Το ότι σε έπνιγε η ημέρα γενικά και το περιβάλλον του γραφείου σου ειδικότερα, δεν ήταν κάτι που θα σε εκπλήσσει, όταν τα σκέφτεσαι στο μέλλον.
Είναι αρκετές ημέρες τώρα που η φυγή γίνεται ανάγκη και απαιτεί μετ’ επιτάσεως να την ικανοποιήσεις.
Από το πρωί το είχες αποφασίσει.
Δηλαδή όχι από τα ξημερώματα, αλλά καθώς πήρες να γράφεις στο χαρτί, αυτά που χρειαζόταν να βάλεις στη σειρά για να προχωρήσει η ημέρα.
Μήτε πέντε γραμμές δεν έπιαναν.
Όχι ότι ήταν τόσο λίγα, ούτε ότι πέρασαν οι ώρες χωρίς τίποτα άλλο.
Και τότε, καθώς είδες τις πέντε γραμμές ήταν που είπες στον εαυτό σου.
-Σου προσφέρω καφέ, έξω από εδώ.
Δεν το πολυσυζήτησες. Απλώς ενημέρωσες συνεργάτες, αν με ζητήσουν θα είμαι πίσω σε μια ώρα περίπου, πήρες γυαλιά, μια τραπεζική κάρτα, με την οποία αργότερα είδες πως το μηχάνημα δεν ήθελε να συνεργαστεί και μερικά ευρώ που βρέθηκαν να ζεσταίνονται στην τσέπη σου.

Οι σταγόνες της βροχής δεν σε πτόησαν.
Φθινόπωρο είναι. Σου αρέσει να αισθάνεσαι ότι περπατάς μέσα στην εποχή που αλλάζει.
Να ζεις, και το ξέρεις ότι ζεις, μέσα στην εποχή που αλλάζει.
Όλα αλλάζουν.

Γιατί διάλεξες να πας σε αυτό το καφέ; Όλο και όλο άλλη μια φορά έχεις μπει εκεί μέσα.
Ίσως γιατί είναι σχεδόν δίπλα από το μηχάνημα που ήθελες να πας, για να πάρεις χρήματα, αλλά ο μεταλλικός ήχος στην τσέπη σου και, κυρίως, η εικόνα αυτού που στεκόταν μπροστά στα πλήκτρα του μηχανήματος, σε έπεισαν ότι μπορούσε να περιμένει αυτή η διαδικασία.
-Θα πιω τον καφέ μου, αλλά δεν φρόντισα να πάρω μαζί μου χαρτί και μολύβι. Κρίμα, σκέφτηκες όταν κάθισες δίπλα από το τζάμι.
Αυτός ο καιρός, συννεφιά με συνοδεία από χοντρές ψιχάλες, ο καφές που αχνίζει, η ροκ μουσική που παίζει το ραδιόφωνο του μαγαζιού, μπορεί να κάνουν λίγο μελαγχολική την ατμόσφαιρα, αλλά αν είχες συγγραφικές ή λογοτεχνικές ανησυχίες, θα έλεγες πως είναι ο καιρός που σε εμπνέει.
Και πώς θα περάσει η ώρα αυτή;
Διότι η ώρα πρέπει να περάσει.
Έχεις αποφασίσει ότι δεν θέλεις να βλέπεις τη φάτσα κανενός γνωστού ή συνεργάτη την ώρα αυτή.
Μήτε τη δική σου!
Θέλεις αυτή την ώρα δική σου.
Και δεν δοκιμάζω να γράψω στο κινητό μου;
Τη δυνατότητα την έχει. Εκείνο που δεν ξέρω είναι πόσο μεγάλα κείμενα μπορώ να κρατήσω στις σημειώσεις του ημερολογίου!
Η σκέψη προχωρούσε ενώ το μηχανάκι ήταν ήδη στο χέρι.

Δειλά αρχίζεις να πληκτρολογείς.
Το πολύ πολύ η κοπέλα του καταστήματος να νομίζει ότι στέλνω μηνύματα, σκέφτηκες και σήκωσες νοερά τους ώμους.
Τα δάχτυλα πιέζουν την οθόνη, τα γράμματα φτιάχνουν λέξεις, οι λέξεις γίνονται προτάσεις.
Το μυαλό ελευθερώνεται, η πίεση που σου βάραινε τους ώμους τόση ώρα, αν δεν έχει εξαφανιστεί, σίγουρα έχει υποχωρήσει.
Το πιο πολύ όμως είναι το χαμόγελο που σχηματίζεται μέσα σου.
Μπορεί και στο πρόσωπό σου, αλλά δεν νιώθεις την ανάγκη να κοιταχτείς σε καθρέφτη.
Δεν σε ενδιαφέρει κιόλας.
Ξαφνικά βλέπεις να σου ανοίγεται ένας ακόμα δρόμος.
Ναι, δεν χρειάζεται να έχω το κλασικού τύπου σημειωματάριο, άρα να κουβαλάω και ολόκληρη τσάντα, προκειμένου να “αποδράσω”. Μου είναι αρκετά μερικά κέρματα στην τσέπη και το κινητό τηλέφωνο στο χέρι.

Το χαμόγελο σίγουρα σχηματίστηκε στο πρόσωπο, το ένιωσες και δεν χωράει αμφιβολία, όταν λίγο πριν αποχωρήσεις ρώτησες αν διατίθεται ασύρματο δίκτυο.
Η απάντηση όχι μόνον ήταν καταφατική, αλλά συνοδευόταν και με τον κωδικό εισόδου!

Λίγο πριν σηκωθείς, δοκίμασες τη σύνδεση.
Το ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο, έτσι κι αλλιώς δεν είναι πολύ πλούσιο, οπότε είχες τον χρόνο να δεις τα μηνύματα που υπήρχαν.
Ο δρόμος της επιστροφής, ήταν ίδιος με τον δρόμο μετάβασης.
Να δεις όμως που σου φάνηκε πιο σύντομος…

Το τηλεφώνημα ήταν υπηρεσιακό.
Εσύ το έκανες, εσύ ήσουν αυτός που καλούσε δηλαδή.
Το θέμα επείγον, το πρόβλημα μεγάλο, η επικοινωνία περισσότερο από απαραίτητη.
Γι αυτό άλλωστε και η αναζήτηση στο κινητό.

Η τεχνολογία φυσικά έχει κάνει τεράστια άλματα.
Από την εποχή του μονότονου ντριν ντριν που άκουγες όταν προσπαθούσες να καλέσεις την άλλη πλευρά, τώρα τα πράγματα έχουν βελτιωθεί κατά πολύ.
Μπορεί να περιμένεις εσύ που θέλεις να μου μιλήσεις, αλλά τουλάχιστον, κι αυτός φροντίζει να σε διασκεδάζει.
Ο αυτός, μπορεί να είναι και αυτή. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας.
Ή είναι και αυτό;

Σου βάζει μουσική για να μην μένει ανενεργός ο χρόνος σου.
Άσε δηλαδή που η μουσική εξημερώνει, τα ήθη!
Τα εξημερώνει;
Εδώ είναι που αρχίζουν οι ενστάσεις.
Τώρα θα πεις πως όλοι οι ήχοι δεν είναι μουσική. Όλες οι αρμονικές δεν φτιάχνουν μελωδίες.
Σωστό είναι αυτό.

