Είναι περισσότερο από σίγουρο.
Εκείνη τη δεκαετία του ογδόντα και το μικρό (; ) κομμάτι του ενενήντα, χρειάζεται βοήθεια για να το φέρεις πάλι μπροστά σου.
Αν θέλεις δηλαδή να το αντιστοιχίσεις με αριθμούς ημερών, ώρες που περάσανε, προβλήματα που βρέθηκαν στο διάβα σου και τα προσπέρασες.
Ή, τα ξεπέρασες.

Μέσα στα τόσα της ημέρας, ο παλιός συνάδελφος πέρασε να σας δει.
Μπορεί και για να δει τον εαυτό του, χρόνια μετά από το δικό του πέρασμα από εκείνους τους χώρους.
Εσύ πρόβλημα να του πεις ότι δεν έφυγε, δεν είχες. Γιατί να έχεις άλλωστε;
Όχι, όσο κι αν το έλεγε, δεν είσαι συνέχειά του. Διάδοχη κατάσταση ναι. Ίσως δηλαδή.
Συνέχεια όμως, μάλλον όχι.
Σε άλλο μήκος κύματος εξέπεμπε και το ήξερες εσύ. Εκείνος δύσκολο να το κατανοήσει.
Αλλά τι σημασία έχει;
Εσύ, όσο κι αν είναι εγωιστικό, τα δικά σου χρόνια, τις δικές σου εικόνες, τους δικούς σου προβληματισμούς, άρχισες να σκαλίζεις.
Όμως, το είπες και στην αρχή. Αν δεν ξεφυλλίσεις τα κιτάπια, αν δεν διαβάσεις κείμενα δικά σου και άλλων, αν δεν καθίσεις να ασχοληθείς με τα μέσα σου, δύσκολα θα φτιάξεις τις εικόνες για να δέσεις τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής.

Χρόνια που πέρασαν με ταχύτητα, αλλά και καταστάσεις που κινήθηκαν με αργή κίνηση -κυρίως εκείνες των οποίων αγωνιούσες να δεις το αποτέλεσμα. Πρόσωπα που έφυγαν όπως ήρθαν. Πρόσωπα που αν αποφασίσεις να τα εικονογραφίσεις, είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις, ανεξάρτητα αν αυτό σημάνει και πληγές ακόμα χαίνουσες!

Κάθισε στην καρέκλα που καθόταν πάντα.
Του την πρόσφερες. Γιατί; Προσδοκάς ανάλογες συμπεριφορές στο μέλλον; Μα αφού ξέρεις, ότι εσύ δεν θα το δεχτείς!
Το επάνω δεξιά κομμάτι της είναι φθαρμένο. Έχει φύγει το μαύρο ύφασμα και φαίνεται το αφρολέξ που είναι κλεισμένο μέσα. Όχι δεν φαίνονται εκείνα που απορροφήθηκαν εκεί. Τα μυστικά είναι καλά κλειδωμένα.
Είναι τυχαίο;
Το μαύρο στο ύφασμα δηλώνει την απορρόφηση όλων των χρωμάτων, και το αφρολέξ, έχει κρατήσει επάνω του όλους τους κραδασμούς των ηχητικών κυμάτων.

Βεβαίως ο χώρος δεν θα μπορούσε να είναι ο ίδιος.
Άλλωστε ούτε και συνέχεια με τη στενή έννοια υπήρξε.
Από αλλού ξεκίνησες, τυχαία ή συμπτωματικά οι διαδρομές συναντήθηκαν, κυρίως η φίλη σου η πολιτική έφερε την προσωρινή διάσταση, η ειμαρμένη φρόντισε να κλείσουν πορείες και λανθάνουσες αντιθέσεις.

Δηλαδή, αν ήθελες να κάνεις την αυτοκριτική σου, θα έλεγες ότι..;
Δεν θέλει να μιλήσει η αυτοκριτική. Μάλλον ζητάει τα στοιχεία για να πατήσει σταθερά επάνω τους.
Και να αναδιατάξεις το χρόνο μέσα στο μυαλό σου, σου ζητάει, για να καρφιτσώσεις επάνω του τις κιτρινισμένες φωτογραφίες τις οποίες έχεις αφήσει να φτιάχνουν σωρούς σχεδόν ασυνάρτητους.
Μπορείς να βάλεις και μανταλάκια αν θέλεις. Το πρόβλημα δεν είναι το στήριγμα, αλλά το ξεμπέρδεμα.

Το έχεις δει πολλές φορές. Αυτό που ισχύει με την όραση ισχύει και με την μνήμη.
Όπως όταν ανεβαίνεις ψηλά στον ουρανό και κοιτάς κάτω, οι αποστάσεις γίνονται ελάχιστες, αν δεν μηδενίζονται, έτσι και όταν απομακρύνεσαι χρονικά από τα γεγονότα, αυτά μεταξύ τους πλησιάζουν τόσο, που στο τέλος γίνονται ένα.

Πόσα πρόσωπα αναφέρατε μέσα στη μιάμιση ώρα της συνάντησης.
Και πόσα πρόσωπα βρέθηκαν να μοιραστούν τις αναμνήσεις, πες.

Κατέβηκε από τις σκάλες και τον παρατηρούσες.
Παρατηρούσες τα βήματα.
Στο κατέβασμα.
Μπορεί να κοίταζες και τα δικά σου βήματα.
Του μέλλοντος.
Μπορεί να έψαχνες και εικόνες που είδες πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τώρα έλειπαν τα συμπληρώματά τους.
Η εικόνα που έβλεπες, όχι δεν ήταν ιδιαίτερα διαφορετική από εκείνη που θυμόσουν.
Τα συμπληρώματά της όμως ήταν!
Η ζωή έχει αλλάξει.
Τα δικά σου βήματα, έτσι και αλλιώς ήταν διαφορετικά και σε πήγαν αλλού.
Μην ψάχνεις, τουλάχιστον τώρα, αν σε πήγαν σωστά.

Άλλωστε εσύ δεν είσαι που συχνά πυκνά, άλλοτε αναρωτιέσαι τι θα πει σωστά και άλλοτε αποφαίνεσαι ότι δεν υπάρχει το σωστά;

Τώρα τι θέλεις και βασανίζεις το μυαλό σου με σκέψεις που είναι παντελώς αδύνατον να υλοποιηθούν;
Τι περιμένεις να βγει;

Εντάξει μπορεί ο προβληματισμός που τις δημιουργεί να υποκρύπτεται πίσω από τις θέσεις που διατυπώνεις κατά καιρούς, σε φαινομενικά άσχετα θέματα, αλλά από την άλλη, αφού και εσύ το βλέπεις και κυρίως το ξέρεις.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αφού, είναι πολλά τα λεφτά Άρη!

Και πολύ πιο παλιά, όταν κάποια από τις πολλές φορές διατύπωσες τη άποψή σου -η αλήθεια είναι πως δεν το έκανες τόσο προκλητικά όσο το έκανες αλλού- για τη γυναικεία απασχόληση, στο είχαν επισημάνει αντί άλλων επιχειρημάτων.
Το το συζητάς; Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Αφού όμως το έφτασες μέχρι εδώ, ας το επιχειρήσεις, να ξεφουρνίσεις τη σημερινή σκέψη.
Σκέψη και πρόταση με αποδέκτη …
Ποιος μπορεί να είναι αποδέκτης άραγε μιας τέτοιας πρότασης;
Η κοινωνία ολόκληρη ή η Κυβέρνηση, ως έχουσα την ευθύνη και την ισχύ της εισαγωγής νομοθετικής ρύθμισης;

Φτάνει άραγε ένα νόμος ακόμα κι αν τον ψήφιζαν και οι τριακόσιοι για να επιφέρει θεμελιώδεις αλλαγές στην οικονομική πραγματικότητα;

Πολλά λες.
Τη σκέψη. Την πρόταση.
Μάλιστα.

