που λέγεται οικονομική, λέει ότι

τη συμπεριφορά του ανθρώπου, δεν την καθορίζει μόνον η περιουσία που έχει και το εισόδημα που αποκτά, αλλά και οι προσδοκίες που μπορεί να έχει.

Αφού λοιπόν οι δουλειές πήγαιναν καλά, και αφού οι μισθοί ήταν καλοί, και κυρίως αφού το μέλλον-οι προσδοκίες- ήταν ρόδινο, γιατί να μην δανεισθούν χρήματα από τις τράπεζες; Άλλωστε αυτή είναι η δουλειά των τραπεζών.
Να δανείζουν χρήματα, και να πληρώνονται βέβαια γι αυτό.
Ξέρεις, όπως ο κουλουράς έξω από το σχολείο σου πουλάει το κουλούρι και το πουλάει κάτι τις παραπάνω από όσο το αγόρασε από τον φούρναρη, έτσι και οι τράπεζες, «πουλάνε» δάνεια, και κερδίζουν κι αυτές το κάτι τις τους.

Εδώ μια παρένθεση.
(Δυστυχώς, θα υπάρξουν πολλές τέτοιες παρενθέσεις)
Οι τράπεζες και τα μεγάλα στελέχη τους, παρατήρησαν ότι ο πολύς κόσμος, είχε μια έντονη διάθεση να κάνει το όνειρό του, -αυτό με τα ωραία σπίτια και τα αυτοκίνητα και τα έπιπλα-, πραγματικότητα, και είχε διάθεση να δουλεύει συνεχώς και περισσότερο για να αποκτήσει όλα όσα περιείχε το πακέτο του ονείρου.
Παρατήρησε ακόμα ότι, ναι δεν νοιαζόταν που πλήρωνε αρκετά ακριβά για να αγοράσει χρήματα, ώστε μετά να τα μετατρέψει σε προσωπική χλιδή.
Αγοράζω χρήματα σημαίνει δανείζομαι από την τράπεζα 100 € και συμφωνώ μαζί της να της τα επιστρέψω σε ένα χρόνο, δίνοντας 115€.
Δηλαδή να πληρώσω τόκο για κάθε 100 ευρώ και για κάθε χρόνο 15 ευρώ. Αν τα χρόνια γίνονται 2 τότε θα πληρώσω 30 ευρώ αν γίνουν 3 τα χρόνια, τα ευρώ 45, και ούτω καθεξής.
Αυτό το 15 ευρώ για κάθε 100 ευρώ, σε ένα χρόνο, το λένε οι ενδιαφερόμενοι ετήσιο επιτόκιο 15%.
Και δεν νοιαζόταν που πλήρωνε αρκετά ακριβά αυτό το χρήμα, αφού προσδοκούσε ότι θα έχει τη δυνατότητα να δουλεύει και να το ξεπληρώνει.
Ούτε και νοιαζόταν που τα σπίτια και τα άλλα αντικείμενα που ήθελε να αγοράσει γινόντουσαν όλο πιο ακριβά, αφού εκείνοι που τα πουλούσαν, βλέποντας τη μεγάλη επιθυμία του να τα αγοράσει, για να ζήσει το όνειρό του, ανέβαζαν συνεχώς τις τιμές.

Να συνεχίσουμε λοιπόν την ιστορία μας.
Όλα πήγαιναν καλά, αφού ο κύκλος των εργασιών μεγάλωνε, -και όταν δεν μεγάλωνε τον μεγάλωναν όσοι είχαν τη δύναμη να το κάνουν, και με τη βία.
Αρκετοί πόλεμοι, και μεγάλο μέρος της φτώχειας των ανθρώπων της γης, γίνονται επίτηδες για να μεγαλώνει αυτός ο κύκλος των εργασιών και να μπορούμε όλοι μας, δηλαδή όσοι ζούμε στις πλούσιες χώρες, να περνάμε καλά.
Αν το ξέρουμε ότι είναι έτσι, δηλαδή ότι η δική μας ευημερία, στηρίζεται στην φτώχεια των άλλων;
Λογικά ναι το ξέρουμε, αλλά συνήθως το … ξεχνάμε.

Φυσικά, τα πράγματα, όταν τα σκέφτεσαι και τα σχεδιάζεις στο χαρτί, είναι μια χαρά. Όταν όμως πας να τα κάνεις πράξη, βλέπεις ότι όλο και κάτι μπορεί να σου έχει ξεφύγει.