Το ακουστικό στο χέρι σου εδώ και πολλή ώρα, με την άλλη πλευρά να μην απαντά.
Από αλλού, πιο μετά, θα μάθεις ξέρετε, δουλεύει νυχτερινή και τέτοια ώρα κοιμάται, αλλά αν θέλετε μπορώ να την ξυπνήσω.
Μέχρι να το μάθεις όμως αυτό, προσπαθούσες να καταλάβεις τι είναι αυτό που ακούς.
Ναι. Άσμα της κατηγορίας καψουροτράγουδο βαρέων βαρών.
Ξέρεις, από εκείνα που μοιάζουν με μπαλάντες, αλλά ο συνθέτης και ο ποιητής (!) επαναλαμβάνουν, μερικές νότες και λέξεις που να φτιάχνουν ομοικαταληξίες.
Κι ας ανακατεύουν μπακαλιάρο με γραβάτες!
Όχι, το άσμα δεν είχε σχέση με την ιχθυόσκαλα.
Ούτε με οίκους μόδας.
Κάτι για λατρεία άμεσης δράσης, μπόρεσες να συγκρατήσεις, και κάτι για παραδομένη -και μάλλον προδομένη- ψυχή.
Δηλαδή μπορεί και να μην ήταν ακριβώς έτσι, αλλά αν και σκέφτηκες να κρατήσεις σημειώσεις ώστε να είσαι ακριβής στην αναμετάδοση, εκείνη την ώρα δεν είχες πρόχειρο χαρτί και μολύβι.
Η αλήθεια είναι ότι και να είχες, -δηλαδή είχες. στο γραφείο σου ήσουν, αλίμονο αν δεν έχεις χαρτί και μολύβι. Είπαμε ότι δεν θέλεις να ασχολείσαι, [άλλο τι θέλεις και άλλο το τι συμβαίνει] αλλά ε όχι και να πετάξεις χαρτιά και μολύβια- δεν θα καθόσουν να γράφεις.
Δεν είχε και νόημα δηλαδή. Άγνωστο το τραγούδι, άγνωστος, -σε εσένα τουλάχιστον- και ο αοιδός, και να έγραφες τους.. στίχοι(!) του, δεν θα γινόταν και τίποτα.
Εκείνο που σκεπτόσουν και θέλεις να το συζητήσεις, με τον εαυτό σου κατ’ αρχάς, είναι η στάση και οι σκέψεις σου εκείνης της στιγμής.
Γιατί ναι, συνέδεσες το τραγούδι με το θέμα που σε έκανε να καλέσεις την άλλη πλευρά στο τηλέφωνο.
Και προχώρησε το μυαλό σου και σε συμπεράσματα!
Σίγουρα, το ξέρεις, δεν ήταν σωστό, αλλά τις πιο πολλές φορές, το έχεις ξαναπεί το μυαλό σου αυτονομείται.
Βέβαια, μόνον αυτονομείται. Δεν αυτονομίζεται, όπως έλεγε ο παλιός συνάδελφος, και αυτό είναι καλό.
Αφού, σου είπε το μυαλό σου, ο άνθρωπος με τον οποίο θέλεις να επικοινωνήσεις, όχι μόνον έχει αυτές τις αισθητικές επιλογές, αλλά όπως σαφώς έχει δικαίωμα, τις προβάλλει κιόλας, τι κάθεσαι και περιμένεις απαντήσεις στα ερωτήματά σου;
Το κακό είναι ότι σε αυτά που σου είπε το μυαλό σου, είχε δίκιο.
Όταν επιτέλους κατάφερες να επικοινωνήσεις με την άλλη πλευρά, τα όσα διημείφθησαν μεταξύ σας, ήταν απολύτως βεβαιωτικά των εκτιμήσεων και των παρατηρήσεων που έκανε το ατίθασο μυαλό σου, ενόσω περίμενες να απαντήσει η άλλη πλευρά.

Και αλήθεια, σκέφτεσαι, η τεχνολογία σου τη δίνει τη δυνατότητα, και όταν σε καλούν στο τηλέφωνο ο καλών μπορεί να ακούει μουσική, είναι όμως σίγουρος ο κάτοχος της συσκευής ότι η άλλη πλευρά θα ικανοποιηθεί με αυτό που ακούει;
Δεν είναι τουλάχιστον εγωιστικό να θέλεις να επιβάλεις στον άλλον τις προτιμήσεις σου;

Από την άλλη όμως, έχεις και εσύ το δικαίωμα να βγάζεις συμπεράσματα, επειδή έτυχε να ακούσεις καψουροτράγουδα στις εννιά το πρωί, προσπαθώντας να ολοκλήρωσεις ένα επαγγελματικό τηλεφώνημα;

Και που είναι Σάββατο;
Το πρωινό σου, ξεκινάει σταθερά με τις βόλτες των σκύλων!
Δύο είναι, ζωή νάχουνε, διπλή η ταλαιπωρία, για να μην πεις πολλαπλή.
Ημερησίως.
Δύο είναι οι σκύλοι δηλαδή…

Έτσι ξεκίνησε και σήμερα η ημέρα. Βόλτα πρωινή και επιστροφή στο σπίτι.
Φυσικά, μετά τη βόλτα, σειρά έχει ο καφές σου.
Πάντα σκέτος.
Λίγο νερό να βράσει, όχι και να κοχλάσει όμως, και μια κουταλιά στιγμιαίου καφέ μέσα στο φλυτζάνι και όλα είναι καλά.

Ο μικρότερος στην ηλικία και πιο αψύς σκύλος, η αλήθεια είναι πως σε παρατηρούσε.
Τον είδες, αλλά και με τα δικά σου προβλήματα να κάνουν παρέλαση όλον ετούτο τον καιρό, μέσα στο μυαλό σου, για να μην πεις δηλαδή ότι περνάνε και ζωντανές εικόνες από τα μάτια σου, δεν θέλησες να του δώσεις σημασία. Εκανες τον αδιάφορο.

Το πόδι, στο άδειο πιάτο, χτύπησε με δύναμη. Το πιάτο πήρε μια περιστροφή στον αέρα και έπεσε στο πάτωμα.
Το πόδι, δεν ήταν το δικό σου. Του σκύλου ήταν. Και ξέρεις πότε το κάνει αυτό.
Το κάνει όταν απαιτεί. Συνήθως, σου θυμίζει ότι δεν έχει νερό!
-Τι θέλεις; Του αγρίεψες. Νερό έχεις!
Και τότε είδες.
Το άλλο πιάτο, όχι του νερού, το άλλο πιάτο από όπου τρώει αυτός το φαγητό του, ήταν μισοάδειο.
Και οι δυο σκύλοι μετά τη βραδινή βόλτα, έφαγαν μάλλον από το ένα πιάτο, αδειάζοντάς το, ενώ το άλλο το άφησαν μισοάδειο.
Εντάξει μπορείς να το πεις και μισογεμάτο, αλλά αυτόν τον καιρό τα δικά σου αποθέματα αισιοδοξίας έχουν πιάσει πάτο!

Είναι συνήθεια, που την έχετε οι δυο σκύλοι και εσύ, επιστρέφοντας από την πρωινή βόλτα, εφόσον έχει μείνει σε ένα από τα δύο πιάτα τροφή, να τους τη μοιράζεις, και ενώ εσύ πίνεις τον καφέ σου, εκείνοι τρώνε το λίγο πρωινό που τους σερβίρεις.

Σήμερα, η αλήθεια είναι πως επιστρέφοντας, δεν πρόσεξες ότι το ένα από τα πιάτα, ήταν μισογεμάτο!
Επιτέλους, μια αχτίδα αισιοδοξίας.
Κινήθηκες να φτιάξεις τον καφέ σου, και να συμμαζέψεις σκέψεις εικόνες και συναισθήματα, και ό,τι άλλο τέλος τέλος πάντων το παλεύεις και σε παλεύει, και δεν έπραξες όπως συνήθως, τα … δέοντα.

Ο σκύλος λοιπόν στο υπενθύμισε.
Κύριε, -κύριε με την έννοια του έι, κύριος, όχι με την έννοια του “αφεντικό”- έχεις και υποχρεώσεις. Άντε τελείωνε!

Τα χάδι, αν και δεν τα πολυσηκώνει τα κάτι τέτοια ο τύπος, το δέχτηκε και μετά έπεσε λαίμαργα στο μερίδιο που το αναλογούσε.