Η πρόταση είναι απλή.

Να απαγορευτούν οι διαφημίσεις, από τα μέσα ενημέρωσης!
Έντυπα και ηλεκτρονικά!

Απλή και θεωρητικά αδιάφορη για τον πολύ κόσμο.
Τι δηλαδή ενδιαφέρει τον μέσο άνθρωπο αν η εφημερίδα που, έτσι κι αλλιώς δυσκολεύεται να αγοράσει, αν θα έχει μερικές έως πολλές διαφημίσεις.
Θα του κάνει την ποιότητα ζωής καλύτερη;

Η απάντηση κατηγορηματικά και απερίφραστα είναι πως ΝΑΙ.
Θα μπορούσε να την κάνει καλύτερη.

Και από τις δύο πλευρές.
Και από την πλευρά της ενημέρωσης, αλλά και από την πλευρά της ποιότητας των προϊόντων που διαφημίζονται.
Και της τιμής τους φυσικά.

Από την πλευρά της ενημέρωσης γιατί θα έπαυε η εξάρτηση της είδησης από τον αριθμό των διαφημίσεων που θα προσελκύσει.

Και μάλιστα, η απόφαση της προβολής ή όχι της είδησης, θα αποκτούσε κοινωνική και πολιτική κάλυψη και όχι την προσδοκία κέρδους!
Ε τώρα αυτό είναι σχετικό. Για το έχεις αντιληφθεί πάρα πολλές φορές, και εσύ που δεν έχεις επαγγελματική σχέση με τον τύπο, ότι η μετάδοση ή μη μιας είδησης δεν εξαρτάται μόνον από το αν θα καλύψει τα ενδιαφέροντα αυτών που θα τη μάθουν, αλλά από το αν καλύπτει και ευνοεί επιχειρηματικά ή πολιτικά συμφέροντα!

Προφανώς άλλο είδηση άλλο πληροφορία.
Αλλά και στις δυο περιπτώσεις, ποιον άλλον ενδιαφέρει, εκτός από τον ιστορικό, η αλήθεια και των δυο;
Κοντολογίς τι είναι ποιο σημαντικό.
Αν μια πληροφορία που γίνεται είδηση είναι αληθινή, ή οι αλήθειες που δημιουργούν οι ειδήσεις, ανεξάρτητα από την αλήθεια τους;

Εδώ το πράγμα, έτσι που το εκθέτεις μοιάζει να είναι από κυνικό έως χυδαίο.
Τι κάνεις τώρα; Αμφισβητείς την ηθική των διαχειριστών των πληροφοριών;

Αλλά όταν πρόκειται για την κοινωνική κίνηση και τις μεγάλες αλλαγές, ποιος είναι εκείνος που μπορεί να μιλήσει για ηθική ή και Ηθική;

Ξέφυγες όμως πολύ.
Από αλλού ξεκίνησες, αλλού έφτασες.
Το θέμα σου είναι οι διαφημίσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Και το ότι αν τελικά μπορούσε να απαγορευτούν, έστω και από τις εφημερίδες.

Η σκέψη σου βασίζεται στην ιδέα ότι αυτό ίσως θα απελευθέρωνε τον τύπο από τον εναγκαλισμό του με τις επιχειρήσεις και όσοι θα απέμεναν να τον υπηρετούν, -γιατί είναι περισσότερο από σίγουρο ότι χωρίς τα κέρδη από τις διαφημίσεις, οι πιο πολλοί επιχειρηματίες θα του γύριζαν την πλάτη- θα μπορούσαν να θεωρηθούν πραγματικοί λειτουργοί προσηλωμένοι στο κοινωνικό όφελος.

Όσο και να είναι ενοχλητικό, με τα σημερινά δεδομένα, η πληροφόρηση έτσι όπως είναι δομημένη, είναι πλήρως εξαρτημένη από τα ιδιωτικά συμφέροντα και πολύ δύσκολα μπορείς να αντιληφθεί ο πολίτης, την πραγματικότητα που θέλουν να υπηρετήσουν αυτοί που μετέχουν στη διαχείρισή της.

Και ο έντυπος λόγος σε απασχολεί.
Είτε είναι σε μορφή βιβλίου, είτε είναι σε περιοδικού, είτε είναι σε εφημερίδας.

Μέσα στην τηλεόραση, κάποια παιδιά τραγουδούν διαγωνιζόμενα. Αφιέρωμα στη δεκαετία του ογδόντα είπε ο παρουσιαστής, όταν άρχισε η συγκεκριμένη εκπομπή, αγέννητοι οι τραγουδιστές και οι τραγουδίστριες, μεγάλος εσύ, τότε.
Και ήταν εκείνη η δεκαετία για τα οικονομικά της χώρας η καλύτερη ίσως περίοδος από πλευρά μεταβολής της κατάστασης.
Το τονίζεις αυτό.
Από πλευράς μεταβολής.
Πάει να πει, από πλευράς διαφοράς μεταξύ αυτών που υπήρχαν πριν και έγιναν μετά!
Ήταν και η εποχή που για την Ελλάδα, άλλαξε το φύλλο της Ιστορίας και πέρασε όλη η κοινωνία σε αυτό που ζει σήμερα.
Φυσικά, παρέα, με όσα γράφει σήμερα η φίλη σου η Ρίτσα στην εφημερίδα της.

Εσύ, όμως, μάλλον δεν έχεις και πολλά κέφια για τραγούδια.
Μην ψάχνεις. Δεν είναι ο ανάδρομος Ερμής υπεύθυνος.
Άλλωστε, αυτές τις ημέρες, έχεις ξεχάσει και την ύπαρξή του.
Πόσο μάλλον τη διαδρομή του.
Προτίμησες να ξεφυλλίσεις πραγματικά την εφημερίδα.
Η προχτεσινή νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, είναι ακόμα νωπή.
Τι ήταν όμως το τόσο σημαντικό ώστε κάθε διεθνής να πάρει πριμ πρόκρισης διακόσιες χιλιάδες ευρώ;
Δηλαδή εσύ πόσα χρόνια χρειάζεται να δουλεύεις για να πάρεις αυτά τα λεφτά; Να είναι λαϊκισμός που το σκέπτεσαι;

Ίσως στις οικονομικές στήλες, σκέφτηκες, να βρω λιγότερες αφορμές για λαϊκισμό.
Σκαρφάλωσε στο 5% το επιτόκιο ομολόγων, SIEMENS ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ, αυτό το ΕΛ.ΠΕ. τι είναι, που έχει στο κάτω μέρος;
Ελληνικά Πετρέλαια μάλλον.
Ναι αυτό είναι Ελληνικά Πετρέλαια.
Και τι λέει;

ΕΛ.ΠΕ.: +41% τα κέρδη στο 9μηνο
Κέρδη 201 εκατομμυρίων, μεγαλύτερα των προβλέψεων των αναλυτών, ανακοίνωσαν τα ΕΛ.ΠΕ. για το 9μηνο του 2009, αυξημένα κατά 41% σε σχέση με το 2008.
Την ίδια περίοδο ο κύκλος εργασιών μειώθηκε σε 4,89 δισ. ευρώ έναντι 7,98 δισ. το 2008, λόγω της πτώσης των τιμών στα προϊόντα πετρελαίου. Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο των ΕΛ.ΠΕ. Γιάννη Κωστόπουλο, τα αποτελέσματα του ομίλου επιτεύχθηκαν σε ένα ιδιαίτερα δυσμενές οικονομικό περιβάλλον, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, γεγονός που επιβάλλει την ανάγκη για συνεχή βελτίωση της λειτουργίας και της ανταγωνιστικότητας του ομίλου.

