πάνε κι αυτά (τα μακρά τείχη…)

Και βέβαια ξαναπέρασες. Ήθελες μάλιστα να έχεις μαζί σου την καλή φωτογραφική μηχανή, αλλά πού να τα προλάβεις όλα.
Και πού να κουβαλάς ολόκληρη τσάντα, με μηχανή φακούς και λοιπά παρελκόμενα δηλαδή.

Ξεκίνησες λοιπόν με τη μικρή μηχανή τσέπης, που έτσι κι αλλιώς την έχεις πάντα μαζί σου και με παρέα τον συνάδελφο που σε πρόλαβε στη σκάλα.

-Πού πας; ρώτησε.
-Να συνεχίζω τη φωτογράφηση που ξεκίνησα προχτές, απάντησες.

Οι σκάλες πάντα οι ίδιες, αλλά ήδη από τα πρώτα σκαλοπάτια τα είδες όλα.

Δεν είναι δυνατόν. Κοίτα!Προέτρεψες τον συνάδελφο.
Ήταν κι αυτός στην παρέα της Παρασκευής που απαθανάτιζες τα ευρήματα που για χρόνια κάλυπταν οι σιδηροτροχιές του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου.

Μεταξύ σας δεν έχετε και κανέναν ενδοιασμό να λέτε καμιά φορά “κακές” λέξεις.

-Μα τι έκαναν οι μαλάκες; Είναι δυνατόν; Και εμείς περιμέναμε ότι θα το κάλυπταν με φάιμπερ γκλας ή κάτι διαφανές τέλος πάντων.

 

-Προς το παρόν ας αρκεστούμε σε αυτά, απάντησες

Το μάτι έψαξε και από την άλλη μεριά.
Τα ίδια!

 

Αυτό το σκούρο χώμα, γιατί να είναι έτσι; Αναρωτηθήκατε.  Ποιος να σας δώσει απάντηση. Ουδείς.

Το μόνον που ξέρετε είναι ότι από πάνω θα πέσει τσιμέντο!
Το τι θα γίνουν τα αποκάτω, ο θεός και η ψυχή τους!

Πάντως, δεν μπορείς να πεις, καλά το στρώσανε.

 

Η αλήθεια είναι πως, για να μην τους αδικείς, δεν ξέρεις τι άλλο έχουν κάνει.  Αν δηλαδή έχουν τοποθετήσει κάτι ανάμεσα στα τείχη και στο χώμα που έριξαν από πάνω.
Βλέπεις πέρασε ένα Σαββατοκύριακο κι εσύ δεν ήσουν εκεί να φωτογραφίζεις όλες τις φάσεις του έργου.
Μπορεί και να έχουν κάτι κατά νου, που εσύ δεν το γνωρίζεις, ούτε και να το υποθέσεις.

 

Αν ήταν πρόθεσή τους να το καλύψουν,αδιαφορώντας για το τι θα γίνει στο μέλλον, γιατί καθόντουσαν προσεκτικά, -αυτό το είδες, δεν το αμφισβητείς- με το σκουπάκι και το μικρό αρχαιολογικό σκαλιστηράκι, πάνω από τα ευρήματα και τα σκάλιζαν και τα σκούπιζαν με περισσή προσοχή και φροντίδα;

Όπως και να έχει, φύγατε, πρέπει να το παραδεχτείς, απογοητευμένοι.

Η ευωχία της προχθεσινής ημέρας, έδωσε τη  θέση της στην κατήφεια και τη στεναχώρια.

Φαίνεται το είχε αυτή η ημέρα.
Λίγα πράγματα σε έκαναν  να χαμογελάσεις σήμερα. Πολύ λίγα.

Και όχι, δεν ήσουν εσύ που προκάλεσες, ή έθιξες κάποιον.
Αντίθετα, χωρίς να είσαι κατά σύστημα παραπονιάρης, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς  
μα γιατί όλα αυτά;  Από το πρωί είμαι στο “μετερίζι”, παλεύω, σπρώχνω πιέζω ανθίσταμαι, διαπληκτίζομαι, ελίσσομαι, ψάχνω να βοηθήσω.
Γιατί να τα φορτώνομαι όλα εγώ και οι άλλοι, που κάνουν τα ακριβώς αντίθετα, ή μάλλον δεν κάνουν κάτι- να εισπράττουν τη θετική κρίση και αντιμετώπιση;

Ξέφυγες όμως.
Το θέμα σου είναι η αποκλειστικότητα της Παρασκευής.

Κατάφερες να έχεις στη μηχανή σου -και τώρα στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σου- εικόνες που λίγα μάτια πρόλαβαν να δουν.
Σίγουρα, είναι ερώτημα το και τι νόημα ή ποια αξία έχει αυτό ότι τα φωτογράφισες.

Από την άλλη αυτό που είδες το μοιράστηκες. Έκανες κοινωνούς και άλλους, και τώρα ενημερώνεις για την εξέλιξη.

Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
Ένα ίσως μπορείς να κάνεις ακόμα.
Να φροντίσεις, κάπου εδώ, να αναδείξεις την τελική μορφή του έργου.
Τουλάχιστον, όσοι “περνάνε” από εδώ, να ξέρουν τι έγινε.

Και ο ιστορικός του μέλλοντος, που έλεγες παλαιότερα!