Και το χάδι δεν ήταν μόνον γιατί σου υπενθύμισε τι πρέπει να κάνεις.
Ήταν κυρίως, γιατί υπήρξε “κύριος” και σου έδειξε τι θα πει δικαιοσύνη.
Το μισογεμάτο πιάτο, -νάτη και πάλι η νότα της αισιοδοξίας- ήταν το δικό του το πιάτο και τι θα μπορούσε να πει κανείς σε ένα πεινασμένο σκυλί που αφού πεινάει πηγαίνει και αδειάζει το περιεχόμενο του δικού του πιάτου;
Προφανώς τίποτα.
Ο Έκτωρ όμως, έτσι τον λένε τον μικρό -στην ηλικία όχι στον όγκο-, θέλησε να είναι δίκαιος.
Σου υπενθύμισε ότι έχεις την υποχρέωση να μοιράσεις, και σε πίεσε να τελειώνεις γρήγορα γιατί αυτός πεινούσε.

Αναγκαστικά πια, αφού ολοκλήρωσες την υποχρέωσή σου, πήρες τη θέση σου ανάμεσά τους, με τον καφέ στο χέρι.
Είναι κι αυτό άλλωστε στοιχείο του καθημερινού τυπικού.
Εκείνοι τρώνε, και εσύ πίνεις τον καφέ σου στεκόμενος ανάμεσά τους ελέγχοντας μήπως ο ένας πάει να αδικήσει τον άλλον.

Γιατί βεβαίως, δεν τους έχει λείψει το ένστικτο και θέλουν να ξεγελάσουν και να “κλέψουν” ό,τι μπορούν όταν τους δοθεί η ευκαιρία.
Ναι, αλλά θέλουν όλα να γίνονται με αρχές!

Τριάντα τρία χρόνια, είναι πολλά;
Ο χρόνος είναι σχετικός θα πεις. Τι θα πει είναι πολλά.
Πολλά, γιατί; Kαι σε σχέση με τι;
Έτσι κι αλλιώς, αυτά πάνε, πέρασαν.
Πήγαινε κι εσύ στα παρακάτω.

Κοιτάζοντας τη χτεσινή φωτογραφία πάντως, δεν μπορείς να μη χαμογελάσεις.
Εντάξει, και μια μικρή σκιά θλίψης μπροστά από τα μάτια, κάνει κι αυτή το πέρασμά της.
Κοιτάζεις τον ηλικιωμένο κύριο που, αυτός σε κοιτάζει με βλέμμα βλοσυρό και δεν μπορείς να μην σκεφτείς ότι η βλοσυρότητά του έχει να κάνει με τα χρώματα.
Το γκρίζο, δικό σου μαλλί, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το βαμμένο δικό του.
Μήπως να θυμήθηκε ότι εχτές δεν πήγε να κάνει … ρίζες; Ναι και μπότοξ χρειάζεται. Σίγουρα.

Πιο πίσω στο αγριεμένο μάτι του φίλου σου παπά, μάλλον έχει αδιευκρίνιστη αιτία, η αγριάδα.

Ποιος να ξέρει τι έχει ο καθένας μέσα στο μυαλό του;

Παραπέρα ο Δήμαρχος χοροπηδά!!!
Ε όχι δεν χοροπηδά, αλλά έτσι που έχει γυρισμένο το κεφάλι του σου θύμισε εκείνη την εικόνα στο αναγνωστικό του δημοτικού σχολείου, -πότε πήγαινες εκεί; Πέρασες κι εσύ από το δημοτικό; Δεν ήρθες απ’ ευθείας από τον Άρη, έτοιμος βολεμένος μεσήλικας μικροαστός;- που είχε ένα αγόρι με γυρισμένο περίεργα το κεφάλι και από κάτω έγραφε Ο Γκίκας χοροπηδά!

Φίλος σου και ο Δήμαρχος, γλίτωσε την εδώ παρουσία του.

Ανεξέλεκτη απόψε η σκέψη κάνει ό,τι θέλει και σκαρφαλώνει σε όποιο κλαδί του μυαλού της αρέσει. Γιατί; Λογαριασμό θα δώσει;

Πάντως, κι εσύ θαυμάζεις το μάγουλο. Ε όχι πες, είναι μάγουλο αυτό

σχεδόν εξηντάρη;

Ότι ίσως δεν μοιάζει να είναι εξηντάρη, μπορεί να είναι και αλήθεια, αλλά για το ότι θέλει τα χαστούκια του για συνέλθει, δεν χρειάζεται το ίσως!!

Και τι; Χρειάζεται να διευκρινίσεις ότι πρόκειται για το … δικό σου μάγουλο;

Αλλά για δες. Τέτοια ημέρα, αντί να καθίσεις τον εαυτό σου στο σκαμνί και να του απαιτήσεις να κάνει απολογισμούς και αυτοκριτικές, -άντε και να τον υποχρεώσεις να συμμαζέψει τα όνειρά σου- έρχεσαι και κάνεις αστεϊσμούς, χρησιμοποιώντας τμήματα μιας φωτογραφίας.

Μα καημένε, δεν γνωρίζεις πως όταν αποσπάς το μέρος από το όλον, αυτό που δημιουργείται είναι μια άλλη πραγματικότητα;
Και αφού το ξέρεις, τι νόημα έχει αυτό που κάνεις;

Ό,τι νόημα, θα πεις, έχει να κάθεσαι να αναλύεις τη δική σου πορεία και να καταγράφεις τη δική σου ιστορία, ανεξάρτητα από την γύρω σου κοινωνική πραγματικότητα.

Γύρνα πίσω λοιπόν στο σημείο που ξεκίνησες και πιάστα όλα από την αρχή.

Τι θα πει σε πια αρχή να γυρίσεις; Όχι βέβαια, στις 29 Οκτωβρίου του 1976. Αυτή πάει πέρασε ανεπιστρεπτί και μαζί της οι εικόνες εκείνης της στιγμής.

Τώρα, αν και πολύ πιο δύσκολο, στείλε το μυαλό σου να κάνει τον ανιχνευτή του μέλλοντος.
Ο κόσμος πάει μπροστά.
Εντάξει, δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να περιγράψεις την εικοστή ενάτη Οκτωβρίου του δύο χιλιάδες σαράντα δύο! Όταν λες μπροστά, δεν μπορείς πια παρά να  μιλάς για μερικούς μήνες. Ίσως και για μερικές εβδομάδες. Εντάξει, πες για μερικές, ημέρες. Μη το παραδέχεσαι, αλλά και οι ώρες…
Απόψε το .. χιούμορ σου κυριολεκτικά σπάζει κόκκαλα.
Μήπως να το προσέξεις ή να ζητήσεις να στο .. προσέξουν;

Είχες μείνει εκεί που θα έπρεπε να πιάσεις από την αρχή το κείμενο αυτό. Από την αρχή που το ξεκίνησες.
Γιατί όσο και να αποφεύγεις να το κάνεις, το αύριο θα εξαρτηθεί από όλα αυτά μαζί που είπες στην αρχή.
Και ναι, είναι πολλά τριάντα τρία χρόνια. Τόσα πολλά που μέσα στον τεράστιο όγκο τους μπορούν να κρύβουν εκατομμύρια στιγμές και εικόνες, που η κάθε μια τους, έχει ανάλογα με τη διάθεση να την κοιτάξεις, λάμψη ή θαμπάδα!

Καλύτερα όμως να τα αφήσεις εδώ για απόψε.
Δεν σου βγαίνουν.

Μόνο να, αν θες, θυμήσου να σημειώσεις και εδώ, εκείνο που είπες στο συνάδελφο το πρωί.
Ξέρεις, θέλω να κρατήσω μόνον τις καλές εικόνες, από την πορεία μου. Αν κάθομαι να αναμοχλεύω στο μυαλό μου, όλα αυτά που με πληγώνουν, τότε, να το ξέρεις θα είμαι ένας από τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους.
Γιατί όλα αυτά που με πληγώνουν, δυστυχώς είμαι εγώ…

υγ1
Καλά τώρα τι κάνεις;
Εδώ όλη η κοινωνία είναι συγκλονισμένη από την επανεμφάνιση της τρομοκρατίας, η Ευρώπη ψάχνει τον αυριανό της ηγέτη, και εσύ κάθεσαι και γράφεις αυτά τα φληναφήματα;
Έχεις το δικαίωμα να ασχολείσαι με τον εαυτό σου και να του επιτρέπεις να μην υποτάσσεται στο συλλογικό;

υγ2
Μάλιστα.
Όταν αποφασίζεις να γίνεις προβοκάτορας, μάλλον το κάνεις με μεγάλη επιτυχία!

