Ο καθρέφτης και η Μήδεια…

Posted on Updated on

Το ραντεβού λίγο μετά τις εννιά το βράδυ, έξω από το θέατρο.
Το θέατρο, Άκης Δαβής, στα Κάτω Πετράλωνα.
Οδός Αλκμήνης 8, λέει.

Το να βρεις να σταθμεύσεις το αυτοκίνητό σου στην περιοχή, δεν είναι από τα πιο εύκολα πράγματα. Άσε που και το μέγεθος του οχήματος, μόνον στα …»τσέπης» δεν σου επιτρέπει να το κατατάξεις.
Τελικά ήσουν στην ώρα σου, αφού κατάφερες και το στάθμευσες έστω και μετά χιλίων κόπων, αλλά με τη ικανοποίηση για τις … οδηγικές σου ικανότητες.
Μετά είδες ότι ακριβώς δίπλα από το θέατρο υπάρχει ένα τεράστιο υπαίθριο πάρκινγκ.

Μικρό το θέατρο, ζεστό το περιβάλλον, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, το πήρες, για να βρέξεις λίγο τα χείλη σου.
Βγαίνοντας από το θέατρο, είδες ότι οι θεοί είχαν βρέξει στην περιοχή.
Όχι ότι το είχες ιδιαίτερη ανάγκη…

Η παράσταση αρχίζει σε ένα λεπτό, παρακαλώ απενεργοποιείστε τα κινητά σας, ανήγγειλε η φωνή.
Ακούστηκε το τρίτο κουδούνι;

Απόλυτο το σκοτάδι, η μουσική έντονη αφρο-λατινο-αμερικάνικη, τα φώτα ανάβουν, οι ηθοποιοί επί σκηνής, χορεύουν στο ρυθμό της.

Η Μαρία είναι εκεί και περιμένει.
Η Μαρία είναι εκεί και υπηρετείται και υπηρετεί.
Η Μαρία είναι εκεί και δεν ξέρει τι θα της συμβεί μετά, αν και είναι προδιαγεγραμμένο.

Ο μύθος της Μήδειας ξετυλίγεται αβίαστα μπροστά σας.
Ο χώρος της παλιάς καρβουναποθήκης φιλοξενεί την τραγική ιστορία της Γυναίκας.
Της κόρης, της μάνας, της ερωμένης…
Tης σύγκρουσης ανθρώπων και θεών.

Ο μύθος ο γνωστός χωρίς σημαντικές αποκλίσεις.
Η γυναίκα που περιμένει το σύντροφο της, Χουλιάν-Ιάσονα, με τον οποίο έχει κάνει τα παιδιά της.
Ο σύντροφός της που κουράστηκε από αυτή, αλλά και που επιζητώντας την καταξίωση, πέφτει στην παγίδα εκείνου, για τον οποίο η Μήδεια-Μαρία, αποτελεί τη ρωγμή της απόλυτης κυριαρχίας του και απωθημένο. Του οικονομικού και κοινωνικού άρχοντα της περιοχής.
Του εξουσιαστή των πάντων. Σχεδόν των πάντων.
Όχι και της Μαρίας.

Η κόρη του εξουσιαστή, πρόσωπο -μη εμφανιζόμενο αλλά συνεχώς παρόν- τραγικό γιατί πληρώνει με τη ζωή της, το ότι έτυχε να υπάρχει και να είναι γυναίκα.
Ο Χορός που μεταφέρει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και οριοθετεί το κοινωνικό σκηνικό. Στο κοινωνικό περιθώριο η εξέλιξη του δράματος.
Η μουσική και η κίνηση, απεικονίσεις του θρησκευτικού στοιχείου και της ένωσης με το υπερβατικό.
Η τραγωδία έτσι κι αλλιώς είναι μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας.
Και το τέλος, σκοπός, είναι η ταύτιση με το Θείο.