Έτσι, αφού η ευημερία απλωνόταν όλο και περισσότερο στον πλανήτη, -μη ξεχνάς, οι δουλειές πήγαιναν καλά, τα δάνεια αυξάνονταν, τα χρήματα από τα δάνεια γινόντουσαν σπίτια κυρίως αλλά και όμορφα πράγματα, το χτίσιμο των σπιτιών και οι πωλήσεις των πραγμάτων έκαναν και άλλους πιο πλούσιους, -τους εργάτες των εργοστασίων και τους υπαλλήλους των εταιριών που φτιάχνουν τα όμορφα πράγματα- άρα μπορούσαν να δανειστούν κι άλλοι χρήματα, οι τράπεζες να ανοίγονται και να δίνουν κι άλλα δάνεια, φυσικά με τόκο, δηλαδή με κέρδος,- αφού λοιπόν τα πράγματα πήγαιναν καλά, όλοι μπορούσαν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα.
Μάλιστα, επειδή τα όμορφα πράγματα, αυτά που θα έκαναν το όνειρο πραγματικότητα, τα ζητούσαν όλοι όλο και πιο πολύ, αυτοί που τα πουλούσαν, άρχισαν να ανεβάζουν τις τιμές τους, χωρίς, στην αρχή τουλάχιστον, να μειώνονται οι πωλήσεις.

Επειδή βέβαια, τα εργοστάσια δούλευαν και το εμπόριο αναπτυσσόταν στον πλανήτη όλο, τα κράτη μεταξύ τους έφτιαξαν και οργανισμούς για να ρυθμίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις.
Οργανισμούς σαν τον ΟΗΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό ταμείο και άλλα τέτοια.
Έφτιαξαν και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ).
Δύσκολο να σου εξηγήσω τι κάνει ο κάθε ένας από αυτούς τους οργανισμούς, εκείνο που μπορώ να σου όμως είναι το τι έγινε μετά.

Οι άνθρωποι που δούλευαν, στα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις, ανέβασαν το βιοτικό τους επίπεδο, μορφώθηκαν περισσότερο, ζήτησαν να έχουν καλύτερες αμοιβές και γενικά να παίρνουν μερίδιο από τα κέρδη που δημιουργούσαν οι επιχειρήσεις.
Οι επιχειρήσεις πάλι, δεν είχαν καμιά διάθεση να μοιράζονται τα κέρδη τους, και αφού μπορούσαν, μετέφεραν τα εργοστάσιά τους σε περιοχές που μπορούσαν να μη πληρώνουν και πολλά εργατικά.
Μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα, η Ινδία, το Μεξικό, η Βραζιλία, δέχτηκαν στο έδαφός τους εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων αυτών, αλλά απέκτησαν και την τεχνογνωσία να φτιάχνουν τα ίδια προϊόντα, με χαμηλότερο κόστος.
(Κυρίως γιατί κατάφεραν, με τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που υπάρχουν εκεί, να κρατούν σε εξαθλίωση τον κόσμο τους και να τους απασχολούν έναντι ελαχίστων χρημάτων).
Και επειδή έγιναν μέλη κι αυτές των διαφόρων οργανισμών, και του ΠΟΕ, απέκτησαν το δικαίωμα να πουλάνε ελεύθερα τα προϊόντα τους, στις αγορές όλου το κόσμου.
Τα προϊόντα από αυτές τις χώρες άρχισαν να κατακλύζουν τις αγορές, του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου..
Οι αντίστοιχες εργασίες, στις μέχρι τώρα αναπτυγμένες χώρες, μειώθηκαν.
Οι αμοιβές και τα εισοδήματα των ανθρώπων, που μέχρι τώρα απασχολούνταν στις επιχειρήσεις των ανεπτυγμένων χωρών, άρχισαν να περιορίζονται.

Στην αρχή δεν το κατάλαβαν, και συνέχισαν να λειτουργούν και να συμπεριφέρονται όπως όταν όλα ήταν καλά.
Συνέχισαν δηλαδή να καταναλώνουν, και να αγοράζουν σπίτια, κυρίως με χρήματα που δανειζόντουσαν.