Τι να γράψεις;
Τι να πρωτο-γράψεις.
Τρία τέσσερα θέματα που σε έκαναν να νιώσεις παράξενα, ίσως θα ήταν καλό να τα μοιραστείς και με άλλους.

Το έγκλημα
Δηλαδή αυτοί οι τύποι που χτες βράδυ γάζωσαν το Αστυνομικό τμήμα με τα πολυβόλα τους, τι ακριβώς νομίζουν ότι έκαναν;
Πάντως συμβολική πράξη ΔΕΝ έκαναν. Δεν πέταξαν μπογιές κατά του κτηρίου, δεν έβαλαν φωτιά σε κάποιο προϊόν οικονομικής δραστηριότητας για να καταγγείλουν τον τρόπο και την οργάνωση της παραγωγής.
Πήραν τα όπλα και πυροβόλησαν.
Πυροβόλησαν με σκοπό να σκοτώσουν ανθρώπους με τους οποίους, από όσο φαίνεται, δεν πρέπει να είχαν προσωπικές διαφορές.
Δηλαδή πήγαν να εγκληματίσουν γιατί … έτσι.
Αλλά αλήθεια σε τι διαφέρουν αυτοί οι τύποι από τον Τζακ τον αντεροβγάλτη;

Η κατάθεση στεφανιού.
Εδώ το χειλάκι σκάει χαμόγελο.
Κόσμος και λαός να αποδώσει τιμές στους ήρωες του σαράντα.
Σιγά που θα αφήσω το παιδί μου να πάει να πολεμήσει, λέει δυνατά η διπλανή κυρία, αγριεύει ο κύριος με τα έντυπα τού χέρι-χέρι, στο χέρι.
Παρέλαση αγωνιστών της εθνικής αντίστασης. Σίγουρα συγκινεί. Άθελά σου σκέφτεσαι την Έλλη Παππά που έφυγε εχτές.
Αλλά είναι δυνατόν αυτός εκεί ο τριαντάρης να πήρε μέρος στον πόλεμο του σαράντα και μετά στην εθνική αντίσταση; Το πιθανότερο είναι ότι τότε δεν είχε γεννηθεί, ούτε ο πατέρας του.
Όμως, το χαμόγελο, έσκασε για άλλο.
Για την επίδειξη της ματαιοδοξίας.
Καταθέτουν στο μνημείο της πόλης τα στεφάνια τους, με τη σειρά ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, διάφοροι κοινωνικοί παράγοντες και μετά έρχεται η ώρα των κομμάτων.
Οι πράσινες κορδέλες δηλούν τα στεφάνια του ΠΑΣΟΚ, που πάντως οι εκπρόσωποί του τα τοποθετούν πλάι στα άλλα.
Για την κυρία που εμφανίστηκε να καταθέσει αμέσως μετά το στεφάνι, ουδεμία αμφιβολία θα είχες για το τι ψήφισε ακόμα κι αν την έβλεπες να αγοράζει μπακαλιάρο από τη λαϊκή -πφφφ- αγορά.
Φρεγάτα σημαιοστολισμένη, έρχεται να αφήσει το στεφάνι της πάνω από όλους τους άλλους, όταν τα μεγάφωνα την καλούν να καταθέσει το στεφάνι εξ ονόματος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το αφήνει εκεί ψηλά πάνω από τα άλλα, στέκεται για λίγο προσοχή και αποχωρεί κατενθουσιασμένη, αφού, χα(!) σας την έφερα.
Να έρθει το κουκουέ, λένε τα μεγάφωνα. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων.
Η τριανταπεντάρα τσαουσοτσαμπουκαλού, κρατώντας στο χέρι το στεφάνι με τις κόκκινες κορδέλες, πλησιάζει το Ηρώον και κάτω από τα έκπληκτα μάτια ακόμα και του συμπλέγματος των αγαλμάτων, το αφήνει επάνω ακριβώς στο στεφάνι της προηγούμενης.
Μα ακριβώς επάνω. Χωρίς να ξεφεύγει ούτε ένα εκατοστό. Τόσο επάνω που δεν φαίνεται καν ότι από κάτω υπάρχει το στεφάνι που άφησε η γαλάζια κυρία.
Στέκεται και αυτή ακίνητη τα δευτερόλεπτά της, -λες μέσα της να έλεγε πάρτα στη μάπα κάργια, απευθυνόμενη προς την προηγούμενη; Μπα όχι. Οι κυρίες δεν συμπεριφέρονται έτσι- και αποχωρεί με ένα τίναγμα των μαλλιών της.
Τους υπόλοιπους τι να τους παρακολουθείς; Δεν είχαν και κανένα ενδιαφέρον.
Η μάχη των κυριών κάλυψε τα πάντα.

Οι αθλιότητες των δημοσιογράφων.
Ο ένας είναι έτοιμος να κηρύξει πόλεμο, ή στην καλύτερη περίπτωση να δημιουργήσει διπλωματικό επεισόδιο, ώρα πολύ μετά τα μεσάνυχτα, μόνο για να διαφημίζει σερβιέτες -ή μήπως και για να παίξει το οικονομικο-πολιτικό παιχνίδι του καναλιού που τον φιλοξενεί;- και ο άλλος, βγάζει πρωί στον αέρα την “τρελαμένη” από την εγκληματική ενέργεια σε βάρος του κοριτσιού της, μάνα, αυτός σίγουρα για να πάρει περισσότερα χρήματα από τις διαφημίσεις των χαρτιών υγείας!
Και μετά σου λέει να παρακολουθείς τα ιδιωτικά κανάλια και τους δημοσιογράφους τους.
Βρε ουστ.

Η τεχνολογία.
Δε σου αρέσει να το πεις, αλλά όταν για σχολιάσετε, οι συνεργάτες σου και εσύ, ένα κείμενο, χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε τις υπηρεσίες του διαδικτύου, τις τηλεφωνικές συνομιλίες και τα sms, ε τότε πρέπει να το παραδεχτείς ότι και εσύ και οι άλλοι έχετε καβαλήσει επάνω στην καινούργια τέσταροσα της Φεράρι, -και μάλλον ανάποδα- ενώ έχετε ζέψει και τη σέρνουν ένα ζευγάρι βόδια, περήφανοι για τις μεγάλες ταχύτητες που κατορθώσατε να πιάσετε!

Το είχες κολλήσει κάτω από την επιφάνεια του γραφείου σου.
Ένα κίτρινο χαρτάκι, από εκείνα που κρατάς πρόχειρες σημειώσεις ήταν.
Ναι, post-it.

Μέρες πριν από τις εκλογές, η διάθεση για αστεϊσμούς, προβλέψεις, εκτιμήσεις καταστάσεων σχετικών με την πορεία των πολιτικών πραγμάτων, όδευε προς την κορύφωσή της.

Ο Λάκης, κλητήρας στην υπηρεσία του, μπήκε φορτωμένος με τα βιβλία. Το δικό σου το πρωτόκολλο, και αυτό το γενικό. Ναι βάλε εκεί τις υπογραφές, ο υπηρεσιακός λόγος και μετά η συνέχεια της κοινωνικής κριτικής.
Βλέπεις είκοσι πέντε χρόνια στους ίδιους χώρους, δεν έχει και μεγάλη σημασία αν είσαι κλητήρας ή διευθυντής. Μπορείς να μιλάς στον άλλο με την άνεση του καθημερινού ανθρώπου που οι κοινές σας αγωνίες και τα όνειρά σας διαψεύσθηκαν ή έγιναν πραγματικότητες που τις πιο πολλές φορές ενώνουν, ακόμα κι αν μοιάζει να τραβάνε διαχωριστικές γραμμές.