Ωπα. Σταμάτα!
Δεν γίνεται. Δεν μπορεί.
Κάτι δεν διαβάζεις καλά.
Για να το πεις με δικά σου λόγια.
Τι λέει αυτό το κείμενο…
Πέρυσι, εσύ ο πετρελαιάς, πούλησες πετρέλαια και άλλα και εισέπραξες 7,98 ευρώ ας πούμε.
Φέτος πούλησες πάλι πετρέλαια και εισέπραξες 4,89 ευρώ ας πούμε.
Δηλαδή; Δηλαδή στο ταμείο σου μπήκαν εφέτος λιγότερα λεφτά.
Σου λείπουν, μμμ για να δούμε, έχουμε και λέμε 7,98 μείον 4,89, κάνουμε την αφαίρεση, εννιά από 8 δεν αφαιρείται, ναι.. ναι το αποτέλεσμα λέει ότι φέτος εισέπραξες 3,09 ευρώ λιγότερα.

Και για να τα πεις σε ποσοστά 38,72% λιγότερα!!!
Είσαι μείον δηλαδή.
Κακό αυτό. Φταίει η κρίση.
Αλλά, για κάτσε. Εδώ λέει ότι ναι μεν είσαι μείον στις εισπράξεις, όμως ΚΕΡΔΙΣΕΣ 41% περισσότερα από πέρυσι.
Και μάλιστα 201 εκατομμύρια περισσότερα από όσα είχαν υπολογίσει!!
Μα γίνεται;
Γίνεται να βάζεις λιγότερα στο ταμείο σου και να σου μένουν για την τσέπη σου πολύ περισσότερα από όσα έβαλες πέρυσι;

Για να γίνει αυτό, σημαίνει ότι αυτά που αγόρασες για να πουλήσεις, τα πήρες πολύ πολύ πιο φτηνά από την προηγούμενη χρονιά, αλλά εσύ τα πουλούσες όσο παλιά!
Δηλαδή αισχροκερδούσες!!!
Δηλαδή κατάκλεβες τον κόσμο!!!

Ε, μα πρέπει να το κρύψεις!!!
Πρέπει να το κάνεις γαργάρα!!!!
Διότι, αν το μάθει ο πολύς ο κόσμος, τώρα μάλιστα που ο Παπακωνσταντίνου, -ξέρεις, ο Υπουργός Οικονομικών-, του λέει ότι θα του πάρει και τα λίγα που έχει για να ζήσει, -για να τα δώσει στους ήρωες της μπάλας;- ενώ από εσένα δεν παίρνει παρά ψίχουλα, δύσκολα θα τη γλυτώσεις.
Και εκείνος θα τη γλυτώσει δύσκολα.

Δύσκολα θα το γλυτώσει και το γιαούρτωμα όλη η πολιτική σκηνή!

Αχ αγαπητή Ρίτσα.
Δεν χρειάζεται να κάνεις βόλτα στα στενά και ανήλιαγα σοκάκια της πόλης για να νιώσεις το σοκ και το δέος.
Δηλαδή, μάλλον δεν φτάνει να κάνεις βόλτα μόνον εκεί.
Ρίξε, μια ματιά τι γράφουν, στα πολύ ψιλά είναι η αλήθεια, οι εφημερίδες και θα δεις πόσο ακόμα πιο σημαντικό είναι το άρθρο που έγραψες σήμερα.

To κρασί κόκκινο.
Το ποτήρι κολονάτο. Τι θα πει είσαι στο σπίτι σου; Έτσι σου αρέσει να το απολαμβάνεις.
Η ημέρα πλησιάζει σιγά σιγά στο τέλος της.
Δηλαδή πλησιάζει στο κοινωνικά ορισμένο τέλος της, γιατί ποιος μπορεί να πει πότε αρχίζει και πότε τελειώνει η ημέρα…

Εδώ και ώρα έχεις αφήσει την τηλεόραση ανοιχτή.
Η χαρά των πράσινων. Καταναλώνεις ενέργεια χωρίς λόγο. Η καλύτερή τους να σε καταγγείλουν.
Ε ναι. Όταν λες πράσινοι, εννοείς οικολόγοι.
Δεν φταις όμως τόσο πολύ. Φταις φυσικά, αλλά όχι τόσο πολύ.
Σου έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον το θέμα.
Είναι περισσότερες από δύο ώρες που συζητάνε για τη γρίπη.
Το θέμα των ημερών φυσικά.
ΤΟ ερώτημα.
Να εμβολιασθεί ο κόσμος ή να μην εμβολιασθεί;

Το δίλημμα αυτό, τουλάχιστον για τις ημέρες αυτές, είναι ισχυρότερο και από το δίλημμα Μπακογιάννη ή Σαμαράς!
Ε τι τους έμελλε να πάθουν των ανθρώπων. Της Μπακογιάννη και του Σαμαρά, εννοείς.
Αντί ο κόσμος να ασχολείται με τα προγραμματικά τους σχέδια, ήρθε αυτός ο ιός και έστρεψε αλλού το ενδιαφέρον της κοινωνίας και των πολιτών.
Δηλαδή τι; Άλλο κοινωνία και άλλο οι πολίτες;
Αμ, και τη νίκη της εθνικής μέσα στην Ουκρανία, πού την πας;

Η συζήτηση συνεχίζεται. Σε τακτά χρονικά διαστήματα διακόπτεται για να ακουστούν διαφημίσεις.
Από εδώ που βρίσκεσαι μόνον να τις ακούσεις μπορείς. Όχι και να τις δεις.
Η ένταση μεταξύ των συζητητών αυξομειώνεται. Επιχειρήματα ένθεν κακείθεν.
Κάθε λογής και είδους.
Πριν από λίγο ο άνθρωπος, γιατρός είναι, το διέπραξε.
Μα φαντάζεστε τι θα πάθει η οικονομία, αν περισσότερα από δυο εκατομμύρια ανθρώπων ασθενήσουν και λείψουν πέντε ημέρες από τη δουλειά τους;
Να ‘την η αλήθεια. Το πρόβλημά είναι οικονομικό. Μόνον οικονομικό.
Το πρόβλημά τους είναι οικονομικό.
Και της εκπομπής το ίδιο είναι, και για αυτό οργιάζουν οι διαφημίσεις.
Ο παράς, το χρήμα, η μονέδα.
Τα άλλα, αφήστε τα.

Και η εκπομπή συνεχίζεται.
Να κάνει ο κόσμος το εμβόλιο. Να μην το κάνει.
Όχι να το κάνει.
Επιμένω να μην το κάνει.
Το εμβόλιο είναι σε πειραματικό στάδιο.
Ποιοι είναι οι “εθελοντές” πάνω στους οποίους δοκιμάζεται;
Το παράγγειλε η χώρα μας πριν αρχίζει να παράγεται.

Το κρασί στο ποτήρι δίπλα σου κοντεύει να αδειάσει.
Τα επιχειρήματα έχουν εξαντληθεί και επανέρχονται.