Επειδή οι δυσκολίες σιγά σιγά έγιναν εμφανείς, και κάποιες φορές δεν υπήρχαν πρόθυμοι να δανειστούν, οι τραπεζίτες, με ωραίες ιδέες προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο να πάρει τα δάνειά που ήθελνα να διαθέσουν.
Με ωραίες ιδέες και με … εκπτώσεις.
Εκεί που ζητούσαν ετήσιο επιτόκιο 15%, το έριξαν στο 10 και στο 5%.
Ο κόσμος, άκουγε για εορτοδάνεια, για διακοποδάνεια, για δάνεια να βάλει το δικό του κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, για πλαστικές κάρτες που ανοίγουν τις πόρτες υπέροχων ξενοδοχείων, έβλεπε ωραίες εικόνες και πείστηκε να συνεχίσει να … αγοράζει δάνεια, με την προοπτική να τα ξεπληρώσει σε 15 ή και σε 20 χρόνια, πληρώνοντας κάθε μήνα ή κάθε έξι μήνες, ένα αρκετά μεγάλο ποσόν και κάποιες φορές και όλο το μηνιάτικό του.

Όλα τα όνειρα έχουν, σχεδόν πάντα, ένα τέλος.

Κάποια στιγμή οι δουλειές λιγόστεψαν πολύ..
Οι δανειολήπτες, οι άνθρωποι που είχαν πάρει τα δάνεια, είδαν ότι τα λεφτά που έπαιρναν από την εργασία τους, δεν έφταναν για να αγοράσουν καλά καλά φαγητό. Πού να περισσέψουν για την πληρωμή των δανείων;
Άρχισαν να μην πληρώνουν τις δόσεις των δανείων.
Οι τράπεζες, δεν μπορούσαν να περιμένουν και αφού ο κόσμος δεν πλήρωνε, τους έπαιρνε το σπίτι.
Χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, λογικό ήταν να μειώσουν κι άλλο την κατανάλωση, και να στραφούν στα φτηνά προϊόντα, που έρχονται από τις χώρες του τρίτου κόσμου.

Οι άνθρωποι που δεν είχαν να πληρώσουν τα δάνεια, γινόντουσαν χιλιάδες.

Οι τράπεζες έπαιρναν σπίτια, αλλά δεν έπαιρναν λεφτά.
Οι τράπεζες όμως πουλάνε λεφτά, δεν πουλάνε σπίτια! Τι να τα κάνουν τα σπίτια που έπαιρναν;
Προσπαθούσαν να τα πουλήσουν ώστε να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.
Αφού δεν υπήρχαν αγοραστές των σπιτιών, οι τράπεζες μείωναν τις τιμές, που έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ μεγάλες.
Και πάλι όμως δεν μπορούσαν να μαζέψουν χρήματα.

Τα χρήματα όμως τους ήταν αναγκαία.
Νέα παρένθεση εδώ.
Τα χρήματα των τραπεζών δεν είναι δικά τους.
Τα χρήματα φτάνουν στη τράπεζα από τις αποταμιεύσεις του κόσμου.
Αυτά, οι αποταμιεύσεις είναι που δανείζει η τράπεζα σε όσους τα θέλουν και πληρώνεται βέβαια γι αυτό.
Φυσικά, για να πείσει η τράπεζα να πάμε τα χρήματά μας σε αυτή, μας πληρώνει. Μα δίνει τόκο.
Συνήθως μικρότερο από εκείνο που εισπράττει.
Και μια και άνοιξα την παρένθεση, ας σημειώσω ότι τα πολλά λεφτά που δανείζουν οι τράπεζες, δεν προέρχονται ούτε από τις καταθέσεις.  Τα πολλά λεφτά που δανείζουν, τα κατασκευάζουν μόνες τους!!!

Ο κόσμος, βλέποντας ότι οι τράπεζες δεν εισέπρατταν χρήματα από τα δάνεια που είχαν δώσει, αρχίζει να φοβάται για τα λεφτά του, και ζητάει να τα πάρει από εκεί.
Οι τράπεζες όμως πού να τα βρουν αφού τα είχαν δώσει σε άλλους για να αγοράσουν σπίτια με τη συμφωνία να τα επιστρέψουν μετά από αρκετά χρόνια;
Αρχίζουν, οι τράπεζες, να λένε ότι θα δώσουν αρκετό τόκο σε όποιον τους πάει τα χρήματά του.
Οι προτάσεις που κάνει είναι δελεαστικές, και αρκετοί πείθονται και τα δίνουν, αλλά οι τράπεζες, επειδή έχουν υποσχεθεί περισσότερα από όσα μπορούν να δώσουν, -πώς αλλιώς θα έπειθαν;- αρχίζουν να έχουν ζημιά!
Δηλαδή να χάνουν.
Πόσο να αντέξουν;
Το πράγμα πηγαίνει σαν χιονοστιβάδα και … και αφού δεν μπορούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους, αναγκάζονται να κλείσουν.