Γράψτα. Εγώ είμαι άνθρωπος που μεγάλωσα στο πεζοδρόμιο. Εντάξει το πλήρωσα. Βλέπεις με έστελνε ο πατέρας μου στο σχολείο και εγώ την κοπάναγα από το παράθυρο. Τι; Μην κοιτάς. Σήμερα εκεί είναι όλο πολυκατοικίες. Τότε όμως ήταν όλο αλάνες και εγώ την κοπάναγα και έτρεχα κάτω στο ποτάμι να παίξω με τα βατράχια. Οι άλλοι μαθαίνανε την άλφαβήτα- κι εγώ έμαθα μερικά γράμματα, μη νομίζεις- και εγώ την έβγαζα να την παίξω κάτω από τις γέφυρες. Αραλίκι και ελευθερία.
Δεν έχω παράπονο όμως. Δόξα τω Θεώ. Δεν χάθηκα. Κονόμαγα. Τρέχαμε στη λαχαναγορά με τον αδελφό μου, ξέρεις εκεί στην αρχή της ιεράς οδούς ήταν τότες, εκεί στη συμβολή με την Πειραιώς και βοηθάγαμε κανά μανάβη. Του σπρώχναμε τα σακιά και τα καφάσια και μας έδινε κάτι. Το έβαζα στην άκρη. Μετά, έπαιρνα τον αδελφό μου, πιτσιρικάς ήταν κι αυτός πιο μικρός από μένα, εγώ ήμουνα στα δώδεκα και κατεβαίναμε στο νέο φάληρο. Δίπλα από τη στάση του πράσινου λεωφορείου. Τη θυμάσαι; Ναι εκεί που είχε εκείνο το ξύλινο περίπτερο. Τότες η θάλασσα έφτανε στο δρόμο. Δεν υπήρχε το Ειρήνης και Φιλίας. Εκεί λοιπόν πιο δίπλα ήτανε ένα εστιατόριο. Είχε το μπακαλιάρο τρία φράγκα, τον έκανε τηγανιτό να γλύφεις τα δάχτυλά σου, παράγγελνα και μια σαλάτα και δυο φέτες ψωμί, πόσο θέλεις ένα τάλαρο, το ήξερα ότι έκανε τόσο και το είχα έτοιμο, του το έδινα και καθόμασταν και τρώγαμε. Το μοιραζόμαστε. Μας κοίταζε καλά καλά ο μάστορας εκεί που είχε το μαγαζί. Δυο τσογλάνια τόσο δα, εγώ είπαμε ήμουνα μεγάλος, να καθόμαστε και να τρώμε τα ψάρια. Δεν έχω παράπονο. Αλλά και μετά που μεγάλωσα. Οικοδομή δούλεψα, ναι πριν παντρευτώ την κυρά Τίνα και κάνουμε και παιδιά, και οικοδομή δούλεψα και εργάτης και σε καφενείο. ‘Κονόμαγα, δεν έχω παράπονο. Τότε στη χούντα με αυτούς τους καραβανάδες τα είχα καλά, πώς να ζήσεις αλλιώς; Γράμματα δεν ήξερα να ζητήσω καμιά θέση, άνοιξα και εγώ ένα δικό μου καφενείο. Ξύπνιος τι νομίζεις. Πέρασα από το αστυνομικό τμήμα και κάλεσα τον αρχηγό εκεί. Του είχα πάρει γαρίδες και έβαζα τη μάνα μου να τις φτιάχνει. Ήξερε αυτός μια δυο φορές τη βδομάδα περνούσε από το μαγαζί. Δεν του έπαιρνα φράγκο. Τι χαζός είσαι; Ήξερα το πάθος του. Αργά το βράδυ έστηνα την κουβέρτα στο πίσω μέρος και μαζευόντουσαν όλοι. Ξύπνιος. Τι, θα το άφηνα έτσι; Ζαριά και χιλιάρικο. Μου έλεγε ο πατέρας μου να πάρω ένα διαμερισματάκι. Ευτυχώς τον άκουσα και το πήρα. Δόξα τω Θεώ δεν έχω παράπονο. Ε μετά γνώρισα την κυρά Τίνα. Δεν ήθελα να το κρατήσω, αλλάξαν και τα πράματα. Δεν έχω παράπονο όμως. ‘κονομούσα. Και σε λαϊκές δούλεψα και έξω από τα γήπεδα να φτιάχνω σουβλάκια και να πουλάω κασκόλ και στις μεγάλες συγκεντρώσεις όλων των κομμάτων εκεί ήμουν. Τι νομίζεις; Εγώ όλους τους ξέρω. Εμένα να ρωτάς. Νομίζεις δεν τους έβλεπα; Τι, και τώρα τους βλέπω. Αφού όταν γίνονται συγκεντρώσεις και τώρα τρέχω. Πώς θα βγει το μεροκάματο.
Εγώ γράμματα δεν έμαθα. Σου είπα με έστελνε η μάνα μου στο σχολείο και εγώ την κοπάναγα από το παράθυρο. Δεν είχαμε μυαλό τότε. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Καλά είμαι. Την κόρη μου την πάντρεψα, η άλλη δεν θέλει, -σάματι κάνεις ζάφτι τα παιδιά σήμερα;- σπίτια τούς έχω και στις δυο και εγώ, πόσο νομίζεις θέλω τρία τέσσερα χρόνια, θα τους αφήσω και θα πάρω την κυρά-Τίνα και θα την κάνω. Τους ξέρω όλους σου λέω. Και άκου γράψε τα ποσοστά που σου λέω.

Όχι, δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε λεπτά για να προβληθεί αυτό το ντοκυμαντέρ στις οθόνες τού μυαλού.

Πολυβόλο το στόμα του, χείμαρρος ο λόγος του, χιλιάδες οι εικόνες, ζωές που κυλήσανε δίπλα σε ποτάμια, κάτω από γέφυρες, στην παλιά λαχαναγορά, στο πίσω μέρος καφενείων, στα γήπεδα στις μεγάλες συγκεντρώσεις.
Ζωές που κινήσανε δραπετεύοντας από μισάνοιχτα παράθυρα σχολικών αιθουσών της μετεμφυλιακής περιόδου.

Χαμογελαστός, με τις εικόνες αυτές να περνάνε μπροστά και από τα δικά σου μάτια, -βλέπεις και σε εσένα ήταν γνώριμες οι πιο πολλές από αυτές,- πήρες πάνω από το γραφείο σου τον parker σου και ένα post-it και σημείωσες υπάκουα τα νούμερα που σου υπαγόρευε.

Λοιπόν το βάζω εδώ από κάτω, είπες και στους άλλους που ήταν παρόντες. Να δούμε αν ο Λάκης θα πέσει μέσα.

Οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου τελείωσαν. Πιο σωστά πες ότι μόλις τώρα αρχίζει η περιπέτεια των αποτελεσμάτων τους.
Οι δημοσκόποι, οι δημοσιολόγοι, οι πολιτικοί αναλυτές, οι καφενόβιοι, οι δεν με κάνεις μια ημέρα Πρωθυπουργό να σου πω πώς λύνονται όλα τα προβλήματα, απέκτησαν έναν κοινό καημό.
Απέτυχαν όλοι στις προβλέψεις τους.
Ακόμα γελάνε και οι πέτρες με το κάζο των περιώνυμων ειδικών αναλυτών των exit-polls.

Παρασκευή μεσημέρι, χτες, η βροχή έξω και μέσα, εκνευρισμένος και θυμωμένος για όσα βρίσκεις μπροστά σου, ενώ τους έχεις ζητήσει να μην σε απασχολούν, θυμήθηκες το κολλημένο χαρτάκι.