Η εκπομπή βάζει και λίγο σκάνδαλο στη μέση, γιατί πρέπει να διατηρείται η θεαματικότητα.
Γιατροί, που μπορεί να μην ήταν και γιατροί, πιάστηκαν στα πράσα!
Όχι δεν αναφέρονται στους γιατρούς που έπαιζαν … τραινάκι.
Μπιρίμπα, λέει, έπαιζαν.

Και δώστου οι αναλύσεις. Θερμοκρασίες, όγκοι, ποσότητες.
Το θέμα το εξαντλούν σε βάθος. Και σε πλάτος.
Και σε ύψος.

Να βάλεις κι άλλο κρασί ή όχι;
Άσε. Από όσο διάβασες κάπου, το κρασί έχει … οξειδωτική δράση και συ καλά θα κάνεις να κινείσαι σε αλκαλικά περιβάλλοντα!

Να και οι παρεμβάσεις των τηλεθεατών.
Αυθορμήτως προσελθόντες, -προσελθούσα είναι η συγκεκριμένη-, λένε τον καημό τους και κρίνουν, εκ παραλλήλου τα κακώς κείμενα στο χρόνο της υγείας.

Αλλά για στάσου.
Τι είναι όλα αυτά που ακούς τόση ώρα.
Όχι, δεν αναφέρεσαι στην από πάνω, αυτή που μένει στο πάνω διαμέρισμα δηλαδή, η οποία βρήκε την ώρα να σπάει καρύδια!

Ποιο είναι το συμπέρασμα που προκύπτει;
Να κάνει κανείς το εμβόλιο ή να μην το κάνει;

Μα τώρα σοβαρά; Θέλεις στα αλήθεια να πεις ότι πιστεύεις ή πίστεψες πως ενδιαφέρεται κανείς να δοθεί σοβαρή απάντηση σε αυτό το δίλημμα;
Αφού για άλλη μια φορά είσαι μπροστά στο προφανές.
Την κλασική τεχνική.

Δημιουργείται η κατάσταση φόβου για να αυξηθούν οι πωλήσεις.
Ε όχι. Δεν αναφέρεσαι στις πωλήσεις των εμβολίων.
Για τις πωλήσεις των διαφημίσεων και του τηλεοπτικού χρόνου λες.

Τι; Κι αν δημιουργηθεί πανικός και υστερία στον κόσμο με όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα έως ασυνάρτητα που λέγονται από τηλεοράσεως;

Μα, ακόμα καλύτερα!!

Το ποτήρι με το κρασί δεν το ξαναγέμισες.
Σε λίγες ώρες θα αρχίσει καινούργια ημέρα!
Πάλι;

Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν αμέσως μετά.
Εσύ όμως πρόλαβες και είδες λίγο τον Χατζησωκράτη να μιλάει για εκείνες τις ημέρες, και τον Στέφανο τον Τζουμάκα να διηγείται τις στιγμές της πτώσης της πόρτας του Πολυτεχνείου.
Καλό πρέπει να ήταν το αφιέρωμα, αλλά εσύ τα είχες πει ήδη αλλιώς.

Σου έκανε όμως εντύπωση αυτό που είδες και έμεινες να κοιτάς την κλειστή οθόνη για αρκετή ώρα μετά.

Αυτό γιατί, μαζί με τους τίτλους του τέλους, ο σκηνοθέτης έδειχνε εικόνες από πορείες προηγούμενων ετών.
Πορείες που κατέληξαν σε συγκρούσεις ή συγκρούσεις που έγιναν κατά την διάρκεια ή μετά από τις πορείες.

Ήταν λογικό;
Για αυτό που σκέφτηκες λες. Όμως πώς να απαντήσεις;
Πάντως το σκέφτηκες.
Τι σχέση μπορεί να έχουν οι στιγμές και οι εικόνες από το Πολυτεχνείο του ‘73, με τις εικόνες των συγκρούσεων της τρέχουσας δεκαετίας, ή της δεκαετίας του ενενήντα ή και του ογδόντα;

Προσπάθησες να κάνεις, όσο καλοπροαίρετα μπορούσες, τις συσχετίσεις. Να πεις ότι εκείνο που οδήγησε τους νέους του εβδομήντα, ήταν και είναι το ίδιο που έβγαζε και βάζει τους νέους στους δρόμους χτες και σήμερα.
Ήταν; Είναι;

Προσπαθείς να αποδώσεις τις σκέψεις σου στην αναπόφευκτη, σκλήρυνση των αρτηριών σου.
Ε; Κοντεύεις τα εξήντα.
Είναι κάπως δικαιολογημένο να μη μπορείς να αντιληφθείς τα κίνητρα των νεότερων σαν ισότιμα με εκείνα των νέων της δικής σου γενιάς.
Δεν παθαίνουν το ίδιο όλες οι γενιές;
Δεν είναι συνηθισμένο να βλέπεις την απορία στα μάτια των ηλικιωμένων και να ακούς λέξεις που βγαίνουν από το στόμα τους, οι οποίες σχηματίζουν φράσεις με περιεχόμενο που πάνω κάτω είναι , εμείς στα χρόνια μας -στα χρόνια που έβραζε το αίμα τους και δρούσαν πριν να αναλύσουν και να σκεφτούν, θέλουν να πουν- είχαμε οράματα. Παλεύαμε για υψηλά ιδανικά.

Αλλά, πάλι, αναρωτιέσαι.
Αν το πρόβλημα υπάρχει, και είναι το ίδιο ανικανοποίητο ή ίδια πιθυμιά, γιατί καλά και ντε να πρέπει να εκδηλωθεί, αυτήν την ημέρα;
Γιατί να πρέπει να συσχετισθούν τα σύγχρονα προβλήματα με εκείνα που απέρρεαν από τις συνθήκες που επικρατούσαν την εποχής της χούντας;
Είναι άραγε ίδιες αυτές οι συνθήκες;
Μπορεί ένα νέος άνθρωπος, οποίος δεν έχει παρά μόνον σχολική επαφή με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του ‘73, να θεωρεί ότι το ιστορικό ανάλογο αυτών που τώρα βιώνει σήμερα, είναι εκείνο της εποχής του “Πολυτεχνείου”;
Θα πεις και γιατί όχι;
Σύγκρουση με τις δυνάμεις της εξουσίας τότε, σύγκρουση με τις δυνάμεις της εξουσίας και τώρα.
Αλλά, ο αντίλογος του αρτηριοσκληρωτικού, εκείνες οι δυνάμεις, ήταν σαφώς δυνάμεις σφετεριστών της εξουσίας. Είναι το ίδιο σήμερα που η, ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό της προσανατολισμό, Κυβέρνηση, έχει εκλεγεί με συμμετοχικές διαδικασίες και μάλιστα τέτοιες που οι όροι “βία και νοθεία” να μην λένε τίποτα στους μετέχοντες;

Και ποιος λέει, ότι και σήμερα δεν υπάρχει χούντα;
Για παράδειγμα, οι δυνάμεις εκείνες που ελέγχουν τη ροή της πληροφόρησης και της παρουσίασης των γεγονότων, δεν αποτελούν εξουσιαστές πολύ ισχυρότερους και από τα τανκς της χούντας;
Είναι άραγε αλήθεια αυτό όμως;
Εδώ ο αρτηριοσκληρωτικός αναγκάζεται να σκεφτεί και προσπαθεί να περάσει στην άλλη πλευρά.
Εκείνη που τα μάτια έβγαζαν φλόγες εκείνη που η αρτηριοσκλήρωση δεν ήταν υπόθεση δική του.
Παρά την προσπάθεια όμως, όχι δεν μπορεί να βρει ομοιότητες.
Πιθανόν να μπορείς να βρεις να κάνεις αντιστοιχίσεις.
Όχι όμως. Δεν είναι ομοιότητες, ούτε αναλογικώς ισοδύναμες οι καταστάσεις.