Όσοι προλαβαίνουν παίρνουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες που πτωχεύουν, οι άλλοι τα χάσανε.

Τα χάσανε γιατί τα χρήματα αυτά δεν αντιπροσώπευαν συγκεκριμένα αντικείμενα, αλλά
α) όνειρα
και β) την πρόθεση πολλών να πάρουν περισσότερα από την πραγματική αξία των αντικείμενων.
(αυτά, όνειρα και πρόθεση, είναι που φούσκωσαν το λογαριασμό και γι αυτό τα λένε φούσκες)

Δηλαδή, τα χρήματα που λείπουν ΔΕΝ υπάρχουν, γιατί
δεν αποτελούν κομμάτι της παραγωγής, υλικά, πρώτες ύλες, εργασία,
αλλά
όνειρα των πολλών να ζήσουν μια όμορφη ζωή κι ας πληρώσουν πολύ περισσότερα από όσο αξίζουν αυτά που συνθέτουν το όνειρο και προσδοκίες, ότι θα είναι όλα καλά, και θα μπορούν με την εργασία τους και τον συνεχή κόπο τους, να ξεπληρώσουν το κόστος του ονείρου που ζουν εφήμερα.

Δεν ξέρω αν μπόρεσα να σου δώσω «τεχνικά» το τι συνέβη και το πού πήγαν τα χρήματα.
Λέω τεχνικά γιατί, ίσως θα είχες την διάθεση να με ρωτήσεις, αν αυτό που έγινε είναι νομοτελειακό, θα γινόταν δηλαδή, έτσι κι αλλιώς.
Αν με ρωτήσεις κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να σου απαντήσω, πολιτικά και ιδεολογικά.
Να σου πω δηλαδή, ότι ο τρόπος που έχει επικρατήσει να χτίζονται οι κοινωνίες, ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης της παραγωγής όπως τον λένε πολλοί, και ο οποίος στηρίζεται στην λεγόμενη ελεύθερη λειτουργία της αγοράς κουβαλάει μέσα του και το μικρόβιο της κρίσης!
Αν υπάρχει άλλος τρόπος να οργανωθούν τα πράγματα;
Ε γι αυτό, ρώτα τη … μαμά σου.

Λοιπόν Ειρήνη μου, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, και δεν σου κρύβω ότι έχω μια μικρή αγωνία, αφενός μεν για το αν κατάφερα να αποτυπώσω την πραγματικότητα, και κυρίως αν κατάφερα να την κάνω κατανοητή!

Advertisements

18 thoughts on “Πού πήγαν τα λεφτά;

    Σύλβια said:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 9:03 μμ

    Ωραία τα είπες Σωτήρη, το θέμα είναι τι γίνεται μετά; Τώρα δηλαδή;

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 10:00 μμ

    επειδη ως γυναικαι αυτου του σογιού, εχομεν μιαν εκ γονιδιων αιδημοσυνη(ετσι γραφεται;), σας γραφω εγω η μητηρ αυτης

    τα διαβασε
    τα καταλαβε
    και ρωτησε δυο πραγματα
    1. ποτε θα παμε στο Ταμιευτηριο να παρουμε τα λεφτα μου μαμα;
    2. τα λεφτα ειναι χαρτακια. γιατι δε φιαχνουμε περισσοτερα;

    ***
    **
    * Συλβια, η καλη μου η παιδιατρος κι οι υπεροχοτατοι Σχολικοι Συμβουλοι που ειχα την τυχη να συναντησω στην αρχη της καριερας μου(;), μου διδαξαν πως στα παιδια απανταμε μονο σε οτι μας ρωτησουν
    αν προχωρησουν τη σκεψη τους, προχωραμε αναλογα
    οποτε, το τωρα τι; που ειναι ενα πολυ πολυ σοβαρο ερωτημα, δεν ειναι να απντηθει στη μικρη χωρις να το νοιαστει..