Για να δούμε τι μας είχε πει, μονολόγησες. Δώδεκα ημέρες έχουν που έγιναν οι εκλογές και συ ούτε που το είχες αναζητήσει.
Το έψαξες, πού να θυμάσαι σε ποιο ακριβώς σημείο το είχες βάλει, και το τράβηξες να ξεκολλήσει.
Τα γυαλιά όχι δεν τα έψαξες. Τα φορούσες.
Κοίταξες τους αριθμούς.
ΠΑΣΟΚ 44, Νέα Δημοκρατία 34!

Α ρε Λάκη. Μπορεί και να μην έχεις ιδέα τι θα πει τυπική απόκλιση και διακύμανση, να θεωρείς ότι οι στατιστικές είναι σημαντικά πράγματα που δεν πρόκανες να τα μάθεις γιατί άραζες κάτω από τις γέφυρες και “την έβγαζες για να την παίξεις”, τα γυαλιά στα μάτια όλων τους τα φόρεσες όμως. Βλέπεις εσύ κάνεις καθημερινά δημοσκοπήσεις.
Να είσαι καλά!

Βροχή.
Μέσα και έξω.
Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Προγραμματίζεις και περιμένεις, κάποιες φορές ακόμα και με τη χαρά της προσμονής μικρού παιδιού, και ..
Και τελικά καταλήγεις να μονολογείς, μα τι ήθελα και το προγραμμάτιζα; Δεν το άφηνα στην τύχη του;

Πόσες φορές αλήθεια δεν το έχεις αναρωτηθεί;

Και η αλήθεια είναι πως τώρα το “φοβάσαι” περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Είναι βλέπεις που δήλωσες από την αρχή τις προθέσεις σου. Και σε ό,τι αφορά τον εαυτό σου και για εκείνα που αφορούν σε άλλους. Στους άλλους μάλλον. Του περίγυρού σου.

Ναι δεν το κρύβεις πια. Άρχισε να αναδύεται από τη γωνιά της η αγωνία σου. Θα προλάβεις;
Γιατί όχι θα σου πουν. Γίνεσαι υπερβολικός θα προσθέσουν κάποιοι άλλοι.
Μπορεί να έχουν δίκιο όλοι αυτοί. Να είναι έτσι. Να γίνεσαι υπερβολικός και να έχεις γίνει ένας εξαιρετικά ευαίσθητος μέχρι ευερέθιστος άνθρωπος.
Μπορεί.
Αλλά, από την άλλη τα γεγονότα σε δικαιώνουν.
Προσπαθείς να προβλέψεις όλα τα ενδεχόμενα και έρχεται η … ειμαρμένη να σου θυμίσει ότι δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί της.
Τρέχεις να προλάβεις τα γεγονότα, -Σχήμα πρωθύστερο. αν κάτι είναι γεγονός, δεν έχει νόημα να τρέχεις να το προλάβεις. Τρέχεις να το ακολουθήσεις- και βλέπεις ότι η κατεύθυνση τους έχει αλλάξει. Και μάλιστα καθώς στρίβουν στη γωνιά, σού βγάζουν και κοροϊδευτικά τη γλώσσα.
Πώς να μην αναρωτιέσαι, μετά, για το τι θέλουν να σου πουν όλα αυτά…

Πριν από τριαντατόσα χρόνια -αμάν με αυτό το τριαντακάτι. Δεν σταματάς πια τις συγκρίσεις του σήμερα με το χτες; Πόσο μάλλον που αυτό το χτες είναι τόσο παρωχημένο; -περπατούσες και οι πόρτες άνοιγαν μόνες τους.
Σαν να υπήρχε ένα αόρατο χέρι που σε έσπρωχνε σε δρόμο που είχε ανοίξει και ήταν χωρίς εμπόδια!
Ή φαινόταν να είναι χωρίς εμπόδια.
Τώρα πια δεν θυμάσαι πότε άρχισαν να κλείνουν οι πόρτες και αναγκάζεσαι να τις ανοίξεις με βίαιο τρόπο ή με πολλή και συστηματική προσπάθεια.
Χωρίς να είναι λίγες οι φορές που βλέπεις να σου χαμογελάει από τη γωνιά του ο Μέρφυ και να σου ψυθιρίζει κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι.
Μην προσπαθείς να κάνεις κάτι για το οποίο εμποδίζεσαι. Τις περισσότερες φορές, ακόμα και αν τα καταφέρεις, θα αποδειχθεί πώς ήταν καλύτερα να μην τα είχες καταφέρει.

Κοντολογίς την υπεροψία της επιτυχίας, δεν μπορεί, θα την γευθείς μαζί με τη λάσπη που πάνω της θα τρίβεται η μούρη σου!

Γεγονός είναι ότι -ας γυρίσεις πάλι εκεί που άρχισες- το έργο το βλέπεις να συνεχίζεται εξελισσόμενο μονοτόνως το ίδιο.
Παλεύεις; Πάλευε. Θα νικήσεις. Αλλά ετοιμάσου να απολαύσεις και το χώμα.
Και μπορεί το χώμα να μην είναι ακριβώς χώμα, είναι όμως ένας τεράστιος λεκές που συνήθως σου χαλάει την εικόνα που θα ήθελες να απολαύσεις.

Ναι, δεν μπορείς να μη θυμηθείς την πρώτη σου ημέρα στο δημοτικό σχολείο. Τότε που ήθελες να είσαι, -έτσι είχες δει σε κάτι εικόνες και το είχες ζηλέψει- ένα συμπαθητικό και καθαρό παιδί μα κατάφερες να πέσεις στις λάσπες που ήταν μπροστά στις βρύσες του σχολείου.
Πενήντα ένα χρόνια πριν.

Έβρεχε σήμερα.
Σχεδόν όλη την ημέρα.
Σου αρέσει αυτός ο καιρός. Το έχεις πει πολλές φορές.
Σου αρέσει όταν μπορείς να τον απολαύσεις.
Φαίνεται ότι αυτή σου η επιθυμιά, -να θέλεις να απολαμβάνεις τον βροχερό καιρό- κάπου έγινε γνωστή.

Και βάλθηκαν, αυτοί που το έμαθαν, να σε κάνουν να αλλάξεις γνώμη.

Ναι, αλλά κι εσύ σκέφτεσαι ότι δεν θέλεις να τους κάνεις το χατίρι!

Και τι σε ενδιαφέρει εσένα ποιος βάζει υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας;
Η αλήθεια είναι πως δεν σε απασχολεί περισσότερο από ό,τι έναν μη ιδιώτη -με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης- ,Έλληνα.
Η πολιτική έχει εγκατασταθεί στη σκέψη σου παιδιόθεν, πράγμα που σημαίνει ότι ανεξάρτητα από τις ειδικότερες ιδεολογικές σου επιλογές, θέλεις να έχεις γνώση, αν είναι δυνατόν, όλων όσων αφορούν στην ευρύτερη κοινωνία.

Φυσικά και οι πρώτες αψιμαχίες και συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας είναι μέσα στο μυαλό σου, καθώς και το πρόβλημα στο λιμάνι του Πειραιά.
Όλα αυτά είναι στιγμές της καθημερινής ζωής και επηρεάζουν την πορεία της κοινωνίας, της οποίας θέλεις να είσαι ενεργό μέλος.
Με τον τρόπο και τους όρους, φυσικά, που εσύ βάζεις στον εαυτό σου.

Ε ναι, αλλά από αυτού του σημείου μέχρι να ξεκινάς ένα κείμενο με αφορμή το διάγγελμα ενός από τους, έξι (!) τελικά, υποψηφίους για τη θέση του προέδρου του μεγαλύτερου κόμματος της συντηρητικής παράταξης, υπάρχει μια απόσταση.
Η αλήθεια είναι πως ναι υπάρχει.
Αλλά αν ήθελες να ξεκινήσεις την αιτιολόγηση αυτής σου της επιλογής και με έναν τόνο χιούμορ θα μπορούσες να το κάνεις.