Η διαφορά μεταξύ του τανκ και της κάλπης, είναι τεράστια.
Η απόκλιση ανάμεσα στη απαγόρευση της συμμετοχής και της δυνατότητας των επιλογών είναι χαώδης.

Δηλαδή τι θέλεις να πεις; Ότι υπαρχούσης της Δημοκρατίας, εξαφανίζονται οι κοινωνικές συγκρούσεις;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.

Ίσα ίσα είναι η Δημοκρατία που ευνοεί τις κοινωνικές συγκρούσεις.
Και είναι οι κοινωνικές συγκρούσεις που οδηγούν στην πρόοδο!

Εκείνο που θέλεις να πεις είναι ότι αυτή η ταύτιση των κοινωνικών αντιπαραθέσεων που ίσως να είναι και αναγκαίες σε κάθε εποχή, με την εξέγερση του Πολυτεχνείου εναντίον της χούντας το ‘73, εκτός από το ότι είναι ανιστόρητη, εντέλει οδηγεί σε παράλογα μονοπάτια τη δίψα για καλυτέρευση της ζωής!

Ή τουλάχιστον εσένα, έτσι σου φαίνεται.
Εκτός κι αν φταίει η αρτηριοσκλήρωση!

Σίγουρα.
Δεν χρειάστηκε να κοιτάξεις το ημερολόγιο για να θυμηθείς την ημέρα.
Ούτε και να ενεργοποιηθεί η υπενθύμιση σε κάποιο από τα ηλεκτρονικά σου μηχανήματα.
Γκατζετάκια τα λένε..
Την ξέρεις την ημέρα αυτή. Μπορείς και να μιλήσεις, αν θέλεις, για όλα όσα έγιναν.
Μπορεί και να θυμώσεις, αν τύχει και νιώσεις ότι άλλοι γυρίζουν την πλάτη.

Όμως.
Είναι μερικά χρόνια τώρα που εκείνος ο αδένας που είναι υπεύθυνος για τον ενθουσιασμό, μάλλον δεν τα πάει και πολύ καλά με τις εκκρίσεις της ορμόνης που χρειάζεται να στέλνει.
Είναι μερικά χρόνια που η λογική έδωσε στη θέση της στην καρδιά, αλλά εκείνη μπορεί και να κουράστηκε, έδειξε το δρόμο για τη λήθη.
Είναι μερικά χρόνια που, αν ήθελες να μιλήσεις ελεύθερα, έχεις.. γκώσει(!) και κάπου, στο πίσω μέρος του μυαλού, διαβάζεις δεν πάει παρακάτω.

Δέκα επτά Νοέμβρη σήμερα. Τριάντα έξι χρόνια από την κορύφωση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Και εσύ τριάντα έξι χρόνια μεγαλύτερος.
Και όχι μόνον αυτό.
Είσαι ανάμεσα στους μεγαλύτερους.

Πριν από λίγη μόλις ώρα, στο πεζοδρόμιο, -έξω από το σπίτι σου, με το λουρί του σκύλου στο χέρι. Μη φανταστείς τίποτα πολιτικά πεζοδρόμια και ιδεολογικές μάχες- συνάντησες τον παλιό σου συμμαθητή.
Μέσα στο σκοτάδι εκείνος σε γνώρισε. Εσύ δεν τον πρόσεξες.
Τι έγινε; Πότε φεύγεις; σε ρώτησε. Εννοούσε από τη δουλειά. Εγώ, έχω κάνει εδώ και πέντε μήνες αίτηση. Πρέπει να μαζέψω και κάτι ένσημα που έχω από τότε που είχα μπαρκάρει.
Τέτοια.
Συζητήσεις του πεζοδρομίου για απελευθέρωση μεν, από τις αλυσίδες του μεροκάματου δε. Όχι από τις αλυσίδες της ιδεολογικής και κοινωνικής καταπίεσης.
Συζητήσεις που σου λένε ότι πλησιάζεις στο άνω φράγμα της ακολουθίας και καλά θα κάνεις, αν δεν το έχεις δει, να ετοιμάζεσαι!
Εντάξει μη σε πιάσει τώρα η φιλοσοφική σου διάθεση και πεις ότι, σύμφωνα με τον Ζήνωνα, δεν θα φτάσεις ποτέ! Δεν είναι αυτό το θέμα σου.

Δέκα επτά Νοέμβρη και δεν κάθισες ούτε μπροστά στην τηλεόραση να δεις την πορεία. Δεν ξέρεις καν, αν κάποιο από τα κανάλια είχε έστω εκτενείς ανταποκρίσεις, γιατί το να τη δείξουν την πορεία όλη, ήταν μάλλον αδύνατον.
Και γιατί να τη δείξουν άλλωστε;
Αλήθεια, τι θα έλεγες στους μικρότερους για σήμερα;
Είπες βέβαια, αλλά ενώ έλεγες, μέσα σου είχε στήσει καυγά η αντιπολίτευση.
Ψωμί Παιδεία Ελευθερία; Και;
Όλοι ενωμένοι; Ποιοι;
Κάτω η Χούντα; Ποια από όλες!
Δεν περνάει ο φασισμός; Ποιος από όλους;

Και ποιος είναι ο μέσα μας φασίστας που θα πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε; Ποια είναι η χούντα που έχει μπλοκάρει τα παράθυρα του μυαλού και στερεί τον αέρα της ελευθερίας της σκέψης.
Ναι τέτοια είπες σε εκείνη την αποστροφή της κουβέντας, και ίσως γι αυτό ξύπνησε μέσα σου η αντιπολίτευση και σου έβαλε τις φωνές.

Και ποιος είσαι εσύ που κάθεσαι και τα λες όλα αυτά;

Τι θα έλεγες λοιπόν; Ότι σήμερα δεν είναι άλλη μια επετειακού τύπου γιορτή;
Τότε τι είναι;
Είναι ημέρα δράσης των παιδιών που όμοιοι σου, αλλά και αυτοαποκαλούμενοι διανοούμενοι, τα λένε αλήτες για να χαϊδέψουν τα αυτιά τους; Δηλαδή είναι η ημέρα που πρέπει να χειροκροτάτε τον δεκαπεντάχρονο που έφτιαξε τη συμμορία του στρατολογώντας δωδεκάχρονους για να σπάνε περίπτερα της περιοχής;
Και να τα αδειάζουν φυσικά.
Είναι η ημέρα που οι γιορτάζουν οι κατσαρόλες και αντί να βράζουν φακές, φιλοξενούν γκαζάκια;
Είναι η ημέρα που ο Μίκης Θεοδωράκης, -ω είναι καιρός που χαμογελάς με κατανόηση όταν τον ακούς, αλλά σήμερα πραγματικά σε συγκίνησε-, ανακάλυψε πως και αυτός όπως όλοι έχουν, έχετε σαρωθεί από έναν άνεμο που μακάρι να γίνει και δημιουργίας;

Τι είναι;

Σήμερα είναι δέκα επτά Νοεμβρίου του δύο χιλιάδες εννιά.
Το πρωί, πρωι-πρωί, χτυπούσαν οι καμπάνες.
Γιατί άραγε;

Κάθεσαι μετά από ημέρες, -πολλές ημέρες. Δεν έχει και καμιά ιδιαίτερη αξία να μετρήσεις πόσες ακριβώς- μπροστά στην άδεια οθόνη και αναρωτιέσαι πώς θα τη γεμίσεις.
Ποιες ανασφάλειες θα αφήσεις να βγουν από τα λαγούμια που είναι κρυμμένες, ποιες σκέψεις θα δραπετεύσουν από τη φυλακή του μυαλό σου, ποιες ιδέες θα γεννηθούν καθώς θα προσπαθείς να εξευμενίσεις Ερινύες…

Μήπως να άφηνες τη σιωπή να μιλήσει αντί για σένα;
Όχι, δεν σου πάει. Αν είναι να πεις κάτι, θέλεις να το κάνεις εσύ.
Ο πρόσκοπος (!) αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του!
Τώρα αυτό πού κολλάει; Άκου να θυμηθείς τον Νόμο των προσκόπων…
Δεν θέλεις να μιλήσει άλλος για σένα. Ούτε η σιωπή σου.
Αν είναι να κάνεις κάτι να το κάνεις εσύ.