    Εξοχοτατε,
    τα δυσκολα στις μαμαδες, ε;;;; :))

    καληνυχτα σας κι ευχαριστουμε πολυ, παρα πολυ…

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 10:16 μμ

    Σύλβια, το τι γίνεται παρακάτω, δεν μπορεί να απαντηθεί με .. συνταγές από ένα μπλογκ 🙂
    Και ούτε μπορεί να το γνωρίζει ένας άνθρωπος.
    Άρα, είναι θέμα των κοινωνιών να αποφασίσουν!

    Καλησπέρα

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 10:25 μμ

    Ωρέλια, φαντάζομαι πως είπες στην κόρη σου, ότι δεν είναι όλες οι τράπεζες ίδιες, και δεν κινδυνεύουν τα χρήματα τόσο που να χρειάζεται να κάνει κανείς άμεσα ανάληψη…
    Την λογική των golden boys χρειάζεται να βάλουμε στην άκρη, όπως και την άποψη πως όλα τα λύνει η αγορά!
    (Αλήθεια είναι ότι τα λύνει όλα η αγορά, αλλά οι υποστηρικτές της ξεχνούν ότι στο κόστος επίλυσης περιλαμβάνεται πολλές φορές και ο μηδενισμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής)

    Όσο για το ερώτημα το σχετικό με την ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος, θα πρέπει να εξηγήσει κανείς, (τώρα μπαίνουμε στα απλά μαθήματα Νομισματικής Θεωρίας) ότι το χαρτονόμισμα είναι χρήμα (δεν είναι το μοναδικό χρήμα) και ότι ο αριθμός των χαρτονομισμάτων, παλιά τα λέγανε τραπεζογραμμάτια, παρακολουθείται από ειδικές υπηρεσίες, ώστε να αντιστοιχίζεται σε συγκεκριμένη ανταλλακτική αξία!!
    (αξία προϊόντων με τα οποία μπορεί να ανταλλαγεί)
    Άρα, α) δεν χρειάζεται πανικός. Τα λεφτά στο ταμιευτήριο είναι με την εγγύηση του Κράτους και
    β)δεν μπορεί κανείς να βγάζει όσα χαρτονομίσματα θέλει γιατί i) είναι αδίκημα η παραχάραξη και ii)το χρήμα και η ταχύτητα κυκλοφορίας του, (πόσες φορές αλλάζει χέρια) ελέγχονται στα πλαίσια αυτής που ονομάζουμε Νομισματική Πολιτική, από τις Υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι στενά της χώρας….

    (Ναι, αλλά τώρα το δυσκόλεψα…. Τι να κάνουμε όμως; Και η ζωή είναι δύσκολη! )

    Darthiir the Abban said:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 11:20 μμ

    Χεχεχε
    Πα μαλ…
    Ξέχασες να αναφέρεις πως οι τράπεζες δημιουργούν περισσότερα τραπεζογραμμάτια. Για την ακρίβεια δανείζουν εννιά φορές περισσότερα απ’ όσα έχουν. Κοινώς (α) δεν μπορούμε ποτέ όλοι μας να πάρουμε τα χρήματά μας πίσω γιατί αυτά έχουν δανειστεί και (β) η ανθρωπότητα συνολικά έχει υποσχεθεί να επιστρέψει εννιά φορές τον σημερινό «πλούτο της» στις τράπεζες!
    Και αυτό κάνει την δυσκολία αποπληρωμής ακόμα μεγαλύτερη.
    Όσο για το αν τα λύνει όλα η αγορά, αυτό εξαρτάται από το τι ορίζει κάποιος ως λύση.

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 2, 2009 στο 11:29 μμ

    darthiir 🙂
    Πολλά παρέλειψα, να καταγράψω διότι, το ήδη μπλεγμένο κείμενο θα το έκανα ακόμα πιο περίπλοκο…
    Καλά έκανες όμως και τόνισες το παιχνίδι των τραπεζών με το χρήμα..

    Στο θέμα της αγοράς, το ίδιο υπαινίχθηκα κι εγώ… Δεν υπάρχουν ουδέτερες λύσεις!