Διότι ο Σαμαράς, που είναι και πιο μεγάλος -μια ολόκληρη ημέρα-,από εσένα, σου δίνει μια προοπτική ζωής. Τι μπορείς να γίνεις και εσύ, άμα θα μεγαλώσεις!!!

Το θέμα εκτός από τη χιουμοριστική πλευρά έχει και τη σοβαρή του.
Εκείνο που κέντρισε το ενδιαφέρον σου ήταν ο λόγος του.
Μα καλά, περίμενες να ακούσεις το … διάγγελμά του, για να τον γνωρίσεις, καθώς είπε και ο “αντάρτης” πρώην βουλευτής αυτής της παράταξης πριν από λίγο σε κάποιο τηλεοπτικό παραθύρι.
Όχι. Τις ιδεολογικές αναφορές τους τις γνωρίζεις από καιρό.
Και αν δεν τις γνώριζες, μπορούσες διαθέτοντας στοιχειώδες μυαλό να τις αντιληφθείς, ακόμα και το βράδυ των εκλογών, όταν οι συγκεντρωμένοι οπαδοί του, έψελναν τραγουδούσαν -αλήθεια ποιο είναι το κατάλληλο ρήμα- τον εθνικό ύμνο.
Σήμερα πάντως η εικόνα του ήταν διαφορετική. Και, πιθανόν με στυλίστικες υποδείξεις.
Η λέξη Μαζί, που χρησιμοποίησε αρκετές φορές, μόνον τυχαία δεν επιλέχτηκε.
Η πρόσφατη χρήση της από τον σημερινό Πρωθυπουργό, αλλά και η λίγο νωρίτερα επιλογή της από τον νυν Πρόεδρο των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι επηρέασε και τον καινούργιο υποψήφιο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένεις να κάνει και κάτι καλύτερο από το να καταλάβει τη δεύτερη θέση, σηματοδοτεί όμως μια κίνηση στο ιδεολογικό οπλοστάσιο της συντηρητικής παράταξης. Και αυτό ακριβώς σε έκανε να στρέψεις το βλέμμα σου σήμερα επάνω του.
Θα έχει ενδιαφέρον να το παρακολουθείς.

Όπως έχει ενδιαφέρον, ανεξάρτητα από το θλιβερόν του θέματος, και το βίαιο του θεάματος, και η πρώτη σύγκρουση των δυνάμεων καταστολής με διαμαρτυρόμενους πολίτες, έξω από το Υπουργείο Εργασίας.

Και το ενδιαφέρον θα πρέπει να το αναζητήσεις στις αιτίες του συμβάντος.
Όχι, δεν είναι προφανείς αυτές.
Χρειάζεται να κάνεις ανατομία των γεγονότων για να ανακαλύψεις αιτίες, αφορμές, αγωνίες και ανάγκες.
Η πρώτη προσέγγιση λέει ότι οι πολίτες έφτασαν αγανακτισμένοι γιατί τους πνίγει το παράπονο και βρίσκονται μπροστά σε οικονομικά κυρίως αδιέξοδα.
Μα, θα ρωτήσει κανείς πώς είναι δυνατόν να ζητούν λύση των προβλημάτων τους, πριν καν οι αρμόδιοι μάθουν περί τίνος πρόκειται.
Αλήθεια είναι αυτό.
Όπως όμως αλήθεια είναι ότι, όπως συνήθως συμβαίνει, σε κάθε αλλαγή, γεννιούνται εντονότερες προσδοκίες.
Και αδημονία.
Επομένως, μπορεί να είναι αυτή αιτιολογική βάση της εκδήλωσης των απαιτήσεων.
Μπορεί όμως και να μην είναι!
Καθόλου παράξενο δεν θα ήταν, και προσπαθείς όσο μπορείς να δεις τις σκηνές που έδειξε η τηλεόραση χωρίς χρώμα στα γυαλιά, αν αποκαλυφθεί -αν και είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει κάτι τέτοιο- ότι επιδιώχθηκε να υπάρξουν συγκρούσεις.
Είναι γνωστό το σύνθημα ότι τα δυο κόμματα εξουσίας έχουν την ίδια πολιτική και αυτό μοιάζει να επιδιώκετο να αποδειχθεί σήμερα.
Το σύνθημα αυτό ανήκει φυσικά στα δύο κόμματα της αριστεράς, και κυρίως στο κουκουε.
Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι το ότι -αν πιστέψεις στα μάτια σου- οι επιτιθέμενοι ήταν οι απαιτούντες, οι οποίοι και ανήκουν σε συγκεκριμένη παράταξη;
Δεν μπορεί να ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση και οι διαμαρτυρόμενοι να είχαν φροντίσει να προμηθευτούν τις ίδιες τυπωμένες σημαίες!
Μέχρι τώρα, οι αυθορμήτως δρώντες, κρατούσαν σαν σημαίες μαύρα πανιά και μαύρες σακούλες σκουπιδιών. Οι σημερινοί είχαν στα χέρια τους περίτεχνα λάβαρα.

Και πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ότι η ανακοίνωση του κουκουε, επιχειρεί να αντιστρέψει τα γεγονότα, καταγγέλλοντας ότι η αστυνομία επιτέθηκε στους συγκεντρωμένους, ενώ οι εικόνες έδειχναν ακριβώς το αντίθετο.

Από εκλογές και διαγγέλματα ξεκίνησες, σε διαδηλώσεις κατέληξες.
Δεν είναι παράξενο.
Από όσο φαίνεται, τα στοιχεία της γενικότερης κρίσης, αλλά και της ειδικότερης ελληνικής πραγματικότητας, θα γεννούν όλο και περισσότερα πεδία σύγκρουσης, το προσεχές διάστημα.

Μακάρι, -αν και στις πολιτικές επιλογές, δεν έχουν θέσει οι μακαρισμοί- να είναι ελάχιστες οι αρνητικές επιπτώσεις που θα υπάρξουν.
Για όλους.

Και τι έχεις να κάνεις όταν όλα σε σέρνουν προς τα κάτω;
Μια τεχνική που μπορείς να χρησιμοποιήσεις είναι εκείνη της αλλαγής των συναισθηματικών προτύπων!
Και τι; Είναι εύκολο να το κάνεις μόνος σου; Μπορεί κάποιος να στείλει το μυαλό του να σφυρίζει χαρούμενα και αδιάφορα, όταν όλα ή πολλά γύρω του, του προβάλλουν συνεχώς και αδιαλείπτως εικόνες από τα προσεχή;
Τέτοια ημέρα ήταν και σήμερα.
Έτσι την έζησες, και ακόμα δεν ξέρεις αν μπορούσες να κάνεις αλλιώς.
Δηλαδή τι λες; Δεν μπορούσε να εφαρμοστεί το “δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω”;