Και όμως δεν είναι λίγες οι φορές που σου λένε, -ίσως και να έχουν δίκιο- ότι παίρνεις επάνω σου πολύ περισσότερα από όσα σου αναλογούν.

Και τι τελικά θέλεις να πεις;
Για τα πολιτικά; Γιατί, έχεις να κερδίσεις ή να χάσεις κάτι;
Για τα οικονομικά; Πότε δηλαδή ήταν καλά; Τουλάχιστον τα δικά σου…
Για αυτά που δεν καταλαβαίνεις; Γιατί, προσπάθησες και δεν τα κατάφερες να καταλάβεις;
Για τα χάλια τα μαύρα; Θα μπορούσε να ήταν και … φούξια δηλαδή;

Μάλλον υπεκφεύγεις.
Και δεν είναι η πρώτη φορά.
Ούτε η τελευταία θα είναι. Αυτό κράτα το σαν δεδομένο.
Και νιώθεις ενοχές που ασχολείσαι με αυτά, ενώ έχουν άλλα προτεραιότητα.
Ή είσαι υποχρεωμένος να έχεις αυτά τα άλλα σε υψηλή θέση στον πίνακα με τις προτεραιότητές σου.

Ναι η αλήθεια βρίσκεται κάπου εκεί.
Στο ότι κάνεις ή είσαι υποχρεωμένος να κάνεις, πράγματα που διακαώς επιθυμείς να αποφύγεις.
Μπορεί να φταίει ότι δεν έμαθες ποτέ να κάνεις κάτι τέτοιο.
Να αποφεύγεις.
Και ξέρεις, είναι κι αυτό εκπαίδευση προς τρίτους.
Τους μαθαίνεις να σου φορτώνουν και τα δικά τους.
Το είδες στα συννεφιασμένα πρόσωπα το μεσημέρι.

Γράφεις τώρα εδώ, ο θεός να το κάνει γραφή, και οι ενοχές που δεν γράφεις τα άλλα, σε κατακλύζουν.
Όμως, από πείσμα συνεχίζεις.

Όλοι σου ζητούν και εσύ πια δεν μπορείς να δώσεις.
Το ρήμα μπορείς, ίσως χρειάζεται να αντικατασταθεί με το θέλεις.
Ακόμα και ο σκύλος σου! Έχει γίνει απαιτητικός. Κι αυτός.
Κι αυτόν μόλις τώρα τον έκλεισες απέξω, όπως ξέκοψες στους άλλους το μεσημέρι, ότι δεν επιθυμείς να παρακολουθήσεις αυτά που κάνουν.
Μα ήμασταν ομάδα, ψέλλισαν με έκπληξη.
Ναι, αλλά τώρα δεν θέλω να είμαι στην ομάδα, αντέτεινες.

Παρέμεινες, φυσικά στην ομάδα.
Και δούλεψες περισσότερο από όσο εκείνοι μπορούσαν να ελπίζουν, αλλά πώς αλλιώς μπορείς να εξηγήσεις ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος με τις ίδιες ανασφάλειες που έχουν κι αυτοί;

Στο σκύλο βέβαια δύσκολα θα πεις δεν θέλω να είμαστε ομάδα!
Και πιο δύσκολα δεν θα υποχωρήσεις.
Σου χτυπάει ήδη την πόρτα.

Η ώρα περνάει γοργά.
Οι σκέψεις σου παίζουν τα δικά τους παιχνίδια.
Πάλι καλά που μπορείς να επιλέγεις σε ποιες από αυτές θα επιτρέψεις να κινούν τα δάχτυλά σου.

Γύρω σου ο κόσμος κινείται.
Τρέχει.
Κάνει άλματα.
Γελά αμέριμνος ή κοντοστέκεται υποψιασμένος.
Καταδικάζει όσα δεν καταλαβαίνει.
Παρατηρήστε γύρω σας, είπες το πρωί στους νεότερους συναδέλφους. Σε λίγο καιρό θα φύγει και από τα δικά σας χέρια η εξουσία. Θα πάει σε νεωτέρων. Καλά θα κάνετε να είστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο.
Και πιο πολύ να είστε προετοιμασμένοι να δεχτείτε ότι δεν θα καταλαβαίνετε τι γίνεται, όπως κι εγώ τώρα δεν καταλαβαίνω τι κάνετε εσείς.

Κατάλαβαν άραγε τι έλεγες;
Καταλαβαίνει κανείς τι λες;

Το ότι σε έπνιγε η ημέρα γενικά και το περιβάλλον του γραφείου σου ειδικότερα, δεν ήταν κάτι που θα σε εκπλήσσει, όταν τα σκέφτεσαι στο μέλλον.
Είναι αρκετές ημέρες τώρα που η φυγή γίνεται ανάγκη και απαιτεί μετ’ επιτάσεως να την ικανοποιήσεις.
Από το πρωί το είχες αποφασίσει.
Δηλαδή όχι από τα ξημερώματα, αλλά καθώς πήρες να γράφεις στο χαρτί, αυτά που χρειαζόταν να βάλεις στη σειρά για να προχωρήσει η ημέρα.
Μήτε πέντε γραμμές δεν έπιαναν.
Όχι ότι ήταν τόσο λίγα, ούτε ότι πέρασαν οι ώρες χωρίς τίποτα άλλο.
Και τότε, καθώς είδες τις πέντε γραμμές ήταν που είπες στον εαυτό σου.
-Σου προσφέρω καφέ, έξω από εδώ.
Δεν το πολυσυζήτησες. Απλώς ενημέρωσες συνεργάτες, αν με ζητήσουν θα είμαι πίσω σε μια ώρα περίπου, πήρες γυαλιά, μια τραπεζική κάρτα, με την οποία αργότερα είδες πως το μηχάνημα δεν ήθελε να συνεργαστεί και μερικά ευρώ που βρέθηκαν να ζεσταίνονται στην τσέπη σου.

Οι σταγόνες της βροχής δεν σε πτόησαν.
Φθινόπωρο είναι. Σου αρέσει να αισθάνεσαι ότι περπατάς μέσα στην εποχή που αλλάζει.
Να ζεις, και το ξέρεις ότι ζεις, μέσα στην εποχή που αλλάζει.
Όλα αλλάζουν.