    νατασσΆκι said:
    Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 12:12 πμ

    Εγώ δεν έχω 13χρονη, έχω πολλά παιδιά με παρόμοια απορία όμως, γύρω σ’ αυτήν την ηλικία
    κι έχω κι ένα 10χρονο που ακολουθεί.

    Το κρατάω, λοιπόν, μαζί με τα σχόλια 🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 12:23 πμ

    νατασσΆκι, ωχ ωχ… μου φορτώνεις μεγάλη ευθύνη…
    Χμμ
    Ελπίζω να μην γίνω αφορμή να μπλεχτούν πολύ τα παιδιά!

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 3:09 μμ

    διατηρειστε το απλο στον λογο σας αγαπητε
    η κορη θα συνεχισει να σας διαβαζει σε αυτο το αρθρο
    αυτο με τα golden boys ουτε η μητερα της δεν το καταλαβε!
    ισως που δεν ασχοληθηκε ποτε της με τιποτε golden!
    ουτε καν τα χαμπουρκγερς της γνωστης αλυσιδας fast food: goodys.. 🙂
    ως προς τα λοιπα σας, θα κανομεν την αναγνωση μας και θα σας πουμε το βραδυ..

    καλη σιεστα! 🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 3, 2009 στο 5:53 μμ

    Ωρέλια δεν είναι πάντα εύκολο, το ξέρετε άλλωστε, να πει κανείς τα πράγματα απλά.
    Πάντως ευχαριστώ την νεαρά 🙂
    Και τη μαμά της βέβαια..

    Για τα λοιπά εδώ είμαι και περιμένω..

    xlife said:
    Φεβρουαρίου 7, 2009 στο 11:47 μμ

    Πρίν απο 2 χρόνια έλεγα τη ίδια ιστορία. Ας την επαναλάβω…
    Σε ένα ορεινό χωριό αποκομμένο σχεδόν από τις μεγαλουπόλεις, έχουμε έναν επιπλοποιό έναν καφετζή έναν αγρότη κι έναν ξενοδόχο. Η οικονομία του χωριού ανθεί εφόσον γίνεται το εξής. Ο αγρότης ο ξενοδόχος και ο καφετζής φτιάχνουν έπιπλα στον επιπλοποιό, ο αγρότης ο ξενοδόχος και ο επιπλοποιός πίνουν καφέ στον καφετζή, ο καφετζής ο ξενοδόχος και ο επιπλοποιός αγοράζουν μήλα από τον αγρότη. Η δύσκολη δουλειά είναι του ξενοδόχου ο οποίος φέρνει χρήματα από αλλού προσελκύοντας τουρίστες(συνάλλαγμα). Μέχρι εδώ καλά. Ας υποθέσουμε ότι το χωριό μεγαλώνει και ανοίγει ένα πολυκατάστημα επίπλων με πολύ φθηνές τιμές. Ο ξενοδόχος ο καφετζής και ο αγρότης αγοράζουν τα έπιπλα τους από το κατάστημα το οποίο είναι φθηνότερο από τον επιπλοποιό. Όμως το κατάστημα δεν το έχει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά κάποιος οργανισμός του εξωτερικού. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων συγκεντρώνετε στον ξένο οργανισμό. Ήδη αρχίζει η παρακμή για το χωριό. Έπειτα ανοίγει μια διεθνούς αναγνώρισης καφετερία και αν και είναι φθηνότερος ο καφές του καφετζή, όλοι θεωρούν ότι είναι must ο καφές στην καφετερία. Η καφετερία μαζεύει τα υπόλοιπα χρήματα και τελικά στο χωριό επικρατεί μεγάλη φτώχια. Όμως υπάρχει και άλλο κακό. Αυτοί οι τέσσερις συντηρούσαν τις γιαγιάδες του χωριού(συνταξιούχους) καθώς και το δάσκαλο και το γιατρό(δημοσίους υπαλλήλους) από τα έσοδα του μήνα που είχαν. Λόγω της οικονομικής κατάστασης στην οποία βρεθήκαν έκαναν περικοπές στο δάσκαλο και στο γιατρό ενώ πλησίασαν τις γιαγιάδες και τους είπαν να κάνουν υπομονή.!!!
    Τα χρήματα του χωριού τελικά χαθήκανε και οι κάτοικοι ήταν δυσαρεστημένοι αλλά δεν ήξεραν με τι και με ποιόν…