Πολλά τα ουφ. Επίσης πολλά και τα θέλω.
Μα να σχεδιάζεις σχήματα και δομές που το ξέρεις, -για την ακρίβεια εσύ το αποφάσισες-, δεν θα τα ζήσεις;
Ας μην παρερμηνευτεί το ρήμα ζω. Δεν μελλοντολογείς. Φυσικά και δεν ξέρεις αν θα τα ζεις, ακόμα και αύριο.
Κανένας δεν το ξέρει.
Εσύ γιατί να το ξέρεις δηλαδή;
Όμως δεν το εννοείς έτσι. Ούτε αποφάσισες να εγκαταλείψεις “τον μάταιο τούτο κόσμο” και άρχισες να προετοιμάζεις φίλους τε και συγγενείς.
Ώστε να μην τους έρθει κάτι ξαφνικό και δεν μπορούν να ελέγξουν τη … χαρά τους.
Αυτό, αν είναι να έρθει, θε να ‘ρθει”.
Εκείνο που λες είναι ότι, ενώ εδώ και καιρό έχεις πει πως έφτασε ο χρόνος που ολοκληρώνεται ο κύκλος της εργασιακής σου πορείας, συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να ονειρεύεται και να σχεδιάζει, σαν να βρίσκεσαι στην αρχή της πορείας σου.
Φυσικά και αυτό ισχύει.
Ο τερματισμός μιας διαδικασίας, το τέλος μιας διαδρομής, είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής.
Ούτε από αυτό θα εξαιρεθείς κι εσύ.
Το τέλος του δρόμου, και για σένα, θα σημάνει τη συνέχεια της πορείας κάπου αλλού.
Εκείνο που σκέφτεσαι είναι ότι αυτός ο νέος δρόμος, η καινούργια διαδρομή, η νέα πορεία, να μη μοιάζει με την παλιά.
Να είναι πραγματικά καινούργια.
Να είναι πορεία μέσα σε κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό.
Κάτι που θα σου κινεί την περιέργεια και θα σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να ψάχνεις.
Ίσως εδώ θέλεις να το πεις. Δεν ήταν η ανία που σε κατέβαλε.
Ήταν εκείνα τα πολλά τα καθημερινά προβλήματα, που μπορεί να ήταν και σε μορφή διλημμάτων -μάλιστα, επειδή πολλές φορές, τις πιο πολλές φορές ήσουν αναγκασμένος να επιλέξεις μπροστά σε διλήμματα, δίχως να διαθέτεις τα εργαλεία ορθής επιλογής- ήταν αυτά που νιώθεις να σε έχουν κουράσει και να θέλεις να βγεις από το τέλμα. Σε κάνουν να νιώθεις επιτακτική την ανάγκη να βγάλεις το κεφάλι έξω από την κινούμενη άμμο.
Όχι δεν σε καταβάλει η ανία. Η άγνοια είναι εκείνη που κάθε ημέρα, όλο και περισσότερο, σε βάζει από κάτω.
Το ότι δεν γνωρίζεις ποιο είναι το σωστό.

Μα, μετά από τόσα χρόνια, δεν έχεις μάθει ακόμα ότι, σωστό, τουλάχιστον αντικειμενικά, δεν υπάρχει;
Ότι αυτό που η συγκυρία ονοματίζει έτσι χαρακτηρίζοντάς το σαν σωστό, εξαρτάται από τις δικές σου αρχές, τις δικές σου επιλογές, τον δικό σου ηθικό κώδικα;

Το πιθανότερο όμως ακριβώς όλα αυτά να σου είναι εντελώς γνωστά. Να είναι οι πραγματικοί λόγοι που σε πιέζουν να πάρεις το καπελάκι σου και να ετοιμαστείς να φύγεις.

και μην πεις ότι σε ενδιαφέρει τι θα αφήσεις πίσω.
Είναι δεδομένο αυτό. Σε ενδιαφέρει και καίγεσαι γι αυτά που θα μείνουν χωρίς να θέλεις να τα αφήσεις, να είναι είναι από εσένα.

Γίνεσαι υπερβολικός και το ξέρεις.
Μπορεί η διάθεσή σου να μην βρίσκεται στο ζενίθ, -εκεί κάπου προς το ναδίρ σέρνεται, αν θέλεις να πεις την αλήθεια- αλλά οι αιτίες και οι αφορμές που την διαμορφώνουν δεν είναι από εκείνες που οδηγούν και σε μαύρα ρούχα …
Από την άλλη είσαι πια σε ηλικία που δεν θέλεις να σηκώνεις και μύγα στο σπαθί σου.
Ναι, αλλά δεν βαρέθηκες να γίνεσαι στόχος και να ενοχλείσαι γι αυτό; Δεν το συνήθισες να συμβαίνει κάθε που οι άλλοι ψάχνουν να βρουν εξιλαστήριο θύμα;

Και από ανθρώπους που τους έχεις σταθεί;
Και από ανθρώπους που δεν είναι ικανοί ούτε να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα;
Μα γιατί όχι; Κι αυτοί άνθρωποι δεν είναι;

Άλλωστε τι είναι εκείνο που εδώ και καιρό σε έχει κάνει να θέλεις να κλείσεις τούτο το μεγάλο τμήμα της ζωής σου;
Τριαντατέσσερα χρόνια δεν είναι και λίγα, αλλά δεν είναι ο χρόνος που έχει κυλήσει και σε έχει κουράσει, αλλά και το ότι δεν θέλεις πια να βάζεις τον εαυτό σου, στις τέτοιες δοκιμασίες …

Όμως αλλιώς είχες φανταστεί αυτή την περίοδο.
Με διαφορετικό κέφι διαφορετικές δράσεις, άλλη καθημερινότητα.
Και άλλα βρίσκεις.
Μα ακόμα και γι αυτό να χρειάζεται να “ιδρώσεις”;
Για να ανθίζει γύρω σου το χαμόγελο θα πρέπει να υποστείς και να συνεχίσεις να ανέχεσαι την ξινίλα;

Πώς αλλιώς; Για να μείνει η χαρά κάποιος πρέπει να πάρει τη μιζέρια. Όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση, τόσο καλύτερα.

Το αστείο είναι ότι μερικές ημέρες πριν συζητούσες με τους συνεργάτες σου τρόπους εκτόνωσης και αντίστασης απέναντι σε όσα συμβαίνουν.
Και βρήκες μια καλή ιδέα που άρεσε. Εκείνη με το “δίωρο της απόδρασης”.
Φαίνεται όμως ότι, ανεξάρτητα από το αν έπεισες τους άλλους, τον εαυτό σου δεν τον έπεισες.
Ακόμα, και ενώ μπορείς να απομακρυνθείς από τα τρέχοντα και τα καθημερινά χωρίς να χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν, νιώθεις ενοχές όταν αφήνεις έστω και για λίγο τη θέση σου, όχι για να ξεφύγεις ή να αποφύγεις κάτι, αλλά για να ασχοληθείς με κάτι έξω από τα συμβατικά!

Δεν έχει άμεση σχέση με το παραπάνω, έχει όμως έμμεση και δείχνει ή καλά θα κάνει να σου δείξει, στοιχεία από αυτά που θα έρθουν στο άμεσο μέλλον.
Εκείνο που θα κάνεις καλά να πάρεις σοβαρά υπόψη σου και το σκέφτεσαι όλο και περισσότερο είναι ότι δεν γνωρίζεις τι να κάνεις τον ελεύθερο χρόνο σου, όταν και αν εμφανίζεται μπροστά σου.
Ούτε τα στοιχειώδη γνωρίζεις!
Και τι; Αυτό είναι άγνοια ή φόβος και ενοχές;
Άνθρωπος που διαθέτεις τη στοιχειώδη ικανότητα ανάλυσης και κατανόησης, θέλεις να πιστέψουν οι άλλοι ότι δεν γνωρίζεις πώς να διαχειριστείς τον χρόνο σου και τις εκτός εργασίας κοινωνικές σχέσεις;

Και όμως. Αυτό είναι ένα από τα πιο μεγάλα σου προβλήματα.
Το έχεις ελέγξει και σήμερα το αντιλήφθηκες για άλλη μια φορά.
Ούτε και υπό το κράτος θυμού και έντασης, μπορείς να ξεπεράσεις τις ενοχές -ή είναι φόβος- που μπορεί να σου δημιουργήσουν μερικά μοναχικά βήματα.

Άφησε όμως αυτό το πρόβλημα.
Εσύ είσαι που λες σε άλλους ότι, αν θέλεις να ξεπεράσεις τις αναστροφές και τις επανακυκλώσεις προβλημάτων, είσαι υποχρεωμένος να οριοθετείς τα προβλήματά σου. Και να μην τα συγχέεις.

Και σήμερα το πρόβλημά σου δεν είναι η ζωή που παρέλειψες να ζήσεις.
Το πρόβλημά σου σήμερα έχει την πηγή του στο ότι παραλείπεις συνήθως να φορέσεις την πανοπλία σου, όταν βγαίνεις να αναμετρηθείς στις μάχες της ζωής…