Γιατί διάλεξες να πας σε αυτό το καφέ; Όλο και όλο άλλη μια φορά έχεις μπει εκεί μέσα.
Ίσως γιατί είναι σχεδόν δίπλα από το μηχάνημα που ήθελες να πας, για να πάρεις χρήματα, αλλά ο μεταλλικός ήχος στην τσέπη σου και, κυρίως, η εικόνα αυτού που στεκόταν μπροστά στα πλήκτρα του μηχανήματος, σε έπεισαν ότι μπορούσε να περιμένει αυτή η διαδικασία.
-Θα πιω τον καφέ μου, αλλά δεν φρόντισα να πάρω μαζί μου χαρτί και μολύβι. Κρίμα, σκέφτηκες όταν κάθισες δίπλα από το τζάμι.
Αυτός ο καιρός, συννεφιά με συνοδεία από χοντρές ψιχάλες, ο καφές που αχνίζει, η ροκ μουσική που παίζει το ραδιόφωνο του μαγαζιού, μπορεί να κάνουν λίγο μελαγχολική την ατμόσφαιρα, αλλά αν είχες συγγραφικές ή λογοτεχνικές ανησυχίες, θα έλεγες πως είναι ο καιρός που σε εμπνέει.
Και πώς θα περάσει η ώρα αυτή;
Διότι η ώρα πρέπει να περάσει.
Έχεις αποφασίσει ότι δεν θέλεις να βλέπεις τη φάτσα κανενός γνωστού ή συνεργάτη την ώρα αυτή.
Μήτε τη δική σου!
Θέλεις αυτή την ώρα δική σου.
Και δεν δοκιμάζω να γράψω στο κινητό μου;
Τη δυνατότητα την έχει. Εκείνο που δεν ξέρω είναι πόσο μεγάλα κείμενα μπορώ να κρατήσω στις σημειώσεις του ημερολογίου!
Η σκέψη προχωρούσε ενώ το μηχανάκι ήταν ήδη στο χέρι.

Δειλά αρχίζεις να πληκτρολογείς.
Το πολύ πολύ η κοπέλα του καταστήματος να νομίζει ότι στέλνω μηνύματα, σκέφτηκες και σήκωσες νοερά τους ώμους.
Τα δάχτυλα πιέζουν την οθόνη, τα γράμματα φτιάχνουν λέξεις, οι λέξεις γίνονται προτάσεις.
Το μυαλό ελευθερώνεται, η πίεση που σου βάραινε τους ώμους τόση ώρα, αν δεν έχει εξαφανιστεί, σίγουρα έχει υποχωρήσει.
Το πιο πολύ όμως είναι το χαμόγελο που σχηματίζεται μέσα σου.
Μπορεί και στο πρόσωπό σου, αλλά δεν νιώθεις την ανάγκη να κοιταχτείς σε καθρέφτη.
Δεν σε ενδιαφέρει κιόλας.
Ξαφνικά βλέπεις να σου ανοίγεται ένας ακόμα δρόμος.
Ναι, δεν χρειάζεται να έχω το κλασικού τύπου σημειωματάριο, άρα να κουβαλάω και ολόκληρη τσάντα, προκειμένου να “αποδράσω”. Μου είναι αρκετά μερικά κέρματα στην τσέπη και το κινητό τηλέφωνο στο χέρι.

Το χαμόγελο σίγουρα σχηματίστηκε στο πρόσωπο, το ένιωσες και δεν χωράει αμφιβολία, όταν λίγο πριν αποχωρήσεις ρώτησες αν διατίθεται ασύρματο δίκτυο.
Η απάντηση όχι μόνον ήταν καταφατική, αλλά συνοδευόταν και με τον κωδικό εισόδου!

Λίγο πριν σηκωθείς, δοκίμασες τη σύνδεση.
Το ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο, έτσι κι αλλιώς δεν είναι πολύ πλούσιο, οπότε είχες τον χρόνο να δεις τα μηνύματα που υπήρχαν.
Ο δρόμος της επιστροφής, ήταν ίδιος με τον δρόμο μετάβασης.
Να δεις όμως που σου φάνηκε πιο σύντομος…

Το τηλεφώνημα ήταν υπηρεσιακό.
Εσύ το έκανες, εσύ ήσουν αυτός που καλούσε δηλαδή.
Το θέμα επείγον, το πρόβλημα μεγάλο, η επικοινωνία περισσότερο από απαραίτητη.
Γι αυτό άλλωστε και η αναζήτηση στο κινητό.

Η τεχνολογία φυσικά έχει κάνει τεράστια άλματα.
Από την εποχή του μονότονου ντριν ντριν που άκουγες όταν προσπαθούσες να καλέσεις την άλλη πλευρά, τώρα τα πράγματα έχουν βελτιωθεί κατά πολύ.
Μπορεί να περιμένεις εσύ που θέλεις να μου μιλήσεις, αλλά τουλάχιστον, κι αυτός φροντίζει να σε διασκεδάζει.
Ο αυτός, μπορεί να είναι και αυτή. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας.
Ή είναι και αυτό;

Σου βάζει μουσική για να μην μένει ανενεργός ο χρόνος σου.
Άσε δηλαδή που η μουσική εξημερώνει, τα ήθη!
Τα εξημερώνει;
Εδώ είναι που αρχίζουν οι ενστάσεις.
Τώρα θα πεις πως όλοι οι ήχοι δεν είναι μουσική. Όλες οι αρμονικές δεν φτιάχνουν μελωδίες.
Σωστό είναι αυτό.

Το ακουστικό στο χέρι σου εδώ και πολλή ώρα, με την άλλη πλευρά να μην απαντά.
Από αλλού, πιο μετά, θα μάθεις ξέρετε, δουλεύει νυχτερινή και τέτοια ώρα κοιμάται, αλλά αν θέλετε μπορώ να την ξυπνήσω.
Μέχρι να το μάθεις όμως αυτό, προσπαθούσες να καταλάβεις τι είναι αυτό που ακούς.
Ναι. Άσμα της κατηγορίας καψουροτράγουδο βαρέων βαρών.
Ξέρεις, από εκείνα που μοιάζουν με μπαλάντες, αλλά ο συνθέτης και ο ποιητής (!) επαναλαμβάνουν, μερικές νότες και λέξεις που να φτιάχνουν ομοικαταληξίες.
Κι ας ανακατεύουν μπακαλιάρο με γραβάτες!
Όχι, το άσμα δεν είχε σχέση με την ιχθυόσκαλα.
Ούτε με οίκους μόδας.
Κάτι για λατρεία άμεσης δράσης, μπόρεσες να συγκρατήσεις, και κάτι για παραδομένη -και μάλλον προδομένη- ψυχή.
Δηλαδή μπορεί και να μην ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αν και σκέφτηκες να κρατήσεις σημειώσεις ώστε να είσαι ακριβής στην αναμετάδοση, εκείνη την ώρα δεν είχες πρόχειρο χαρτί και μολύβι.
Η αλήθεια είναι ότι και να είχες, -δηλαδή είχες. στο γραφείο σου ήσουν, αλίμονο αν δεν έχεις χαρτί και μολύβι. Είπαμε ότι δεν θέλεις να ασχολείσαι, [άλλο τι θέλεις και άλλο το τι συμβαίνει] αλλά ε όχι και να πετάξεις χαρτιά και μολύβια- δεν θα καθόσουν να γράφεις.
Δεν είχε και νόημα δηλαδή. Άγνωστο το τραγούδι, άγνωστος, -σε εσένα τουλάχιστον- και ο αοιδός, και να έγραφες τους.. στίχοι(!) του, δεν θα γινόταν και τίποτα.
Εκείνο που σκεπτόσουν και θέλεις να το συζητήσεις, με τον εαυτό σου κατ’ αρχάς, είναι η στάση και οι σκέψεις σου εκείνης της στιγμής.
Γιατί ναι, συνέδεσες το τραγούδι με το θέμα που σε έκανε να καλέσεις την άλλη πλευρά στο τηλέφωνο.
Και προχώρησε το μυαλό σου και σε συμπεράσματα!
Σίγουρα, το ξέρεις, δεν ήταν σωστό, αλλά τις πιο πολλές φορές, το έχεις ξαναπεί το μυαλό σου αυτονομείται.
Βέβαια, μόνον αυτονομείται. Δεν αυτονομίζεται, όπως έλεγε ο παλιός συνάδελφος, και αυτό είναι καλό.
Αφού, σου είπε το μυαλό σου, ο άνθρωπος με τον οποίο θέλεις να επικοινωνήσεις, όχι μόνον έχει αυτές τις αισθητικές επιλογές, αλλά όπως σαφώς έχει δικαίωμα, τις προβάλλει κιόλας, τι κάθεσαι και περιμένεις απαντήσεις στα ερωτήματά σου;
Το κακό είναι ότι σε αυτά που σου είπε το μυαλό σου, είχε δίκιο.
Όταν επιτέλους κατάφερες να επικοινωνήσεις με την άλλη πλευρά, τα όσα διημείφθησαν μεταξύ σας, ήταν απολύτως βεβαιωτικά των εκτιμήσεων και των παρατηρήσεων που έκανε το ατίθασο μυαλό σου, ενόσω περίμενες να απαντήσει η άλλη πλευρά.