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 8, 2009 στο 11:54 πμ

    xlife,

    πολυ καλη η ιστορια σου -την διαβασα και ολοκληρωμενη στο δικο σου χωρο- και κατανοητη κι απο την κορη μου

    εγω, επειδη με ταλανιζει αυτο το θεμα παραπολυ, ηθελα να προσθεσω εν ειδει ερωτησης-θεσης: ετσι εξηγειται κι αυτο το θαυμασιο και λειτουργικο αισθημα, της κοινωνικης αλληλεγγυης
    απο τ οπρωτο σου κομματι
    το πως αναπτυχθηκε και υπηρξε ή υπαρχει, οσο υπαρχει
    κι απο το δευτερο σου, το χασιμο αυτης της ιδιοτητας… αφου «εσπασαν» οι κρικοι που το ανεδειξαν γιατι το ειχαν αναγκη

    Σωτηρη..,

    (δεν είναι το μοναδικό χρήμα)
    εδω κολησαμε!
    για πες;
    να δω
    απαντησα σωστα;

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 9, 2009 στο 10:57 μμ

    xlife καλώς ήρθες.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία σου, αν και σαν οικονομικό μοντέλο, αφήνει μερικά κενά ουσιώδη.
    Πχ στην αρχή, ο ξενοδόχος (τριτογενής τομέας παραγωγής και κυρίως άδηλοι πόροι) φαίνεται να ανοίγει τον εξωτερικό τομέα αυτής της κλειστής οικονομίας, αλλά στην πραγματικότητα και οι άλλοι παραγωγικοί τομείς μετέχουν και μάλιστα ίσως και ποιο δυναμικά .

    Ευχαριστώ πολύ πάντως για την παρέμβαση…

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 9, 2009 στο 11:10 μμ

    Ωρέλια, το τι είναι χρήμα, είναι μια τεράστια πραγματικά ιστορία.
    Για την ακρίβεια, ότι ποιος είναι ο ορισμός του χρήματος, αλλά το πώς και ποιος το παράγει.
    Πολύ πολύ χοντρικά, το χρήμα επισήμως ορίζεται από το Κράτος, αλλά το δημιουργούν κατά κύριο λόγο οι πιστωτικοί οργανισμοί με κυρίαρχες τις τράπεζες!!!

    Θα βρω χρόνο και γι αυτό κάποια στιγμή 🙂

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 10, 2009 στο 2:00 μμ

    αυτο το: πως και ποιοι το παραγουν, μαζι και με αλλες ερωτηματικες αντωνυμιες, μου κινεισαι την περιεργεια και τραβηξε την προσοχη μου και στη συγκεντρωση της εξωκοινοβουλευτικης αριστερας που πηγα..
    κι ομολογω, σας σκεφτηκα τοτε 🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 10, 2009 στο 10:24 μμ

    Ωρέλια, γι αυτά τα ερωτήματα, υπάρχουν ενδιαφέρουσες απαντήσεις, που όμως απαιτούν σεντόνια σχολίων…
    Εννοώ για το ποιος παράγει, τι είναι αξία, πώς δημιουργείται η υπεραξία, πώς διανέμεται το προϊόν της παραγωγής, ποιος καρπώνεται την υπεραξία κλπ..
    Προσωπικά, ανήκοντας στη μαρξιστική σχολή ανάλυσης (τι πρωτότυπο 🙂 ) έχω τις απόψεις μου, που κατά καιρούς και με διάφορες αφορμές τις εκφράζω…
    Η ειδοποιός διαφορά μου με πολιτικά σχήματα που μπορεί να κινούνται προς τις ίδιες κατευθύνσεις οι σκέψεις τους, είναι ο τρόπος της πολιτικής αντιμετώπισης των πραγμάτων..
    (Να γιατί με λες.. ρεφορμιστή 🙂 )
    Καλό σου βράδυ

    Orelia said:
    Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 3:52 μμ

    και οπορτουνιστη σε λεω μα δε σε ειδα να ..ιδρωνεις.. 🙂

    Sotiris K. responded:
    Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 3:56 μμ

    Ωρέλια, μα γιατί να ιδρώσω;
    Αφού αυτό το χαρακτηρισμό τον έδιναν … από … πάντα, οι δογματικοί για πολιτικούς τους αντιπάλους, όταν δεν είχαν τι άλλο να πουν, γιατί είχαν αποστομωθεί!!!! 😉

    🙂 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s