Ο Χουλιάν κουρασμένος από τη σχέση του με τη Μαρία -και από την αγάπη της ενδεχομένως – αλλά και μπερδεμένος πηγαίνει να παντρευτεί την κόρη του πλούσιου.
Η Μαρία το πληροφορείται από τη γειτονιά, -πώς αλλιώς;- και αρνείται να το δεχτεί. Ψάχνει τον εαυτό της και την πορεία της. Τις θυσίες της και τα όνειρά της.
Ψάχνει να δει ποια είναι αυτή που δεν θέλει να είναι!
Αυτή που την κοιτάζει πίσω από τον καθρέφτη.

Λίγο πριν από το γάμο, ο πατέρας της νύφης και μέλλων πεθερός του συντρόφου της Μαρίας, τη δωροδοκεί, για να φύγει. (Στην αρχαία τραγωδία, έχει την κοινωνική δύναμη να την εξορίσει)
Η Μαρία, στέλνει δώρο στη νύφη και στον πεθερό. Το καλύτερό της.
Η Μαρία δολοφονεί τη μέλλουσα νύφη και τον πεθερό.
Όχι το σύντροφό της, που τη πρόδωσε.
Αυτόν τον περιμένει ακόμα!
Ζει στην προσμονή του.
Ζει μέχρι τη στιγμή που ο εαυτός της, γίνεται ο άλλος.
Αυτός που την παρατηρεί μέσα από τον καθρέφτη.

Τότε, αποφασίζει να τον εκδικηθεί και να σπάσει όλα τα δεσμά που την δένουν μαζί του.
Βάφει τα χέρια της με το αίμα των παιδιών της.
Η οριστική και μη αναστρέψιμη Ρήξη.
Η Γυναίκα που σπάζει όλα της τα δεσμά.
Η Γυναίκα που μπαίνει στη διάσταση της θεϊκής τρέλας!, το μόνο δρόμο για να επιτευχθεί η δι ελέου και φόβου κάθαρσις αυτών των παθημάτων!

Και η μουσική γίνεται εκκωφαντική.

Το χειροκρότημα του τέλους, οι υποκλίσεις των ηθοποιών.

Καλή η παράσταση.
Η τοποθέτηση, από τον Κουβανό συγγραφέα του έργου Χοσέ Τριάνα, του δράματος μεταξύ των ανθρώπων που ζουν στις παρυφές του αστικού καθωσπρεπισμού σε κάποιο λιμάνι του Νότου της Αμερικής, δεν αλλάζει την ουσία της ιστορίας.
Τη γυναικεία απελευθέρωση.

Ο σκηνοθέτης με σεβασμό στο κείμενο του συγγραφέα, αλλά και στην αρχαία τραγωδία, έχει στήσει μια όμορφη παράσταση.
Έξυπνα τα σήματα που χρησιμοποιεί για να δηλώσει τις αναφορές του.
Έξυπνα, όχι εξυπνακίστικα.
Η επιλογή των βωμολοχιών μονόδρομος για να σηματοδοτηθεί η ταξική προέλευση των ηρώων.
Πόσες φορές στα πεζοδρόμια της Αθηνάς της Σωκράτους και στην παλιά Τρούμπα, οι άνθρωποι συνδιαλέγονται με λέξεις όπως, πέος, διείσδυσις, αιδοίον;
Και μήπως εκεί, οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται, δεν απιστούν, δεν τρελαίνονται;

Οι ηθοποιοί, άγνωστοι σε σένα, -έτσι κι αλλιώς ο χώρος του θεάτρου, δεν είναι ο χώρος που μπορείς να πεις ότι γνωρίζεις πρόσωπα και πράγματα-, ένιωσες ότι ποίησαν ήθος!
Πολύ καλοί όλοι τους.

Γενικά η παράσταση, σου άρεσε πολύ.
Για εκείνο που δεν είσαι σίγουρος, είναι αν έκανες καλά που πήγες διαβασμένος.
Κάποιες στιγμές είχες την εντύπωση ότι παρακολουθούσες δύο έργα μαζί.
Όχι ότι ήταν άσχημο αυτό.

