βροχούλα … και ψιχάλες

Περίμενες τη σημερινή βροχή;
Θα πεις ψέματα αν απαντήσεις καταφατικά.
Η αλήθεια είναι πως το πρωί, τα σύννεφα που αντίκρισες στον ουρανό σε προϊδέασαν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το απέρριψες όμως και για αντικειμενικούς και για υποκειμενικούς λόγους.
Τους ετοιμαζόμενους να πάνε για μπάνιο σε κάποια κοντινή μάλλον παραλία, πού τους κατατάσσεις; Στα αντικειμενικά ή τα υποκειμενικά;
Και τα σημάδια που είχες ακούσει από τους παλιούς;

Χρειάστηκε να φτάσει το βράδυ για να σας επισκεφτεί, εσάς εδώ.
Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάσαι πολλά καλοκαίρια με βροχές και μάλιστα στα μέσα Ιουλίου.
Η επίσης αλήθεια είναι ότι δεν θυμάσαι πολλούς Ιούληδες!
Τα χρόνια πέρασαν, έφυγαν, δούλεψαν μέσα σου και πάνω σου, τα σημάδια είναι περισσότερο από εμφανή, αλλά στο βιβλίο της μνήμης, δεν άφησαν τις εντυπώσεις τους.

Πάντα σου φαινόταν παράξενο να ακούς άλλους ότι κρατούν ημερολόγιο.
Εσύ ποτέ.
Και ίσως αυτό το ποτέ να συνεχιζόταν, αν δεν έβρισκες μπροστά σου τα μπλογκ.
Δεν γράφεις για να κάνεις απολογισμούς τώρα, αλλά μια και έφτασε στην άκρη του μυαλού σου, σημείωσέ το.
Μάλλον είσαι από τους πιο παλιούς και στις ιστοσελίδες!
Από την εποχή ακόμα που τυχαία ανακάλυψες στο  pathfinder την επιλογή των blog παράλληλα με το άνευ ειρμού και λογικής, κλαμπ.

Φυσικά το είχες κλειστό.
Δεν ήξερες και τι να το κάνεις.
Κάτι λίγες σκέψεις, χύμα, τις ακούμπησες όμως εκεί.
Μήπως λογική μπλογκ δεν είχαν εκείνα τα κείμενα στο parea το 2004; Και ανάλογη υφή δεν είχε η αλληλογραφία που ξεκινήσατε, με τον όρο να γράφετε την καθημερινότητά σας, όσο κι αν ήταν δύσκολο να την αντέξετε;
Αλληλογραφία μεταξύ δυο αγνώστων, κυριολεκτικά, ανθρώπων, που ο ένας επιχειρεί να πει τις αλήθειες τους στον άλλον, δεν θα την έλεγες διάλογο, αλλά μονολόγους παράλληλους.
Ο άλλος ήταν η αφορμή!
Κάτι σαν τα κείμενα των blog ήταν κι εκείνα.
Τουλάχιστον σαν τα δικά σου κείμενα, που έχεις επιλέξει να τα λες εις επήκοον όλων.
Εντάξει δεν τα λες και όλα σε όλους. Εδώ δεν τα λες καλά καλά ούτε στον εαυτό σου όλα…

Η ύπαρξη πάντως των διαδικτυακών ημερολογίων, των web-log, των blog δηλαδή, άλλαξε τη στάση σου απέναντι στο γράψιμο.
Και την ανάγκη σου να αιχμαλωτίσεις τις στιγμές και το χρόνο.

Η βαθύτερη ανάγκη που θέλεις να καλύψεις είναι ακριβώς αυτή.
Να αιχμαλωτίσεις το χρόνο.
Όχι να τον σταματήσεις. Αυτό είναι αδύνατον. Το ξέρεις.
Να τον αιχμαλωτίσεις όμως με την έννοια να μπορείς να ζεις και πάλι, με τα νέα δεδομένα που έχεις πια διαμορφώσει, τις στιγμές που θεωρείς ότι σου είναι αναγκαίες.
Η λέξη αναγκαίες δεν επιλέχτηκε τυχαία.
Θέλεις να την αντιδιαστείλεις, προς το επίθετο σημαντικές.

Η αξιολόγηση κάθε στιγμής γίνεται σε συνάρτηση με τις ανάγκες που θέλεις να ικανοποίησης.
Η δε ανάγκη που έχεις είναι καθαρά δική σου, εντελώς προσωπική υπόθεση.
Είναι τα θέλω σου, που εντέλει οδηγούν και καθοδηγούν τις επιλογές κάθε σου βήματος.

Πριν από λίγο, έτσι επειδή ο συνειρμός το έφερε, προσπάθησες να θυμηθείς τη μάρκα του υλικού που χρησιμοποιούσε η μητέρα σου για να σας φτιάξει παγωτό.
Θυμώσουν ότι δεν ήθελε το μόρφατ.
Δεν μπορούσες όμως να θυμηθείς το Ερμόλ.
Σιγά την πληροφορία θα πει ο καλοπροαίρετος.
Ναι, σιγά την πληροφορία. Λες και πρόκειται ποτέ εσύ να φτιάξεις παγωτό.
Έλα όμως που σε βασάνιζε αυτό που δεν μπορούσες να θυμηθείς!
Και το ξανασκέφτηκες. Αν είχα τότε blog ίσως…

Καλά, λες και κανένα αστείο πού και πού.
Εδώ δεν είχες να φας φαγητό καλά καλά, θα είχες υπολογιστή και διαδίκτυο και blog?

Η βροχή έχει σταματήσει εδώ και ώρα. Άλλωστε, λίγο έβρεξε.
Τόσο όσο να σε μουσκέψει, αφού η βροχή σε βρήκε στο δρόμο.
Τώρα, λογικό είναι, κάνει ψύχρα.
Κι εσύ; Εσύ είσαι στη βεράντα και τα σημειώνεις.
Δεν έχει γιατί.
Για να τα θυμάσαι στο μέλλον, και να μην παιδεύεσαι να βρεις πώς το έλεγαν το άλλο προϊόν με το οποίο οι νοικοκυρές έφτιαχναν παγωτά…