Και αλήθεια, σκέφτεσαι, η τεχνολογία σου τη δίνει τη δυνατότητα, και όταν σε καλούν στο τηλέφωνο ο καλών μπορεί να ακούει μουσική, είναι όμως σίγουρος ο κάτοχος της συσκευής ότι η άλλη πλευρά θα ικανοποιηθεί με αυτό που ακούει;
Δεν είναι τουλάχιστον εγωιστικό να θέλεις να επιβάλεις στον άλλον τις προτιμήσεις σου;

Από την άλλη όμως, έχεις και εσύ το δικαίωμα να βγάζεις συμπεράσματα, επειδή έτυχε να ακούσεις καψουροτράγουδα στις εννιά το πρωί, προσπαθώντας να ολοκλήρωσεις ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα;

Και που είναι Σάββατο;
Το πρωινό σου, ξεκινάει σταθερά με τις βόλτες των σκύλων!
Δύο είναι, ζωή νάχουνε, διπλή η ταλαιπωρία, για να μην πεις πολλαπλή.
Ημερησίως.
Δύο είναι οι σκύλοι δηλαδή…

Έτσι ξεκίνησε και σήμερα η ημέρα. Βόλτα πρωινή και επιστροφή στο σπίτι.
Φυσικά, μετά τη βόλτα, σειρά έχει ο καφές σου.
Πάντα σκέτος.
Λίγο νερό να βράσει, όχι και να κοχλάσει όμως, και μια κουταλιά στιγμιαίου καφέ μέσα στο φλυτζάνι και όλα είναι καλά.

Ο μικρότερος στην ηλικία και πιο αψύς σκύλος, η αλήθεια είναι πως σε παρατηρούσε.
Τον είδες, αλλά και με τα δικά σου προβλήματα να κάνουν παρέλαση όλον ετούτο τον καιρό, μέσα στο μυαλό σου, για να μην πεις δηλαδή ότι περνάνε και ζωντανές εικόνες από τα μάτια σου, δεν θέλησες να του δώσεις σημασία. Εκανες τον αδιάφορο.

Το πόδι, στο άδειο πιάτο, χτύπησε με δύναμη. Το πιάτο πήρε μια περιστροφή στον αέρα και έπεσε στο πάτωμα.
Το πόδι, δεν ήταν το δικό σου. Του σκύλου ήταν. Και ξέρεις πότε το κάνει αυτό.
Το κάνει όταν απαιτεί. Συνήθως, σου θυμίζει ότι δεν έχει νερό!
-Τι θέλεις; Του αγρίεψες. Νερό έχεις!
Και τότε είδες.
Το άλλο πιάτο, όχι του νερού, το άλλο πιάτο από όπου τρώει αυτός το φαγητό του, ήταν μισοάδειο.
Και οι δυο σκύλοι μετά τη βραδινή βόλτα, έφαγαν μάλλον από το ένα πιάτο, αδειάζοντάς το, ενώ το άλλο το άφησαν μισοάδειο.
Εντάξει μπορείς να το πεις και μισογεμάτο, αλλά αυτόν τον καιρό τα δικά σου αποθέματα αισιοδοξίας έχουν πιάσει πάτο!

Είναι συνήθεια, που την έχετε οι δυο σκύλοι και εσύ, επιστρέφοντας από την πρωινή βόλτα, εφόσον έχει μείνει σε ένα από τα δύο πιάτα τροφή, να τους τη μοιράζεις, και ενώ εσύ πίνεις τον καφέ σου, εκείνοι τρώνε το λίγο πρωινό που τους σερβίρεις.

Σήμερα, η αλήθεια είναι πως επιστρέφοντας, δεν πρόσεξες ότι το ένα από τα πιάτα, ήταν μισογεμάτο!
Επιτέλους, μια αχτίδα αισιοδοξίας.
Κινήθηκες να φτιάξεις τον καφέ σου, και να συμμαζέψεις σκέψεις εικόνες και συναισθήματα, και ό,τι άλλο τέλος τέλος πάντων το παλεύεις και σε παλεύει, και δεν έπραξες όπως συνήθως, τα … δέοντα.

Ο σκύλος λοιπόν στο υπενθύμισε.
Κύριε, -κύριε με την έννοια του έι, κύριος, όχι με την έννοια του “αφεντικό”- έχεις και υποχρεώσεις. Άντε τελείωνε!

Τα χάδι, αν και δεν τα πολυσηκώνει τα κάτι τέτοια ο τύπος, το δέχτηκε και μετά έπεσε λαίμαργα στο μερίδιο που το αναλογούσε.

Και το χάδι δεν ήταν μόνον γιατί σου υπενθύμισε τι πρέπει να κάνεις.
Ήταν κυρίως, γιατί υπήρξε “κύριος” και σου έδειξε τι θα πει δικαιοσύνη.
Το μισογεμάτο πιάτο, -νάτη και πάλι η νότα της αισιοδοξίας- ήταν το δικό του το πιάτο και τι θα μπορούσε να πει κανείς σε ένα πεινασμένο σκυλί που αφού πεινάει πηγαίνει και αδειάζει το περιεχόμενο του δικού του πιάτου;
Προφανώς τίποτα.
Ο Έκτωρ όμως, έτσι τον λένε τον μικρό -στην ηλικία όχι στον όγκο-, θέλησε να είναι δίκαιος.
Σου υπενθύμισε ότι έχεις την υποχρέωση να μοιράσεις, και σε πίεσε να τελειώνεις γρήγορα γιατί αυτός πεινούσε.

Αναγκαστικά πια, αφού ολοκλήρωσες την υποχρέωσή σου, πήρες τη θέση σου ανάμεσά τους, με τον καφέ στο χέρι.
Είναι κι αυτό άλλωστε στοιχείο του καθημερινού τυπικού.
Εκείνοι τρώνε, και εσύ πίνεις τον καφέ σου στεκόμενος ανάμεσά τους ελέγχοντας μήπως ο ένας πάει να αδικήσει τον άλλον.

Γιατί βεβαίως, δεν τους έχει λείψει το ένστικτο και θέλουν να ξεγελάσουν και να “κλέψουν” ό,τι μπορούν όταν τους δοθεί η ευκαιρία.
Ναι, αλλά θέλουν όλα να γίνονται με αρχές!