Σχεδόν μεσάνυχτα, στην οδό Αλκμήνης το κλειδί γυρίζει τη μίζα τού αυτοκινήτου και αναχωρείς, παίρνοντας μαζί σου εικόνες και ερωτηματικά.

Ποιος «νίκησε» τελικά;

Advertisements

6 thoughts on “Ο καθρέφτης και η Μήδεια…

    νατασσΆκι said:
    Νοέμβριος 29, 2008 στο 3:27 μμ

    Μετά είδες…
    (χο χο χο, εγώ γι’ αυτό ρωτάω πάντα όταν κλείνω εισιτήρια, και όταν δεν υπάρχει πρόσβαση με το μετρό, βεβαίως!)

    Η Μήδεια πάντα με «μάγευε», από μικρή.
    Αυτό που καταφέρνει, να «νικήσει» η Γυναίκα τη Μάνα. Μου φαινόταν πάντα αδύνατο, απίστευτο, τραγικό έτσι κι αλλιώς.

    Όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω καλύτερα. Και δεν είναι απαραίτητη η τραγική «κάθαρση» -έχω δει Μήδειες, πολλές γύρω μου -να «σκοτώνουν» τα παιδιά τους, ακόμα κι αν δεν τους αφαιρούν τη ζωή.
    (Ο καθρέφτης έτσι κι αλλιώς είναι «ζόρικο» πράγμα να τον κοιτάζεις…)
    Γι’ αυτό και ήθελα να δω την παράσταση τούτη, στο «σήμερα».

    merci για την «κριτική» -θα πάω σίγουρα!

    Καλό υπόλοιπο -βροχερό- Σάββατο
    Φιλιά 🙂

    Sotiris K. responded:
    Νοέμβριος 29, 2008 στο 5:54 μμ

    νατασσΆκι, δεν είμαι σίγουρος ότι σε όλες τις περιπτώσεις, ακόμα και σε αυτές που λες ότι «….“σκοτώνουν” τα παιδιά τους, ακόμα κι αν δεν τους αφαιρούν τη ζωή.» δεν υπάρχει ΚΑΙ εκεί το τραγικό.

    Καλό σου Σαββατόβραδο
    Φιλιά ομοίως

    So_Far said:
    Νοέμβριος 29, 2008 στο 5:57 μμ

    Τελικά η μόνη που νικά σε αυτά είναι η Τέχνη
    Καλό απόγευμα !

    Sotiris K. responded:
    Νοέμβριος 29, 2008 στο 6:00 μμ

    So_Far σωστό είναι αυτό.
    Η Τέχνη νικά την μιζέρια της καθημερινότητας

    Καλό σας απόγευμα

    Σύλβια said:
    Νοέμβριος 29, 2008 στο 6:21 μμ

    Υ.Γ.
    …Κια είμαι αρκετά εγωίστρια για να χρησιμοποιήσω τον χορηγό, αν τον έβρισκα, για να μου εκδώσει -πρώτα- δικά μου βιβλία στη Σλοβακία. Τι νομίζεις γιατί δεν τα έκδοσα εκεί ακόμα; Δυστυχώς 🙂 (για την αρχαία πολιτεία) θα πούλαγα σίγουρα περισσότερα…
    Αλλά ο σλοβάκικος εκδοτικός κύκλος είναι φαύλος.
    Χωρίς καπιταλιστή, χορηγό, δεν υπάρχει πολιτισμός για εκείνα τα μέρη ΠΙΑ. (Τώρα, γιατί όλα μπορούν να αλλάξουν.)
    Όταν πουλήσουμε τον κήπο μας ίσως θα βρεθούν λεφτά και για τη Μήδεια και άλλα που μου αρέσουν… σοβαρολογώ.

    Sotiris K. responded:
    Νοέμβριος 30, 2008 στο 11:02 πμ

    Σύλβια μακάρι να βρεις τρόπο να τα καταφέρεις.

    Καλή Κυριακή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s